Ο Λουίς – Μαρία Ανσόν ήταν διευθυντής στη μεγάλη ισπανική συντηρητική εφημερίδα «ABC». Σήμερα είναι πρόεδρος του τηλεοπτικού δικτύου Televisa Espana. Σε μια πρόσφατη συνταρακτική συνέντευξή του αποκάλυψε ότι το 1996 υπήρξε μια συνεννόηση των περισσότερων ισπανικών μέσων ενημέρωσης ώστε να συντρίψουν τον Φελίπε Γκονζάλες με έναν καταιγισμό πραγματικών και κατασκευασμένων αποκαλύψεων περί σκανδάλων και διαφθοράς.
«Οι επιθέσεις μας ξεπέρασαν τα όρια» παραδέχεται. Ο λόγος; Ακούστε τον ίδιο τον Ανσόν: «Ο Γκονζάλες εμπόδιζε αυτό που είναι ζωτικό σε μια δημοκρατία, την εναλλαγή. Αν είχε κερδίσει τις εκλογές του 1996, με τη σημερινή οικονομική ευημερία, κανένας δεν θα μπορούσε να τον ρίξει από την εξουσία πριν από το 2004. Δεν βγήκαμε από 40 χρόνια Φράνκο για να πέσουμε σε 30 χρόνια Γκονζάλες!».
Περισσότερο από το γεγονός, με τρομάζει ο κυνισμός της ομολογίας. Ποιος κρίνει ότι 30 χρόνια Γκονζάλες είναι πολλά ή λίγα; Ποιος αναλαμβάνει να προστατεύει τη δημοκρατία στο όνομα της εναλλαγής; Ποιος αποφαίνεται ότι η εναλλαγή των παρατάξεων στην εξουσία είναι υπέρτερο αγαθό π.χ. από τη σταθερή διακυβέρνηση; Οι απαντήσεις είναι αυτονόητες. Αλλά δεν είναι εκεί το πρόβλημα… Ηθελαν να φάνε τον Γκονζάλες επειδή τους έφραζε τον δρόμο και βρήκαν ένα πρόσχημα, κατασκεύασαν ένα υπέρτερο συμφέρον… Την είχαν στημένη! Αυτή είναι η πρώτη και τυπικότερη παραβίαση ενός δημοκρατικού πολιτεύματος. Η εφεύρεση υπέρτερων συμφερόντων από την ίδια τη δημοκρατία και τους νόμους της λειτουργεί πάντα ως το πρώτο βήμα για την κατάλυσή της. Το έθνος, ο λαός, το κόμμα, η εναλλαγή, το προλεταριάτο, η σάτιρα, το κέρδος, η ηθική, η νεολαία είναι μια σειρά από καθ’ όλα σεβαστές έννοιες, που μπορούν όμως να χρησιμεύσουν σε πολλά πρόσωπα, σε πολλά πράγματα και σε πολλές καταστάσεις. Αλλοτε για να φάνε τον Γκονζάλες, άλλοτε για να καθαρίσουν τον Σημίτη, άλλοτε για να τελειώσουν τον Κλίντον ή όποιον άλλον δεν γουστάρουν. Είναι προφάσεις, δεν είναι αιτίες. Και γι’ αυτό αν θεωρηθούν αξίες υπέρτερες της δημοκρατίας, καταλύουν τη δημοκρατία στην πράξη.
Ενδεχομένως ο κ. Πατάκης ή ο κ. Κολλάς ή ο κάθε έντιμος συνδικαλιστής να διατυπώνει δίκαια αιτήματα και διεκδικήσεις. Ενδεχομένως ο κ. Τσοχατζόπουλος ή ο κ. Μάνος ή η κυρία Τόνια ή ο κ. Τατούλης να τρέφουν θεμιτές φιλοδοξίες και να διατυπώνουν εύλογες διαφωνίες με τις ηγεσίες των κομμάτων τους. Ενδεχομένως ο καθένας να κερδίζει το ψωμί του κάνοντας πλάκα, σάτιρα και χαβαλέ και ό,τι άλλο κατεβάσει ο νους του ανθρώπου. Ολα αυτά είναι απολύτως νόμιμα, ελεύθερα, σεβαστά, αποδεκτά, υπέροχα, υπό έναν όρο: ότι δεν θα υπονομεύουν τη δημοκρατία και τους κανόνες της.
Ακριβώς επειδή στη δημοκρατία ζούμε εκατομμύρια άνθρωποι, με εκατομμύρια διαφορετικές απόψεις και αντιλήψεις, βρήκαμε εδώ και μερικούς αιώνες έναν και μοναδικό τρόπο να λύνουμε τις πολιτικές διαφορές μας. Στήνουμε μια Κυριακή τις κάλπες και φωνάζουμε όλον τον κόσμο να ψηφίσει. Δυστυχώς, δεν έχουμε καμία άλλη μέθοδο για να αποφανθούμε εγκύρως αν ο Γκονζάλες έμεινε αρκετά στην εξουσία, αν ο Κλίντον επηρεάζεται στην άσκηση των καθηκόντων του από τα θέλγητρα της Μόνικας, αν ο Σημίτης κυβερνάει σωστά, αν ο Καραμανλής δικαιούται να κυβερνήσει στη θέση του ή αν ο Ακης θα ήταν καλύτερος.
Κανένα υπέρτερο συμφέρον δεν μπορεί να υπονομεύσει ή να ακυρώσει αυτή τη διαδικασία. Είναι η ατράνταχτη λογική της κάλπης. Η τρομερή φράση του σοσιαλιστή Αντρέ Λενιέλ προς τη συντηρητική αντιπολίτευση, το 1982, είχε προκαλέσει θυελλώδεις αντιδράσεις: «Εχετε πολιτικά άδικο», τους είχε πει, «επειδή είστε αριθμητικά μειοψηφία!». Ενα αξίωμα που μπορεί να προκαλεί ανατριχίλες σε όσους θεωρούν ότι η πολιτική είναι πιο σύνθετη υπόθεση αλλά το οποίο αποτελεί καλώς ή κακώς την τελευταία λέξη της σύγχρονης δημοκρατίας, ήδη από την εποχή της Γαλλικής Επανάστασης.
Διότι, πέρα από την καταγραφή του αποτελέσματος, υπάρχει ο σεβασμός στο αποτέλεσμα. Πράξη σύμφυτη με την εκλογή, μέρος της δημοκρατικής διαδικασίας. Κανένας δεν μπορεί να σε υποχρεώσει στον σεβασμό; Είναι αλήθεια… Κανένας δεν μπορεί να τον επιβάλει με νόμο ή με τσαμπουκά; Ασφαλώς… Είναι περισσότερο θέμα δημόσιου ήθους ή δημοκρατικής παιδείας. Τα έχεις ή δεν τα έχεις… Από τον σεβασμό αυτόν, όμως, εξαρτώνται τελικώς η ποιότητα και η σταθερότητα της δημοκρατίας που ζούμε. Διαφορετικά, μας περιμένουν στην πρώτη γωνία οι διάφοροι Ανσόν.
