Τους τελευταίους πέντε μήνες ο Φωκάς Ευαγγελινός ζει στον ρυθμό της Eurovision. Αυτός ο ταλαντούχος, ευφάνταστος χορογράφος και σκηνοθέτης, ανέλαβε την ελληνική συμμετοχή με τον Akyla και το «Ferto» και δουλεύει πυρετωδώς για την αποψινή εμφάνισή του στη Βιέννη.
Απ’ το 2004 με τον Σάκη Ρουβά και, μετά, το 2005, με την πρωτιά της Έλενας Παπαρίζου, συνεχίζει, με το ίδιο πάθος και την ίδια αγάπη, να στηρίζει με τις ιδέες του τους υποψήφιους.
Γιατί πιστεύει στους νέους, στο καινούργιο που πρεσβεύουν, στις ευκαιρίες που αξίζει να τους δίνονται. Λίγες ώρες πριν την έναρξη του Διαγωνισμού στο Wiener Stadthalle μοιράζεται στο ΒΗΜΑ Talks τα τελευταία νέα, το κλίμα, τα προγνωστικά.
Η αντίστροφη μέτρηση αρχίζει…
Από τη Βιέννη και το Wiener Stadthalle, δώστε μας το κλίμα της τελευταίας στιγμής;
Το κλίμα είναι πολύ καλό. Τον αγαπάνε πολύ τον Akyla, από όπου περνάει γίνεται χαμός, του ζητάνε σκουφάκια… Υπάρχει μεγάλος ενθουσιασμός και στα social media.
Χτες το μεσημέρι έγινε η πρώτη πρόβα και το βράδυ έγινε η δεύτερη με κόσμο και τις επιτροπές που ψήφισαν -μείναμε στο στάδιο ως τα μεσάνυχτα. Σήμερα θα γίνει κι άλλη πρόβα και μετά, το βράδυ, ο διαγωνισμός.
Τα τελευταία προγνωστικά ποια είναι;
Μέχρι χθες ήμασταν τρίτοι. Μας πέρασε λίγο η Αυστραλία.
Ο Akylas εμφανίζεται-διαγωνίζεται 6ος. Είναι καλή σειρά;
Εμένα μ’ αρέσει. Δεν έχει προλάβει να κουραστεί κι ο κόσμος. Άλλωστε δεν έχει σημασία. Αυτό που είναι να γίνει θα γίνει.
Η ψυχολογία του πώς είναι;
Είναι πολύ καλά ο ίδιος. Είχε πάθει αυτό το μικρό ατύχημα αλλά το ξεπερνάει. Είναι πολύ καλό παιδί και θέλει να δώσει τον καλύτερο εαυτό του. Οι προσδοκίες είναι μεγάλες και πρέπει να είναι μεγάλες. Έχει μεγάλο γκελ στον κόσμο. Αυτό που παρουσιάζει είναι κάτι τελείως διαφορετικό και αρέσει πολύ.
«Ο κόσμος βλέπει ένα τρίλεπτο και δεν μπορεί να καταλάβει πόση λεπτομέρεια και πόσος κόπος υπάρχει από πίσω».
Αλήθεια ήσασταν από μικρός φαν της Eurovision;
Όχι. Έβλεπα, αλλά όχι φανατικά. Το μικρόβιο το απέκτησα το 2004 όταν ήρθα για πρώτη φορά με τον Ρουβά. Μαγεύτηκα από την διοργάνωση, από τον τρόπο που γίνονται τα πράγματα.
Πόσο σκληρές είναι οι συνθήκες στον τελικό;
Η Eurovision δεν παύει να είναι ένας απρόβλεπτος διαγωνισμός. Και το διαγωνιστικό κομμάτι είναι σκληρό, σκληρό απ’ την άποψη της ψυχολογίας, αλλά αυτό είναι και το όμορφο. Αυτά τα 3 λεπτά που διαρκεί η εμφάνισή σου πρέπει να είσαι 100% συγκεντρωμένος, να μην σε απασχολεί τίποτε άλλο.
Είναι όπως ο πρωταθλητής που τέσσερα χρόνια προετοιμάζεται γι’ αυτά τα 15-20-30 δευτερόλεπτα του αγώνα. Εδώ γι’ αυτά τα 3 λεπτά, προετοιμάζεσαι πέντε μήνες.
Η σειρά εμφάνισης παίζει ρόλο;
Δεν πιστεύω στη σειρά όταν έχεις μια δυνατή σκηνική παρουσία κι ένα καλό τραγούδι. Λένε ότι όταν είναι προς το τέλος είναι καλύτερα, αλλά εγώ δεν πιστεύω σ’ αυτά.
Αν είναι να σου μείνει ένα τραγούδι, σου μένει. Άλλωστε ο κόσμος ξέρει το τραγούδι μας, το έχει ακούσει, οπότε αυτό που μένει να δει είναι το οπτικό.
Παρά τις πολιτικές ισορροπίες-συμμαχίες, αυτή η ανταλλαγή βαθμολογίας ανάμεσα σε φιλικές χώρες, όπως εμείς με την Κύπρο, μεταβάλλεται σιγά-σιγά…
Πράγματι. Έχει αλλάξει κι έχει γίνει πιο αντικειμενική. Σαφώς όμως υπάρχουν συμμαχίες. Παλιά, ό,τι και να έστελνε η Κύπρος, εμείς δίναμε 12άρι.
Εδώ και κάποια χρόνια, και πολύ σωστά, δεν το κάνουμε. Τι ίδιο και για εμάς, αν δεν αξίζει η Ελλάδα, να μη μας δώσει η Κύπρος το12άρι. Βέβαια παραμένει μια φιλική, προς εμάς, χώρα και πρέπει να την στηρίξουμε.
Νιώθετε ένα εθνικό αίσθημα;
Πάντα. Ούτως ή άλλως με σημαία πας. Δεν πάει ο Akylas, πάει η ελληνική αντιπροσωπεία με τον Akyla. Όπως στους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Εμείς έχουμε συμμαχίες;
Κάποιες θα ‘χουμε. Τώρα με τον Akyla πιστεύω ότι υπάρχει μια πανευρωπαϊκή αποδοχή. Αρέσει κι έχει αγαπηθεί από πολλές χώρες. Εύχομαι και ελπίζω ν’ αποδειχθεί και βαθμολογικά.
«Αν ρωτήσει κάποιος “Πάλι ο Φωκάς”, απαντάω ότι δεν το επιλέγω εγώ, με επιλέγουν».
Τα προγνωστικά άλλοτε πέφτουν μέσα άλλοτε όχι. Ο κίνδυνος της απογοήτευσης είναι πάντα παρών;
Φυσικά. Έχει συμβεί χώρες που βρίσκονται στη 18η θέση στα προγνωστικά να βγαίνουν τελικά 2ες. Η Έλενα Παπαρίζουν τότε, δεν ήταν πρώτη, ήρθε πρώτη. Ο Akylas είχε μια σταδιακή άνοδο που πιστεύω ότι τον βοήθησε. Ανέβηκε σιγά-σιγά. Σταδιακά μπήκε στην 5άδα, στη 2άδα.
Το τραγούδι παρουσιάζεται σαν ένα video-game…
Ναι, κι εγώ προσπάθησα να μην βγάλω τον χαρακτήρα μέσα απ’ το παιχνίδι, έναν χαρακτήρα που δημιούργησε ο ίδιος ο Akylas με την ομάδα του.
Απλά το προσάρμοσα στη σκηνή της Eurovision με ρεαλιστικά στοιχεία. Γι’ αυτό κι έχω μαζί τους δύο ηθοποιούς, την Παρθένα Χοροζίδου και τον Χρήστο Νικολάου, και τους δύο χορευτές, τον Κωνσταντίνο Μακρυπίδη και τον Μιχάλη Μιχαηλίδη. Οι τέσσερίς τους πλαισιώνουν τον Akyla στη σκηνή και θα κάνουν αυτό το τρίλεπτο ταξίδι μαζί.
Γιατί πάντα λέω μια ιστορία και την ιστορία την έχει ο Akylas. Είναι ένα video game το οποίο εμένα με απελευθερώνει να κάνω πάρα πολλά. Πιο πολύ δυσκολεύτηκα στο τι δεν θα βάλω μέσα, παρά στο τι θα βάλω.
Από πού εμπνέεστε κάθε φορά;
Καταρχάς κάθε φορά το αντιμετωπίζω σαν να είναι κάτι καινούργιο. Και είναι κάτι καινούργιο γιατί είναι καινούργιο το πρόσωπο. Εγώ δεν φτιάχνω την ιδέα με βάση το μυαλό μου και μόνο, αλλά με βάση τον καλλιτέχνη, τι μπορεί να κάνει και να υπηρετήσει. Ο Akylas λοιπόν έχει θάρρος, πάρα πολύ καλή φωνή και υποκριτικές ικανότητες.
Είναι πολύ εκφραστικός. Κι αυτό βοηθάει στην performance και στην επικοινωνία με τους άλλους επί σκηνής. Είναι σαν μια ταινία μικρού μήκους ή, αν θέλω να φανώ υπερβολικός, ένα live video clip…
Δηλαδή, παρτιτούρα, ακρίβεια δευτερολέπτου, πολύ καλή προετοιμασία. Δεν μπορεί να είναι καθόλου αυθόρμητο -ακόμα και πως θα κοιτάξει την κάμερα είναι προκαθορισμένο.
Αλλά ο Akylas είναι ένα παιδί που όσο κι αν ταλαιπωρήθηκε όσο κι αν ταξίδεψε -γιατί τον ζητούσαν παντού· πρωτοφανές-ήταν πάντα με το χαμόγελο στην πρόβα.
Τον αγαπώ και θέλω το καλύτερο γι’ αυτόν. Όχι για την Ελλάδα, όχι για μένα, όχι για την ΕΡΤ. Αλλά για τον ίδιο και γι’ αυτό που πρεσβεύει: Ότι οι νέοι άνθρωποι μπορούν να φτάσουν στην κορυφή με την προσπάθεια και την αξία τους.
«Το τραγούδι μιλάει για έναν υπερκαταναλωτισμό και για μια κοινωνία που τα θέλει όλα “εδώ και τώρα”. Αλλά δεν είναι τόσο επιφανειακό».
Η ιδέα της Eurovision δεν μπλοκάρεται ωστόσο από μη καλλιτεχνικούς παράγοντες και κυρίως από πολιτικές ισορροπίες;
Ξέρετε, ό,τι είναι να συμβεί δεν μπλοκάρεται εύκολα. Ό,τι είναι να γίνει, γίνεται. Απ’ τη μια είναι ο κόσμος, απ’ την άλλη πρέπει να το θέλει κι η χώρα. Αυτό που δεν μπορώ είναι τα αρνητικά σχόλια πριν δει κανείς το αποτέλεσμα.
Φέτος, είναι αλήθεια, ότι όλοι στηρίζουμε τον Akyla κι αυτό είναι πρωτοφανές. Πέρυσι δεν συνέβη το ίδιο με την Κλαυδία. Αλλά ειλικρινά δεν καταλαβαίνω πως αντί να στηρίξουμε την επιλογή μας, βγαίνουν κάποιοι -που λένε ότι είναι και ειδικοί στη Eurovision, και πριν προλάβουν να δουν το αποτέλεσμα, το κρίνουν.
Δες το πρώτα και μετά. Φυσικά και η δουλειά μας είναι για να κρίνεται. Μπορεί ν’ αρέσει αυτό που κάνουμε, μπορεί να μην αρέσει. Ας περιμένουμε όμως.
Τα άλλα τραγούδια πώς σας φαίνονται;
Υπάρχουν κάποια που μ’ αρέσουν, όπως της Γαλλίας. Αλλά δεν τα παρακολούθησα, γιατί ήμουν προσηλωμένος σ’ αυτό που έκανα. Τις τελευταίες μέρες που είμαι εδώ τα παρακολουθώ. Γιατί πρέπει όχι μόνο να τα ακούσω αλλά και να τα δω. Η Eurovision είναι ένας διαγωνισμός τηλεοπτικός -θέλω να δω και την εικόνα.
Πόση δουλειά απαιτεί όλη αυτή η προετοιμασία;
Καταρχάς είναι μια ευθύνη γιατί αντιπροσωπεύεις μια χώρα. Υπάρχει μια τηλεόραση και μια ραδιοφωνία που σε εμπιστεύεται και σου δίνει, εν λευκώ, τη δυνατότητα να κάνεις αυτό που θέλεις. Υπάρχει μια δισκογραφική εταιρεία, η Minos EMI, που επίσης σε εμπιστεύεται.
Όλο αυτό σου δημιουργεί μια ευθύνη, ένα άγχος, δημιουργικό πάντα, αλλά θέλει δουλειά, πολλή δουλειά. Ο κόσμος βλέπει ένα τρίλεπτο και δεν μπορεί να καταλάβει πόση λεπτομέρεια και πόσος κόπος υπάρχει από πίσω.
Ακόμα και ότι ο Akylas δεν κοιτάει τυχαία κάπου, αλλά κοιτάει μια συγκεκριμένη κάμερα που, σαν παρτιτούρα, πρέπει να την κοιτάει πάντα -κι όταν λέμε μία συγκεκριμένη κάμερα εννοούμε 42 κάμερες…
Η ιδέα μπορεί να μου έρθει πολύ γρήγορα, όπως συνέβη με τον Akyla -μέσα σε τρεις μέρες. Το θέμα είναι μετά, πρακτικά, πως όλο αυτό θα γίνει πραγματικότητα, ώστε να μπορέσει αυτός που είναι στη σκηνή να το υπηρετήσει σωστά.
Δουλέψαμε απ’ τον Ιανουάριο σε καθημερινή βάση με τον Akyla, γιατί εκείνος είναι ο πρωταγωνιστής, σέρνει το άρμα. Δεν θα μπορούσε να λείπει και ήταν πάντα συνεπής.
Για το τελικό αποτέλεσμα υπήρξε δηλαδή μια συνεργασία;
Ναι. Ο Akylas έφερε την κινησιολογία του, κι εγώ αυτό δεν το πείραξα, τον τρόπο δηλαδή που θέλει αυτός ο ήρωας να κινηθεί. Απλώς το βάλαμε σε μια τάξη -να γίνει συγκεκριμένο, επαναλαμβανόμενο.
Γι’ αυτό μιλάω για παρτιτούρα. Και είναι πολύ μαγικό που μέσα στο τραγούδι γίνεται αυτή η παράβαση, όταν βγάζει τα γυαλιά του και μιλάει στη μητέρα του.
Όλοι έχουμε μιλήσει σε μια μαμά, σ’ έναν μπαμπά, έχουμε δώσει αναφορά κάπου. Γιατί θέλουμε, αυτό που κάνουμε, να ’χει ανταπόκριση, να απευθύνεται κάπου. Και η μαμά είναι πάνω απ’ όλα, είναι παγκόσμια γλώσσα.
Εγώ πήρα έτοιμο το τραγούδι. Κι έχει μια ιστορία πολλή όμορφη -πάει απ’ το κρύο στο ζεστό, απ’ το παγωμένο στο καυτό. Κι εκεί που είναι όλα «φερ’ το, θέλω κι αυτό κι αυτό», σταματά και λέει «δες με μαμά», και παγώνεις.
Λέει την αλήθεια του γι’ αυτό και χρησιμοποιώ τη λέξη παράβαση: Βγάζει τη μάσκα, βγαίνει απ’ τον ήρωα, βγάζει τα γυαλιά του και είναι γυμνός μπροστά στο κοινό, γυμνός συναισθηματικά.
Είναι ένα τραγούδι που αφορά σ’ όλο τον κόσμο και γι’ αυτό έχει αυτή την απήχηση. Αυτό που λέει είναι ουσιαστικό γιατί αντιπροσωπεύει μια γενιά ή, μάλλον, μια γενιά που παίρνει λάθος μηνύματα.
«Θέλω το καλύτερο για τον Akyla. Για τον ίδιο και γι’αυτό που πρεσβεύει: Ότι οι νέοι άνθρωποι μπορούν να φτάσουν στην κορυφή με την προσπάθεια και την αξία τους».
Το «φερ’ το» δεν είναι εύκολο πράγμα. Πρέπει και να το αξίζεις. Οπότε είναι 100% δικό του το τραγούδι και της ομάδας του. Και τονίζω το ομάδα γιατί η ομάδα κάνει τη διαφορά στα πράγματα.
Έχει μια όμορφη τρέλα όλο αυτό που κάνει ο Akylas, μια τρέλα με ποιότητα και υποδομή. Στο μπλε χαλί βγήκε με ρούχο εμπνευσμένο απ’ τον «Μικρό Πρίγκηπα» -ιδέα της ομάδας του. Εγώ έχω σχέση μόνο με ό,τι συμβαίνει στη σκηνή της Eurovision.
Πάμε λίγο στην αρχή: Πώς ξεκίνησαν όλα;
Με κάλεσε η ΕΡΤ, επειδή πέρυσι κάναμε μια ωραία προσπάθεια που πέτυχε. Και είναι τιμητικό. Και μπράβο στη διοίκηση που αποφάσισε ν’ ανοίξει τις πόρτες για να μπουν τα νέα παιδιά με τα οράματα, την προσπάθεια και την πρότασή τους και το κοινό να αποφασίσει.
Όταν με κάλεσαν, μου είπαν ότι πέρυσι είχαμε 12-14 τραγούδια και φέτος έχουμε 28. Τρελάθηκα! Πώς θα τα προλάβουμε σε 15 μέρες; Αλλά εγώ σαν χαρακτήρας, αν με βάλεις κόντρα με τον εαυτό μου και τις δυνατότητές μου, βουτάω κατευθείαν. Και είπα «ναι, θα τα καταφέρουμε».
Ήταν δύσκολο εγχείρημα αλλά είπα ότι θα πετύχουμε. Το έκανε εύκολο η διαδικασία. Αυτά τα 28 άτομα ήρθαν με άποψη και σκεπτικό και όπου χρειαζόμουν εγώ, τους βοηθούσα.
Σε ό,τι με αφορά, το δύσκολο και εύκολο μαζί, είναι να είμαι αντικειμενικός με όλους, γιατί κάποια κομμάτια μου άρεσαν πολύ. Έπρεπε όμως να τους αντιμετωπίσω όλους το ίδιο κι αυτό έκανα, ώστε να αποφασίσει το κοινό και η επιτροπή.
Τα καταφέραμε -πήγε πάρα πολύ καλά. Το κοινό αποφάσισε κι η επιτροπή, παμψηφεί, ότι θα πάει ο Akylas.
Ήταν στους προβλεπόμενους;
Φυσικά. Ήταν κάτι διαφορετικό. Ακόμα και όταν ήρθε η ομάδα του να μας παρουσιάσει το τραγούδι και τον τρόπο που το είχαν σκεφτεί, ήταν ήδη κάτι ολοκληρωμένο.
Απλά εγώ αργότερα τοποθέτησα αυτή τη σκέψη πάνω στη σκηνή της Eurovision. Αφού πήρε την πρώτη θέση στο εθνικό τελικό, κάναμε ένα ραντεβού και τον ρώτησα αν έχει ομάδα γιατί «μπορείς να πας με την ομάδα σου ή μαζί μου». Μου είπε ότι ήθελε να πάμε μαζί.
Του παρουσίασα την ιδέα και ενθουσιάστηκε. Γιατί στη Eurovision αυτό που φαντάζεσαι πρέπει να γίνεται και πράξη. Δεν μπορεί να σκέφτεσαι υπερφυσικά, υπέροχα πράγματα τα οποία όμως να μην εφαρμόζονται πρακτικά, να είναι ανέφικτα.
Κι έτσι ξεκίνησε αυτό το υπέροχο ταξίδι με τον Akyla που μας έφερε σήμερα εδώ.
Πώς είναι σαν άνθρωπος;
Θα μιλήσω γι’ αυτό που βγάζει σε ‘μένα αλλά νομίζω ότι έχω εισπράξει αυτό που βγάζει και στον κόσμο. Αγάπη, αλήθεια, καθαρότητα, χαρά.
Σου βγάζει όλα αυτά τα συναισθήματα -και τον λατρεύεις. Σαν να είναι ο μικρός σου αδελφός. Εγώ έτσι τον βλέπω, σαν τον μικρό μου αδελφό που πρέπει να τον προστατεύσω και θέλω το καλύτερο γι’ αυτόν. Και το μήνυμα που περνάει είναι πολύ συγκινητικό, όχι σαν τραγούδι αλλά σαν στάση ζωής και πορείας.
Ο Akylas ήρθε απ’ τις Σέρρες, χωρίς καμία γνωριμία. Τραγουδούσε στην Ερμού για να βγάλει λίγα ευρώ και να πληρώσει το ρεύμα, και ξαφνικά έγινε νούμερο ένα σ’ όλη την Ευρώπη.
Αυτό είναι ένα μήνυμα για τη νέα γενιά: Να μην τα παρατάει. Κι αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας και μ’ αυτό που πρεσβεύουμε, βγάζοντας απ’ έξω το εγώ μας, πρέπει να βοηθάμε τα νέα παιδιά. Με την εμπειρία, τις γνωριμίες, τη φαντασία, τη γνώση μας.
Αυτό ήθελα να κάνω στον Akyla και του παρουσίασα όλο αυτό που του παρουσίασα. Και πιστεύω ότι έχει φτάσει εδώ που έχει φτάσει γιατί το κάνει με αγάπη και θάρρος.
Είναι αυτό που έχει η νέα γενιά: Θάρρος να πει τη γνώμη της, να ντυθεί περίεργα, να πει τα πράγματα με το όνομά τους. Το τραγούδι μιλάει για έναν υπερκαταναλωτισμό και για μια κοινωνία που τα θέλει όλα «εδώ και τώρα».
Αλλά δεν είναι τόσο επιφανειακό. Είναι ένα μήνυμα της νέας γενιάς που λέει «θα τα καταφέρω, τα θέλω όλα γιατί μπορώ». Όχι γιατί έχω μέσον ή επειδή κάθομαι στον καναπέ μου. Δουλεύουν τα σημερινά παιδιά, απλά θέλουν καλύτερες συνθήκες κι αυτές οφείλουμε να τις δημιουργήσουμε εμείς οι παλαιότεροι.
Αισιόδοξο μήνυμα;
Ναι. Και εκτός απ’ τον ίδιο και τη μουσική του, εκτός απ’ την δική μου ομάδα, το πολύ σημαντικό είναι οι φίλοι του Akyla: Δουλεύουν μαζί του χωρίς να τους νοιάζει τι λεφτά θα πάρουν. Θέλουν να κάνουν το όραμά τους πραγματικότητα. Κι εκεί βοήθησα εγώ -ονειρεύτηκα μαζί τους.
Το μαγικό για μένα είναι ότι μαθαίνω μια νέα γενιά. Μ’ αρέσει η συνομιλία με τους νέους, με γεμίζει. Κι όπου μπορώ να βοηθήσω, βοηθάω, όπου μπορώ να μάθω, μαθαίνω.
Αυτές οι γενιές έχουν απορρίψει το παρελθόν και γι’ αυτό διαφοροποιούνται μουσικά;
Δεν πιστεύω ότι έχουν απορρίψει το παρελθόν. Τόσο οι σπουδαστές μου στη Δραματική του Εθνικού, όσο και οι νέοι άνθρωποι που μιλάω, ξέρουν και τον Χατζιδάκι και τον Θεοδωράκη, και μια παλαιότερη, διαχρονική, μουσική. Απλά επιλέγουν να λένε αλλιώς τα πράγματα.
Σαφώς θα έχουν απορρίψει ορισμένα -ούτως ή άλλως αυτό που έχει απορριφθεί είναι ο τρόπος έκφρασης. Αλλά δεν υπάρχει πια ο φόβος -ο φόβος στο ντύσιμο, στην έκφραση, στον λόγο, στην κίνηση, πουθενά.
Έχουν αλλάξει τα πράγματα. Αρκεί να μπορείς, σαν μεγαλύτερος, να τα παρακολουθήσεις και να πεις, «ναι, εδώ μπορώ να συμπορευθώ», ή «όχι, εδώ σηκώνω τα χέρια». Τρέχουν με άλλες ταχύτητες. Αυτό που με συγκινεί είναι ότι έχουν έναν σεβασμό στη γνώση και την εμπειρία ενός παλαιότερου.
Πόσο άλλαξε μέσα σ’ αυτούς τους μήνες ο Akylas; Γιατί έγιναν και πολλά και γρήγορα…
Έτσι είναι. Είναι πάρα πολύ δύσκολο να το διαχειριστείς όλο αυτό -είναι θέμα παιδείας, χαρακτήρα. Στον Akyla παρατήρησα ότι αυτό που άλλαξε είναι ο τρόπος αντίδρασης στα πράγματα: Έγινε πιο στοχοπροσηλωμένος, πιο επαγγελματίας. Πέρα απ’ τη χαρά του, θέλει να ελέγχει τα πάντα για να τα εκτελέσει καλύτερα.
Δεν λέει «εγώ ξέρω» κι έτσι έγινε καλύτερος. Κι αυτό είναι πολύ σημαντικό. Είναι χαμηλών τόνων. Είναι ένα παιδί που θέλει να δει το όραμά του να γίνεται πραγματικότητα. Και οδεύει προς το 100%…
Η αποδοχή απ’ τους συνυποψηφίους του ήταν εντυπωσιακή…
Αυτό ήταν η επιτυχία της ΕΡΤ και εν μέρει η δική μου, απ’ την άποψη ότι τα παιδιά που ήρθαν να διαγωνιστούν είδαν ότι δεν υπήρχε δεύτερη σκέψη.
Υπήρχε μια καθαρότητα απέναντί τους κι ότι ο διαγωνισμός είναι πραγματικός και φερέγγυος. Γιατί στη νέα γενιά έχει κλονιστεί η εμπιστοσύνη -βλέπουν και ακούνε τόσα και τόσα.
Εδώ ένιωσαν ασφάλεια κι ότι αυτό που θα συμβεί θα είναι δίκαιο. Και κέρδισε το δίκαιο και απ’ το κοινό και απ’ τις επιτροπές -επιτροπές και απ’ το εξωτερικό όχι μόνο η ελληνική.
«Βλέπω τον Akyla σαν τον μικρό μου αδελφό».
Μέσα στα χρόνια άλλαξε η Eurovision;
Ναι, πολύ… Εγώ την αγαπάω γιατί πάει μπροστά απ’ την εποχή. Πηγαίνω τώρα 25 χρόνια. Το 2004 ήταν η πρώτη μου εμπειρία. Από τότε έχει βελτιωθεί, έχει βοηθηθεί, έχει αλλάξει δομικά. Και δεν εννοώ λόγω τεχνολογίας και μέσων αλλά λόγω της βοήθειας που δίνει στον καλλιτέχνη να κάνει το όραμά του πραγματικότητα.
Είναι ένας τηλεοπτικός διαγωνισμός -μαζί του εξελίσσομαι κι εγώ. Μ’ αρέσει η λέξη διαγωνισμός. Γι’ αυτό πηγαίνω τόσα χρόνια. Αν ρωτήσει κάποιος «Πάλι ο Φωκάς», απαντάω ότι δεν το επιλέγω εγώ, με επιλέγουν. Με την Ελλάδα έχω πάει εφτά φορές -και για να με προτιμούν σημαίνει ότι έχω φέρει καλές θέσεις -απ’ το αποτέλεσμα κρινόμαστε.
Κι όλο αυτό εμένα με βοηθάει γιατί συνομιλώ με άλλους ανθρώπους, άλλες χώρες. Είναι ένας διαγωνισμός που σου ανοίγει πόρτες. Δεν θα έκανα τόσες δουλειές στο εξωτερικό αν δεν υπήρχε η Eurovision -έχω συμμετάσχει και με άλλες χώρες απ’ την Ισπανία ως τη Ρωσία. Πολύ τιμητικό για μένα.
Τι σας κινητοποιεί κάθε χρόνο;
Η αγάπη που έχω σε οτιδήποτε καινούργιο και πάντα παρατηρώντας. Το λέω και στους μαθητές μου: Αν δεν παρατηρούμε στον δρόμο αυτά που συμβαίνουν στον κόσμο, τότε καλύτερα να μην κάνουμε αυτή τη δουλειά.
Γιατί χορογραφία είναι ακόμα και όταν ανάψει το πράσινο φανάρι και περάσει ο κόσμος: Άλλος πάει γρήγορα, άλλος αργά, άλλος είναι προβληματισμένος, άλλος σκυθρωπός, άλλος χαρούμενος, άλλος τραγουδάει…
Η παρατήρηση είναι αυτή που κάνει κι εμένα να εξελίσσομαι. Πηγαίνω στον διαγωνισμό, βλέπω το καινούργιο, βλέπω το διαφορετικό, ζηλεύω κάτι που δεν έχω σκεφτεί εγώ, κι έρχομαι με άλλα όπλα την επόμενη σεζόν -εξελίσσομαι κι εγώ.
Κάθε χρόνο λέτε «χαλάλι ο κόπος μου»;
Δεν λέω χαλάλι, λέω ευχαριστώ. Έχω μάθει να λέω ευχαριστώ, να είμαι ευγνώμων σε ό,τι και να συμβεί γιατί είναι μια καινούργια εμπειρία στη ζωή μου -η γνωριμία με καινούργιους ανθρώπους. Είναι όμορφα πράγματα αυτά. Γιατί τι μένει στο τέλος; Η επαφή με τους ανθρώπους. Αυτό μένει.
*Κεντρική φωτό: Μενέλαος Μυρίλλας
