από metereologos.gr
Τρίτη 17 Ιουλίου 2018
 
 

Εξισωτισμός ή φιλελευθερισμός; Ένα όχι ρητορικό ερώτημα

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

 

Σε μια ιδανική κοινωνία απόλυτα συνειδητοποιημένων ανθρώπων, μία πολιτική σύγκρουση θα ήταν πρωτίστως σύγκρουση ιδεολογιών. Σε μια πραγματική κοινωνία, όμως, είναι σχεδόν αποκλειστικά σύγκρουση συμφερόντων. Γνωρίζω, για παράδειγμα, μια χώρα όπου ο λαός έφερε στην εξουσία ένα κόμμα που υποσχέθηκε διάφορα ανέφικτα πράγματα (π.χ., ότι θα καταργούσε κάποιον επαχθή φόρο ακίνητης περιουσίας) και είναι τώρα έτοιμος να φέρει στην εξουσία ένα άλλο κόμμα επειδή το προηγούμενο δεν τήρησε τις ανεδαφικές υποσχέσεις του. Και ο διαχρονικός φαύλος κύκλος προσδοκιών και απογοητεύσεων καλά κρατεί στη χώρα εκείνη...
 

Σε ό,τι αφορά το παραπάνω παράδειγμα, ενδεικτικό της πολιτικής ιδιοτέλειας και της έλλειψης ιδεολογικών κινήτρων του λαού είναι το γεγονός ότι τα δύο κόμματα, που αποτελούν τους κατά περίσταση εκλεκτούς του, αντιπροσωπεύουν επισήμως (με βάση, δηλαδή, τις καταστατικές θέσεις τους) εκ διαμέτρου αντίθετες πολιτικές φιλοσοφίες, και οι πολιτικές και κοινωνικές τους προτεραιότητες βρίσκονται οι μεν στον αντίποδα των δε. Για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι, η ιδεολογική διαφορά ανάμεσα στα δύο κόμματα θα μπορούσε συμβολικά να παρασταθεί με το δίπολο «εξισωτισμός – φιλελευθερισμός». Αν η ιδεολογία έπαιζε καθοριστικό ρόλο στις πολιτικές επιλογές του λαού, η ιδεολογική ένταξη στο ένα ή το άλλο πολιτικό δόγμα θα ήταν μια πολύ δύσκολη υπόθεση. Όχι τόσο (ή, αν προτιμάτε, όχι μόνο) λόγω των πλεονεκτημάτων του κάθε δόγματος αλλά (και) λόγω των εγγενών αδυναμιών που το καθένα φέρει. Ας τα δούμε αυτά επιγραμματικά:

Στον εξισωτισμό (όρο που θα χρησιμοποιήσουμε εδώ, έστω και αν δεν κριθεί απολύτως δόκιμος) προτεραιότητα έχει η ισότητα, την οποία η πολιτεία οφείλει να επιβάλλει. Αντίθετα, στον φιλελευθερισμό προέχει η ελευθερία, την οποία η πολιτεία οφείλει να προστατεύει. Ο εξισωτισμός δίνει έμφαση στο «οφείλω», ενώ ο φιλελευθερισμός στο «δύναμαι». Ως συνέπεια των παραπάνω, ο εξισωτισμός αντιμάχεται την αριστεία προς χάριν της ισότητας, ενώ ο φιλελευθερισμός επιτρέπει την ανισότητα προς χάριν της αριστείας.

Ο εξισωτισμός δίνει προτεραιότητα στην κοινωνία έναντι του ατόμου. Σε ακραίες περιπτώσεις, οδηγεί στην κατάργηση της ατομικότητας και, τελικά, στην κοινωνική ισοπέδωση. Αντίθετα, ο φιλελευθερισμός δίνει προτεραιότητα στο άτομο έναντι της κοινωνίας και, στην ακραία εκδοχή του, οδηγεί στον ατομικισμό και την περιφρόνηση προς τις αξίες του ανθρωπισμού.

Στον εξισωτισμό, η κοινωνική αλληλεγγύη επιβάλλεται από το σύστημα αντί να επαφίεται στην ελεύθερη βούληση των ανθρώπων. Αυτό συνεπάγεται, ειδικά, την δημιουργία ενός εκτεταμένου κράτους πρόνοιας το οποίο συντηρείται από τις χορηγίες των «εχόντων». Ο φιλελευθερισμός, από την άλλη μεριά, θεωρεί την αλληλεγγύη ως δευτερεύουσα αξία σε σύγκριση με τον ελεύθερο ανταγωνισμό. Έτσι, περιφρονεί το κράτος πρόνοιας και αντιμάχεται κάθε τι που θα μπορούσε να το ενισχύσει.

Ο εξισωτισμός υιοθετεί μία στενά ηθικιστική προσέγγιση στα ζητήματα της κοινωνίας, χάνοντας συχνά επαφή με τη σύγχρονη πραγματικότητα. (Χτυπητό παράδειγμα είναι το αίτημα που συχνά ακούγεται για την ουσιαστική κατάργηση των συνόρων, αφού «όλοι άνθρωποι της Γης είμαστε».) Υποκαθιστά την εξατομικευμένη αίσθηση του ηθικού με μια οικουμενική ηθική όπου προεξάρχει το προκαθορισμένο χρέος απέναντι στην ομάδα.

Ο φιλελευθερισμός αδιαφορεί, κατά βάση, για τα ζητήματα της ηθικής, θεωρώντας ως «ανήθικο» κυρίως ό,τι καταργεί την ελευθερία (δεδομένων, ασφαλώς, κάποιων αυτονόητων περιορισμών της που επιβάλλεται να υπάρχουν σε κάθε πολιτισμένη κοινωνία). Εδώ η ανθρώπινη συνείδηση μικρή σημασία έχει σε σύγκριση με την ανθρώπινη δυνατότητα (η πρώτη, μάλιστα, συχνά θεωρείται ότι υπονομεύει και περιορίζει την δεύτερη). Ο ανταγωνισμός, ακόμα και στις ακραίες εκδοχές του, όχι μόνο επιτρέπεται αλλά και επιβάλλεται ως το μοναδικό κριτήριο δικαιώματος στην επιβίωση.

Τέλος, στην μη-κατονομαζόμενη χώρα του εναρκτήριου παραδείγματός μας το κυβερνών κόμμα, που αντιπροσωπεύει τον εξισωτισμό, καταφεύγει συχνά σε διχαστικές λαϊκιστικές ρητορείες για να κερδίσει τη συμπάθεια και υποστήριξη των μη προνομιούχων της κοινωνίας, ενώ την ίδια στιγμή δημιουργεί μια νέα τάξη προνομιούχων παρατρεχάμενων του συστήματος. Από την άλλη, το μείζον αντιπολιτευόμενο κόμμα, που ασπάζεται τον φιλελευθερισμό, αντιμάχεται επιφανειακά τον λαϊκισμό, ακολουθώντας όμως ταυτόχρονα μία εξ ίσου διχαστική τακτική που έχει σαν αποτέλεσμα να στρέψει μία κοινωνική τάξη (ειδικά, τους δραστηριοποιούμενους στον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας) εναντίον μιας άλλης (τους εργαζόμενους στο δημόσιο, τους οποίους συλλήβδην δαιμονοποιεί, δυσφημίζει και ουσιαστικά καθυβρίζει με τον πολιτικά απαράδεκτο χαρακτηρισμό «πελάτες»).

Οι εμφανείς αδυναμίες των δύο εκ διαμέτρου αντίθετων πολιτικών δογμάτων δύσκολα θα ευνοούσαν την εμφάνιση φανατικών οπαδών της κάθε πλευράς, σε μια κοινωνία αποτελούμενη από ακραιφνείς ιδεολόγους με ανοιχτή σκέψη. Αντίθετα, θα κυριαρχούσε ο βαθύς προβληματισμός και η αδιάκοπη αναζήτηση μιας συμβιβαστικής γραμμής μέσα από την υπέρβαση και τη δημιουργική σύνθεση.

Μια κοινωνία όπως αυτή του παραδείγματός μας, όμως, δεν απαρτίζεται από σκεπτόμενους ιδεολόγους αλλά από πραγματικούς ανθρώπους με πραγματικές αδυναμίες και ιδιοτέλειες. Ένας τέτοιος λαός εύκολα πέφτει θύμα των διχαστικών μεθοδεύσεων των κομμάτων εξουσίας, την οποία εξουσία τα κόμματα αυτά αλληλοδιαδόχως κατέχουν με βάση το κατ’ ουσίαν δικομματικό σύστημα της χώρας.

Η πολιτική ωρίμανση της χώρας εκείνης, λοιπόν, δεν θα έρθει ποτέ από το πολιτικό της σύστημα αλλά θα προκύψει από τη βούληση του ίδιου του λαού, στο βαθμό που αυτός θα κατορθώσει να υπερβεί τις κοντόφθαλμες ιδιοτέλειές του και να αποφύγει τις διχαστικές παγίδες που του στήνουν, διαχρονικά, τα κόμματα εξουσίας.

Στο πεδίο της ιδεολογίας, κανένα πολιτικό δόγμα δεν μπορεί, όπως είδαμε, να διεκδικεί το απολύτως αλάθητο και το οικουμενικά αποδεκτό. Το ερώτημα είναι, φυσικά, αν μια ιδεολογική σύνθεση είναι εφικτή, τόσο στη θεωρία όσο και στην άσκηση πραγματικής πολιτικής. Αυτό έχει ήδη απαντηθεί στην πράξη – άλλοτε με επιτυχία, άλλοτε όχι – σε διάφορες χώρες και ιστορικές περιόδους, και δεν θα επιχειρήσουμε εδώ να το αναλύσουμε.

Αυτό που πρέπει, όμως, να συγκρατήσουμε είναι ότι μία μη-δογματική (θα λέγαμε, μια υγιής) ιδεολογία φέρει μέσα της το σπόρο της αμφιβολίας. Γιατί, όπως δίδαξε ο μεγαλύτερος Έλληνας φιλόσοφος και δάσκαλος, η γνώση κατακτάται μέσα από την διαρκή (αυτο-)αμφισβήτηση. Εκείνος το απέδειξε έμπρακτα: Έλεγε πάντα πως το μόνο που γνώριζε ήταν ότι δεν γνώριζε τίποτα!

* Ευχαριστώ τον ποιητή Θανάση Βαβλίδα για μια πολύ χρήσιμη συζήτηση.



Γνώμες περισσότερες ειδήσεις

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

 
 
σχόλια (11)
 
 
απομένουν 700 χαρακτήρες
Τα πεδία που είναι σημειωμένα με * είναι υποχρεωτικά
 
Τα μηνύματα που δημοσιεύονται στο χώρο αυτό εκφράζουν τις απόψεις των αποστολέων τους. Το ΒΗΜΑ δεν υιοθετεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο τις απόψεις αυτές. Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει την γνώμη του, όποια και να είναι αυτή. Δεν δημοσιεύονται συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια και όσα είναι γραμμένα με κεφαλαία γράμματα. Τέτοια μηνύματα θα διαγράφονται όποτε εντοπίζονται.
     
     
    Φτανουν πια οι -ισμοι | 17/03/2018 18:35
    Φιλε Κώστα Βαρέθηκα πια να ακούω αναλύσεις και σχόλια για κάθε τι που τελειώνει σε ...-ισμός. Εξαιρείται βέβαια ο Χριστιανισμός! (όχι οι παππάδες!) Πρώτα ό Ανθρωπος και μετά οι ...-ισμοι Αυτά
    Αριστείδης
    απάντηση01
    Απαντήσεις  1 | Εμφάνιση όλων
     
     
    Ιδού το ερώτημα !! | 14/03/2018 15:43
    Γνωρίζω μια χώρα που είναι εγκλωβισμένη σε δύο πολιτικές θεωρίες, του εξισωτισμού και του φιλελευθερισμού, με τις ανάλογες εξουσίες που τις πρεσβεύουν. Θεωρητικά μερικά χαρακτηριστικά τους, θα μπορούσαν να παντρευτούν για το καλό της κοινωνίας, αν και ανήκουν στα δύο άκρα. Ισότητα και Ελευθερία, δεν είναι δύο μεγάλες ανθρώπινες αξίες; Στη χώρα που γνωρίζω, είδα την Ισότητα να απαγορεύει να πάει το παιδί μου εκδρομή στο εξωτερικό με το σχολείο, γιατί δεν μπορεί να πάει του γείτονα. Είδα και την Ελευθερία να λειτουργεί στην ανταγωνιστική αγορά, σαν τα αυγά στο τηγάνι. Όποιο μπορεί να πιάσει μεγαλύτερο χώρο, είναι το δικαιότερο. Ένα εξαιρετικό άρθρο, τροφή για σκέψη και βελτίωση,,
    Φέφη
    απάντηση32
     
     
    Ο υποκειμενισμός του «ιδανικού» συστήματος και οι κατηγοριοποιήσεις του! | 13/03/2018 19:59
    Μία κοινωνία που ναρκισσεύεται με την θεωρητική αναζήτηση του «ιδανικού» πολιτικού συστήματος, δεν παύει να αποτελείται από «μοναδικούς» πολίτες που «κατέχουν», ο καθένας ξεχωριστά, το υποκειμενικό τους ιδανικό σύστημα. Συνειδητοποιημένα? Το ζητούμενο, λοιπόν, είναι η σύγκλιση των υποκειμενικοτήτων ώστε, αυτές - «οι πολλές» - να περάσουν σε μία σφαίρα εφικτής αντικειμενικότητας(!) Δημοκρατία? Στις κοινωνίες, όμως, συναντάμε αρκετές διαφοροποιήσεις πολιτικών συστημάτων, που «τεμαχίζουν» το ιδανικό, αποκλίνοντας έτσι από την δυναμική της, θεωρητικά κατακτημένης υποκειμενικότητας. Επιστροφή λοιπόν στην πελατειακή οπαδοποίηση…εδώ ήλθαμε, πάμε να φύγουμε! «Κι αν την πολιτική ζωή μας δεν μπορούμε να την κάνουμε όπως τη θέμε, ας προσπαθήσουμε να μην την ευτελίζουμε, κατά τον ποιητή!»
    Κ. Σαμοΐλης
    απάντηση21
     
     
     
    Συζητήσεις με ποιητές | 13/03/2018 15:47
    Δίδαξε μεν ο Σωκρατης οτι η γνώση κατακτάται μέσα από την διαρκή (αυτο-)αμφισβήτηση και αυτό φαίνεται πολύ σωστό, αλλα προφανώς δεν ειναι αρκετό. Ανοίξτε ρε παιδιά και κανένα βιβλίο! Οι πολύπλοκες διασυνδέσεις μεταξύ της οικονομικής, πολιτικής, κοινωνικής και πολιτιστικής διάστασης των κοινωνιών απαιτούν άλλη μεθοδολογική προσεγγιση. Οι συζητήσεις με ποιητές καταλήγουν σε αρθρα σαν κι αυτό.
    Μηχανικός
    απάντηση75
    Απαντήσεις  1 | Εμφάνιση όλων
     
     
     
    ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ, Η ΑΝΙΑΤΗ ΝΟΣΟΣ ΤΗΣ ΝΕΩΤΕΡΙΚΟΤΗΤΑΣ | 13/03/2018 14:03
    Γιατί η Ιδεολογία είναι ανίατη νόσος; Διότι σχετικοποιεί την Αλήθεια δίδοντάς της ιδεολογικό πρόσημο. Η Ιδεολογία είναι η νεωτερική επιστροφή στην κοινωνία των Σοφιστών που πολέμησε ο Σωκράτης. Συνεπώς, μη-δογματική ήτοι "υγιής" ιδεολογία απλώς δεν υπάρχει. Ισότητα δίχως Ελευθερία είναι η Ισότητα στο κοπάδι. Εδώ τελειώνει ο εξισωτισμός. Ελευθερία όμως δίχως Ταυτότητα είναι η ελευθερία της αγέλης. Εδώ τελειώνει ο φιλελευθερισμός. Θεμέλιο άρα τόσο της ελευθερίας όσο και της ισότητας είναι η Ταυτότητα. Ταυτότητα δε από τον Όμηρο μέχρι τον Σολωμό είναι η Πατρίδα. Θυμηθείτε τον εθνικό ύμνο; "Απ' τα κόκαλα βγαλμένη". Εξισωτισμός και Φιλελευθερισμός είναι η άλλη όχθη. Πατρίδα είναι η δική μας όχθη.
    ΙΩΝ ΦΙΛΙΠΠΟΥ
    απάντηση54
    Απαντήσεις  1 | Εμφάνιση όλων