Στο ελληνικό ποδοσφαιρικό τοπίο ο Χρήστος Κόντης, ο προπονητής που πήρε το Κύπελλο με τον ΟΦΗ κόντρα στον ΠΑΟΚ, δεν εμφανίστηκε με θόρυβο και με περγαμηνές κορυφαίου ποδοσφαιριστή του παρελθόντος. Υπήρξε ακραίος αμυντικός, με αντοχή και πειθαρχία φορώντας τη φανέλα του Πανιωνίου, του Ολυμπιακού και του ΑΠΟΕΛ στην Κύπρο, κουβαλώντας παντού την ίδια συνέπεια και εργατικότητα.
Η μετάβασή του στους πάγκους έγινε χωρίς κραυγές. Δούλεψε ως συνεργάτης σε μεγάλους συλλόγους, όπως ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός, μαθαίνοντας την προπονητική από μέσα, από τις ρωγμές της καθημερινής πίεσης. Δύο χρόνια πριν, ως υπηρεσιακός προπονητής του Παναθηναϊκού, βρέθηκε ξαφνικά στην κορυφή, κατακτώντας το Κύπελλο Ελλάδας. Κι όμως, η συνέχεια δεν του ανήκε. Η επιτυχία καταγράφηκε, αλλά η εμπιστοσύνη δεν μονιμοποιήθηκε.
Φέτος η ιστορία επαναλήφθηκε σχεδόν ειρωνικά. Ξανά υπηρεσιακός, ξανά στο μεταίχμιο αποφάσεων, ξανά σε μια ομάδα που αναζητούσε κατεύθυνση. Πήρε γρήγορα φύλλο πορείας παρά την εκτίμηση που απολάμβανε στα πράσινα αποδυτήρια.
Λίγο κάτω από τον Γκέραρντ
Στον ΟΦΗ η διαδρομή του πήρε μορφή θριάμβου. Σε έναν τελικό Κυπέλλου Ελλάδας απέναντι στον ΠΑΟΚ, το παιχνίδι οδηγήθηκε στην παράταση και εκεί γράφτηκε το 3-2 που σφράγισε έναν από τους πιο δραματικούς τελικούς των τελευταίων ετών. Την ίδια ώρα ο διάδοχός του στον Παναθηναϊκό, Ράφα Μπενίτεθ, με το βαρύ βιογραφικό και το μεγάλο συμβόλαιο, δοκίμαζε το σύστημα 3-4-3 χωρίς να πετύχει ιδιαίτερα αποτελέσματα και ετοιμάζεται ήδη προς αναχώρηση. Ο Χρήστος Κόντης στον ΟΦΗ με το ίδιο ακριβώς σύστημα κατάφερε να δώσει ταυτότητα, συνοχή και αποτελεσματικότητα.
Η ομάδα του μοιάζει να αναπνέει μέσα σε ένα οργανωμένο πλάνο, σαν να βρήκε επιτέλους γλώσσα επικοινωνίας στο γήπεδο. Οι παίκτες ανταποκρίθηκαν σε έναν ρυθμό που δεν στηριζόταν στο χάος αλλά στη δομή.
Σήμερα η συζήτηση για τον Κόντη δεν αφορά πια το αν είναι υπηρεσιακός ή μόνιμος. Αφορά το αν θα του δοθεί η δυνατότητα να ξεκινήσει από την αρχή, να χτίσει δικό του σύνολο χωρίς χρονικούς περιορισμούς και διοικητικές εκκρεμότητες. Κι αυτή η δυνατότητα θα του δοθεί. Στην ιστορία του ΟΦΗ το όνομά του αρχίζει ήδη να γράφεται δίπλα σε εκείνα που άφησαν εποχή, λίγο κάτω από αυτό του Ευγένιου Γκέραρντ…
Ειρωνεία της τύχης(;)
Στον ΟΦΗ η παρουσία του λειτούργησε σαν καταλύτης που ένωσε ένα σύνολο με διαφορετικές ταχύτητες και το μετέτρεψε σε ομάδα με κοινό παλμό. Η σύγκριση με τον Ράφα Μπενίτεθ ήταν αναπόφευκτη καθώς το 3-4-3 έγινε πεδίο δοκιμών διαφορετικών προσεγγίσεων που δεν έφεραν κανένα άξιο λόγου αποτέλεσμα στον Παναθηναϊκό. Με το ίδιο σύστημα ο Κόντης αναγέννησε τον ΟΦΗ και – το κυριότερο – αξιοποίησε έλληνες ποδοσφαιριστές, νεαρούς σε ηλικία, που τους είδαμε να πρωταγωνιστούν στον τελικό.
Επομένως, είναι ο Κόντης που, τηρουμένων των αναλογιών, εφάρμοσε καλύτερα το σύστημα αυτό, σε σύγκριση με τον πολυδιαφημισμένο και πλουσιοπάροχα αμειβόμενο ισπανό συνάδελφό του. Ειρωνεία της τύχης ή αποτέλεσμα σκληρής και εμπνευσμένης δουλειάς; Στην Κρήτη είναι βέβαιοι πως πρόκειται για το δεύτερο.
