Η ομάδα των νεοσυντηρητικών τεχνοκρατών εξωτερικής πολιτικής, η οποία οδήγησε τις ΗΠΑ στην επέμβαση στο Ιράκ, καθοδηγεί πλέον πλήρως την εξωτερική πολιτική του προέδρου Τζορτζ Μπους. Διπλωματικοί παρατηρητές δεν θεωρούν απίθανη ακόμη και την παραίτηση του υπουργού Εξωτερικών Κόλιν Πάουελ, ο οποίος εμφανίζεται αποδυναμωμένος στο εσωτερικό της κυβέρνησης Μπους.
Η νεοσυντηρητική ομάδα πέτυχε μία ακόμη νίκη με τον διορισμό του συνταξιούχου πρεσβευτή Πολ (Τζέρι) Μπρέμερ στον ρόλο του κυβερνήτη του Ιράκ. Ο Μπρέμερ είναι παλιός… γνώριμος της Ελλάδας από τη δεκαετία του 1980 όταν ήταν επικεφαλής του τμήματος αντιμετώπισης της τρομοκρατίας του Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Ηταν από τους βασικούς εισηγητές της ταξιδιωτικής οδηγίας εναντίον της Ελλάδας το 1985, ενώ τη δεκαετία διορίστηκε επικεφαλής της Εθνικής Επιτροπής για θέματα Τρομοκρατίας του Κογκρέσου. Από τη θέση αυτή εισηγήθηκε να συμπεριληφθεί η Ελλάδα, μαζί με τη Συρία και το Ιράν, στη λίστα των κρατών οι οποίες ενισχύουν τρομοκρατικές οργανώσεις. Μαζί με τον πρώην αρχηγό της CIA Τζέιμς Γούλσεϊ, ο Μπρέμερ ανήκε στην ομάδα συνταξιούχων αξιωματούχων οι οποίοι υποστήριζαν πως πίσω από την τρομοκρατική οργάνωση «17 Νοέμβρη» κρύβονταν οι κυβερνήσεις του ΠαΣοΚ. Ο Μπρέμερ ήταν παλαιότερα διευθυντής της εταιρείας του Χένρι Κίσινγκερ, τον οποίο γνώρισε ως υπουργό Εξωτερικών το 1974.
Ο διορισμός του δεν ήλθε ως κεραυνός εν αιθρία. Ο Μπρέμερ ήταν ένας από τους επιφανείς εκπροσώπους της «βιομηχανίας της τρομοκρατίας», ένας από τους ειδικούς σε θέματα τρομοκρατίας, οι οποίοι αισθάνθηκαν δικαιωμένοι από τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου. Σε επανειλημμένες καταθέσεις του στο Κογκρέσο είχε προτείνει τη χρήση στρατιωτικής δύναμης εναντίον της Συρίας, του Ιράν και του Ιράκ προκειμένου να αντιμετωπισθεί η διεθνής τρομοκρατία. Ο Μπρέμερ διατηρεί στενές σχέσεις με τον Νο 2 του Πενταγώνου Πολ Γούλφοβιτς, τον Ρίτσαρντ Περλ και άλλους νεοσυντηρητικούς. Παρά το γεγονός ότι προέρχεται από το διπλωματικό σώμα, οι απόψεις του δεν απηχούν σε καμία περίπτωση τις εκτιμήσεις του Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Οπως μάλιστα δήλωσε ο Περλ, «το καλό είναι πως μιλάει σκληρά. Ευτυχώς είναι πολύ επιθετικός αν συγκριθεί με τα στάνταρντ του διπλωματικού σώματος. Εχω δει ακόμη και πουλάκια που είναι επιθετικά, σε σύγκριση με τους διπλωμάτες μας». Από τη νέα του θέση θα έχει απόλυτη εξουσία στο Ιράκ για όλο το διάστημα της αμερικανικής κατοχής.
Ολα δείχνουν πως ο Ράμσφελντ και τα γεράκια ελέγχουν πλήρως το παιχνίδι στην Ουάσιγκτον. Η εξαιρετικά καλά σκηνοθετημένη εμφάνιση του προέδρου Μπους στο αεροπλανοφόρο «Λίνκολν» αποτέλεσε, σύμφωνα με μεγάλες αμερικανικές εφημερίδες, την ουσιαστική έναρξη της εκστρατείας για την επανεκλογή του το 2004. Το μήνυμα της αμερικανικής στρατιωτικής παντοδυναμίας πέρασε στην κοινή γνώμη ενώ για πρώτη φορά μετά τον Τέντι Ρούζβελτ, αμερικανός πρόεδρος εμφανίστηκε ντυμένος με στρατιωτική στολή. «Το τι θα ακολουθήσει στον επόμενο ενάμιση χρόνο ως τις εκλογές μπορεί κανείς να το φαντασθεί μετά την εμφάνιση του Μπους» σχολίαζε χαρακτηριστικά αμερικανός δημοσιογράφος με μεγάλη πείρα στην κάλυψη των πολιτικών εξελίξεων στην Ουάσιγκτον.
Ο Μπους δέχεται βεβαίως πιέσεις για να προωθήσει τη λύση του Παλαιστινιακού με βάση τον «οδικό χάρτη», αλλά ο ίδιος αμφιταλαντεύεται για το αν πρέπει να αναμειχθεί προσωπικά. Η αποστολή του Κόλιν Πάουελ στη Μέση Ανατολή θεωρείται αποστολή αυτοκτονίας. Ο υπουργός Εξωτερικών γνωρίζει ότι στα μετόπισθεν, στην Ουάσιγκτον, υπάρχει ένας συνδυασμός ισχυρών λόμπι τα οποία θα υπονομεύουν τον στόχο του. Την ώρα που εκείνος θα δίνει το μήνυμα στον Αριέλ Σαρόν ότι «αν δεν δεχθείς τον οδικό χάρτη, θα δημιουργήσεις μεγάλα προβλήματα στις σχέσεις σου με τις ΗΠΑ», οι νεοσυντηρητικοί, το φιλοϊσραηλινό λόμπι και η χριστιανική Δεξιά θα κλείνουν το μάτι στον ισραηλινό πρωθυπουργό λέγοντάς του: «Μην ανησυχείς, εμείς είμαστε εδώ». Οπως έγραφε πρόσφατα ο Χένρι Σίγκμαν, ένας από τους σημαντικότερους αναλυτές για τη Μέση Ανατολή (και άνθρωπος που επιβίωσε από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης του Χίτλερ), «πιστεύει κανείς πως ο Μπους είναι έτοιμος να αγνοήσει την εβραϊκή κοινότητα, τους νεοσυντηρητικούς και τους χριστιανούς φανατικούς για να ασκήσει πίεση στην ισραηλινή κυβέρνηση να δεχθεί κάτι που δεν θέλει;». Αυτό είναι το κρίσιμο ερώτημα με μάλλον αρνητική απάντηση. Ο Μπους έχει πλέον μπει για τα καλά στον αστερισμό των «γερακιών» και ο Πάουελ έχει γίνει άνθρωπος για τις «missions impossible», χωρίς μάλιστα φίλους εκεί που τους χρειάζεται περισσότερο, στην Ουάσιγκτον και κυρίως στον Λευκό Οίκο.
