” Ζητώ λιγότερον αθέμιτο ανταγωνισμό ”
Οι δύο προηγούμενες χειμερινές θεατρικές περίοδοι δεν ήταν και οι καλύτερες. Ο Γιώργος Κιμούλης πέρασε δύσκολα, και δεν το κρύβει. Οταν προ διετίας ανέβασε τον «Πατέρα» του Στρίντμπεργκ, εγκαινιάζοντας το δικό του θέατρο, το κοινό δεν αγκάλιασε την ενδιαφέρουσα παράσταση. Αλλά ούτε και πάλι τονs ακολούθησε στην επόμενη επιλογή του, στο μιούζικαλ «Δόκτωρ Τζέκιλ και Μίστερ Χάιντ», στο «Βέμπο», με αποτέλεσμα να κατέβει η παραγωγή στη μέση της περασμένης σεζόν.
Ο ηθοποιός προβληματίστηκε, έκανε την αυτοκριτική του και κατέληξε στο συμπέρασμα: «Είναι θέμα εποχής. Θα περάσει. Υπάρχει σήμερα μια ατμόσφαιρα, μια προσπάθεια στο θέατρο να εμφανισθεί ένα είδος Village, μια τέτοια ιδεολογία. Είναι θέμα χρόνου – όπως και στον κινηματογράφο. Οι θεατές έχουν ανάγκη τον “Δαναό”. Πιστεύω ότι το ίδιο θα συμβεί και στο θέατρο. Θέλει όμως τον χρόνο του. Εγώ δεν μπορώ να συμμετέχω σ’ αυτή την ιδεολογία. Αλλά ούτε και σε μια ιδεολογία κρατικής στήριξης. Οπότε δυσκολεύουν τα πράγματα. Δεν ξέρω όμως τι άλλο να κάνω. Θα περιμένω. Εχω την εντύπωση ότι επειδή είναι λίγο πιο μυστήρια η τέχνη του θεάτρου θα αποτινάξει πολύ γρήγορα αυτή την αδηφάγο διάθεση. Εγώ ζητώ έναν λιγότερο αθέμιτο ανταγωνισμό, κανόνες μέσα στην αγορά, που να επιτρέπουν και σε άλλες φωνές να ακουστούν. Γιατί συμφέρει την οποιαδήποτε μεγάλη παραγωγή να υπάρχουν και άλλες φωνές γύρω. Αν πάρει τα πάντα, με ποιον θα ανταγωνίζεται; Με τον εαυτό του; Μα αυτό είναι σχιζοφρένεια. Θα περιμένω την αυτοκαταστροφή αυτής της village ιδεολογίας, παραμένοντας παρών. Εγώ πάντως δεν μπορώ να αλλάξω. Θα συνεχίσω να κάνω αυτό που ξέρω και αυτό που μπορώ».
Σήμερα είναι έτοιμος να παρουσιάσει το επόμενό του βήμα: Ανεβάζει την «Κωμωδία των παρεξηγήσεων» του Σαίξπηρ για να περιοδεύσει ανά την Ελλάδα μέσα στο καλοκαίρι. Και το απολαμβάνει. Αλλωστε η θεατρική σχέση του Γιώργου Κιμούλη με τον Σαίξπηρ ξεκίνησε πριν από περίπου είκοσι χρόνια, όταν έπαιξε τον «Αμλετ» στη Θεσσαλονίκη. Ακολούθησαν «Το ημέρωμα της στρίγκλας», ο «Μάκβεθ», ο δεύτερος «Αμλετ» και ο «Κοριολανός» στην Αθήνα.
H καλοκαιρινή του επιλογή έχει να κάνει με τη φάση στην οποία βρίσκεται ο ίδιος. Και αυτό είναι κανόνας για κάθε έργο που ανεβάζει και στο οποίο παίζει: «Αν το έργο δεν κινείται μέσα στη θεματική που με απασχολεί τη συγκεκριμένη περίοδο, όχι απλώς δεν το ανεβάζω αλλά ούτε καν περνά από το μυαλό μου» λέει ο πρωταγωνιστής. «Αρα “H κωμωδία των παρεξηγήσεων” με αφορά ως θεματική εδώ και πολύ καιρό. Αυτό το έργο του Σαίξπηρ δεν είναι τίποτε άλλο από την προσπάθεια να πείσεις τους ανθρώπους, μέσω της τέχνης σου, να βλέπουν τον κόσμο σαν μια ενότητα, σεβόμενοι τις διαφορές τους. Πίσω από αυτή την αρχή κρύβονται όλες οι συγκρούσεις που συναντά σήμερα ο άνθρωπος μπροστά του, είτε στις διαπροσωπικές του σχέσεις είτε στη σύγκρουση μιας ομάδας με μια άλλη ή και μιας χώρας με μια άλλη χώρα. Ο άνθρωπος από τη φύση του βλέπει τον απέναντί του σαν ένα αντι-κείμενο. Κι όταν αυτό το αντι-κείμενο δεν κουβαλάει ομοιότητες με τον εαυτό του, ταράζεται, προσδίδει σ’ αυτό ιδιότητες εχθρικές, ακόμη και επικίνδυνες, και το πολεμάει».
Παραδέχεται ότι ο θίασος που πλαισιώνει την παράσταση του καλοκαιριού έχει «λίγο πιο έντονη εμπορευματική αξία». Και αυτό το έκανε γιατί πιστεύει ότι «αν πρόκειται κάτι να διασώσει το ελληνικό θέατρο από την περιπέτεια του τελευταίου καιρού, είναι μια ένωση ηθοποιών που έχουν εμπορευματική αξία. Αλλά όχι μόνο αυτό. Εννοείται ότι πρέπει να είναι και πλάσματα ταλαντούχα και να θέλουν να συνεργαστούν μαζί μου κι εγώ μαζί τους». Ποια είναι αυτή η «περιπέτεια» του θεάτρου; Εξηγεί: «H κρίση στο θέατρο έχει ακουμπήσει σε πάρα πολλά επίπεδα. Οχι μόνο τους θεατές, όπως συνήθως λέμε, αλλά και τους ανθρώπους που ασχολούνται με αυτό. Το θέατρο έχει τηλεοπτικοποιηθεί. Οχι όμως με την έννοια με την οποία χρησιμοποιούσαμε παλαιότερα αυτή τη λέξη – για να πουλήσει. Εχει τηλεοπτικοποιηθεί και ως προς τη γραφή του και ως προς την υπόκρισή του. Σήμερα ο ηθοποιός ενεργεί μόνο όταν μιλάει. H ενέργειά του δεν έχει συνέχεια. Και δεν είναι μόνο αυτό. Από ‘κεί και πέρα υπάρχουν κι άλλα προβλήματα. Εχει αρχίσει να δημιουργείται μια μη σοβαρότητα απέναντι στο ίδιο το αντικείμενο. Και για να γίνω πιο σαφής αναφέρομαι στη σχέση του σύγχρονου ανθρώπου με τον ελεύθερο χρόνο του. Σήμερα ο άνθρωπος δεν μπορεί να έχει ελεύθερο χρόνο. Και όταν τον βρει, νιώθει ένοχα. Γι’ αυτό κι αν διασκεδάσει ή ψυχαγωγηθεί στιγματίζεται από την ενοχή του και συμπεριφέρεται σαν να μην του συμβαίνει αυτό και κοροϊδεύει την ίδια του την ψυχαγωγία. Κάνει πλάκα… Και αυτή τη μη σοβαρότητα την έχει αναγνώσει ο κατασκευαστής του καλλιτεχνικού προϊόντος και την παρέχει. Κάνει κι αυτός πλάκα. Αυτή λοιπόν η γενική “πλάκα” είναι ένα από τα στοιχεία της θεατρικής κρίσης…».
Σημειώνει βέβαια ότι υπάρχουν και οι εξαιρέσεις. Οπως συμβαίνει σε όλους τους τομείς. «Το θέατρο, αλλά και η τέχνη γενικά, δεν μπορεί να αλλάξει τον κόσμο» λέει. «Το μόνο που μπορεί είναι να υπενθυμίζει στους ανθρώπους αυτό που έχουν ξεχάσει. Αλλωστε εκεί βρίσκεται και η αλήθεια της τέχνης. Κι αν αυτή η φράση δεν σε οδηγεί, τότε νομίζω ότι δεν αξίζει να είσαι καλλιτέχνης» καταλήγει.
Το έργο του Γουίλιαμ Σαίξπηρ «H κωμωδία των παρεξηγήσεων» παρουσιάζεται από το Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας σε μετάφραση και σκηνοθεσία Γιώργου Κιμούλη. Σκηνικά Παναγιώτα Κοκοτού, κοστούμια Κατερίνα Παπανικολάου, στίχοι Λίνα Νικολακοπούλου. Παίζουν: Γιώργος Κιμούλης, Χρήστος Χατζηπαναγιώτης, Ρένια Λουιζίδου, Βίκυ Σταυροπούλου, Γιώργος Ψυχογιός, Φώτης Αρμένης, Δημήτρης Μαύρος, Νικόλας Μαραγκόπουλος, Γεωργία Γεωργαντοπούλου, Ιφιγένεια Βογιατζάκη, Στέλιος Ξανθουδάκης, Νατάσσα Τριανταφύλλη. H πρεμιέρα θα δοθεί στη Θεσσαλονίκη, στις 25 Ιουνίου, στο Θέατρο Κήπου. Θα ακολουθήσει περιοδεία σε όλη την Ελλάδα.
