Σε μια χώρα όπου δύο 17χρονα κορίτσια πιάνονται χέρι με χέρι και πηδούν από την ταράτσα για να σκοτωθούν, δεν έχεις πολλά να πεις. Καλύτερα να βγάλεις τον σκασμό.
Μπροστά σε αυτά τα παιδιά (διότι μιλάμε για παιδιά…) και ο Τραμπ στο Πεκίνο και ο Μητσοτάκης στο Συνέδριο της ΝΔ και οι καβγάδες των Πασόκων με τους Τσιπραίους χάνουν μεγάλο μέρος από τη σημασία τους. Γιατί άραγε αισθάνθηκαν ότι η ζωή δεν τους αξίζει; Τι ένιωσαν; Απελπισία; Απόγνωση; Φόβο; Απογοήτευση;
Αλλά από τι απελπίστηκαν και από τι απογοητεύτηκαν; Τι φοβήθηκαν; Τι έκανε να μη βλέπουν τον δρόμο που ανοίγεται μπροστά τους; Ακόμη και στη χειρότερη εκδοχή, ποιο παιδί στα 17 και με όλη τη ζωή στα πόδια του μπορεί να πιστέψει ότι δεν υπάρχει στον ορίζοντα και στο αύριο κάτι καλύτερο να το περιμένει;
Ποιος έφηβος έχει πειστεί ότι ο δρόμος της ζωής τελειώνει τόσο γρήγορα και τόσο άχαρα; Και ποια ζωή έχει εξαντληθεί στα 17 της χρόνια; Σε αυτά τα ερωτήματα δεν έχω απαντήσεις, ούτε θα κάνω την ιεροσυλία να αναζητήσω τις απαντήσεις που δεν έχω.
Για ένα πράγμα όμως είμαι βέβαιος. Πως δεν είναι η μοίρα των 17χρονων να πηδούν από την ταράτσα. Και πως αν αυτό συμβαίνει η ευθύνη δεν βαραίνει τους ώμους τους. Μια ολόκληρη κοινωνία την έχει χρεωθεί.
Που για κάποιον λόγο ή για πολλούς λόγους έσπρωξε την πορεία τους σε ένα αδιέξοδο. Που τα βύθισε στην απόγνωση – να μη φοβηθώ τη λέξη…
Και η κοινωνία αυτή θα συνεχίσει αμέριμνη την πορεία της. Θα χειροκροτεί κομματικά συνέδρια ή θα χαζεύει δελτία ειδήσεων. Θα κάνει εκλογές, θα φτιάχνει κυβερνήσεις, θα ψάχνει σκάνδαλα και θα γιουχάρει ενόχους, θα ψηφίζει και θα καταψηφίζει.
Αλλά αυτά τα παιδιά δεν θα μπορέσει κανείς να τα φέρει πίσω στην αγκαλιά των γονιών τους, στο εφηβικό τους κρεβάτι.
Δεν θα τα ξανακούσει να καλαμπουρίζουν στη σχολική τους τάξη, στα θρανία της παιδικής αμεριμνησίας που φαίνεται να κρύβουν παγίδες τόσο θανάσιμες που ούτε καν υποψιαζόμαστε όσοι υπήρξαμε κάποτε παιδιά και τώρα θεωρούμαστε μεγάλοι.
Οπως έλεγε κι ο μεγάλος Διονύσης: «Δεν ξέρω τι να παίξω στα παιδιά, Ετσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα».
Κι αν δεν ξέρεις τι να παίξεις, αν δεν έχεις τι να πεις και τι να τους πεις, καλύτερα να βγάλεις τον σκασμό.
