από metereologos.gr
Κυριακή 22 Ιουλίου 2018
 
 

Ούτε λιτότητα ούτε ανάπτυξη: η μόνη ελπίδα είναι η αλληλεγγύη

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

 

ΤΟ ΒΗΜΑ - LE MONDE

Η λιτότητα τα έφαγε τα ψωμιά της. Η ύφεση που πλήττει τη Βρετανία και το 11% της ευρωπαϊκής ανεργίας μας δείχνουν πού οδηγεί. Οι Έλληνες και οι ισπανοί διαδηλωτές αποτελούν μαρτυρία των δεινών που προκαλεί. Η γαλλική πολιτική ζωή αποδεικνύει ότι οι ψηφοφόροι δεν την επιθυμούν. Σε πρόσφατη διάσκεψη στο Βερολίνο, υψηλά ιστάμενοι της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας δεν βρήκαν άλλο παράδειγμα παρά την Λετονία για να υποστηρίξουν την πολιτική λιτότητας. Ηταν θλιβερό.

Ηρθε ο καιρός να προτείνουμε μια εναλλακτική: την ανάπτυξη. Το πρόβλημα όμως είναι ότι η ανάπτυξη αποτελεί στόχο και όχι πολιτική. Ολοι έχουν μια συνταγή να προτείνουν.

Για τους πλούσιους Αμερικανούς, η ανάπτυξη περνά από την μείωση της φορολογίας. Στην Ευρώπη, οι εργοδότες ζητούν μεταρρύθμιση της αγοράς εργασίας ενώ οι τράπεζες ζητούν απορύθμιση. Σήμερα μας παρουσιάζουν πότε την «αναζωογόνηση» της οικονομίας πότε την «εξυγίανση του προϋπολογισμού» ως πανάκεια. Ορισμένοι ζητούν πρώτα τη μία και μετά την άλλη: ακούγοντάς τους, οι περικοπές στις συντάξεις και την υγεία φαντάζουν σαν «στρατηγική ανάπτυξης».

Στην πραγματικότητα οι έλληνες, ισπανοί και ιταλοί διαδηλωτές, οι γάλλοι ψηφοφόροι, οι αμερικανοί οπαδοί του κινήματος «Occupy Wall Street» δεν ζητούν ανάπτυξη. Τους απασχολεί πρωτίστως να προστατευθούν οι θεσμοί που τους εξασφαλίζουν αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης: σύστημα υγείας, παιδεία, δημόσιες υπηρεσίες, περιβάλλον, δικαίωμα σε μια άνετη σύνταξη.

Οι πολίτες αυτοί γνωρίζουν ποιο είναι το συμφέρον τους. Εχουν ανάγκη από σχολεία, πανεπιστήμια, ιατρεία, νοσοκομεία, καθαρούς και ασφαλείς δρόμους, ενθαρρυντικό μέλλον. Αυτές είναι οι βάσεις της καθημερινής μας ζωής, η πεμπτουσία της ευτυχίας μας. Αυτοκίνητα, υπολογιστές, αλκοόλ, καπνός: ιδού το περιττό. Οι εταιρείες που τα παράγουν προσπαθούν να δημιουργήσουν κέρδη, δηλαδή ανάπτυξη. Όμως, όταν έχει δυνατότητα επιλογής, ο λαός προτιμά την αλληλεγγύη.

Στην Ευρώπη, η έννοια της αλληλεγγύης δυσκολεύεται να επιβληθεί διαμέσου των εθνών. Οι Γερμανοί δεν συναίνεσαν να χρηματοδοτήσουν τις συντάξεις των Ισπανών _ αποδέχθηκαν ως ευρωπαϊκή αρχή ότι δεν θα αναγκαστούν να το κάνουν. Όμως την στιγμή που η Ισπανία είναι υπερχρεωμένη, πρέπει να δούμε αν οι Ισπανοί μπορούν ακόμη να χαίρουν κοινωνικής προστασίας παραμένοντας στην ΕΕ. Η «ευρωπαϊκή αρχή» απειλεί την ίδια την Ευρώπη.

Η διατήρηση μιας ελάχιστης κοινωνικής προστασίας είναι ύψιστης σημασίας για Ισπανούς, Ελληνες, Πορτογάλους και Ιταλούς. Εχοντας γνωρίσει τον φασισμό και την φτώχεια, θυμούνται ότι ο φασισμός ήταν χειρότερος. Πόνταραν στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση για να οικοδομήσουν την σοσιαλδημοκρατία και να τελειώνουν με το παρελθόν. Πώς να τους κατηγορήσουμε που αντιτίθενται στην οπισθοδρόμηση που τους επιβάλουν οι Βρυξέλλες;

Ο πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ έχει δίκιο που καταγγέλλει την ψευδαίσθηση της λιτότητας. Θα έπρεπε επίσης να δυσπιστεί απέναντι σ' αυτή τη χίμαιρα που είναι η ανάπτυξη. Παραπλανητικά συνθήματα, ημίμετρα, εκκλήσεις για σύνεση πνίγονται στο κύμα πανικού που υψώνεται από παντού.

Δεν υπάρχει άλλη διέξοδος παρά να δεσμευτούμε για μια νέα αλληλεγγύη: να προστατεύσουμε την υγεία, την παιδεία, τις θέσεις εργασίας και τις συντάξεις σε όλη την Ευρώπη. Αλλά ο δρόμος αυτός είναι όντως καινούργιος; Δεν είναι αυτός που διάνοιξε η σοσιαλδημοκρατία στην μεταπολεμική Γαλλία και Γερμανία; Χωρίς τα κεκτημένα που τόσο είχαν ανάγκη, οι χώρες αυτές θα είχαν διαλυθεί.

Αν η Ευρώπη δεν επιθυμεί να εκτεθεί στον ίδιο κίνδυνο, πρέπει σήμερα να επανεπιβεβαιώσει τις αξίες αυτές για το σύνολο των Ευρωπαίων.


*Ο James K. Galbraith, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Τέξας και πρόεδρος των Economists for Peace and Security (Οικονομολόγων για την Ειρήνη και την Ασφάλεια), είναι γιος του κορυφαίου οικονομολόγου Τζον Κένεθ Γκαλμπρέιθ



Γνώμες περισσότερες ειδήσεις

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

 
 
σχόλια (2)
 
 
απομένουν 700 χαρακτήρες
Τα πεδία που είναι σημειωμένα με * είναι υποχρεωτικά
 
Τα μηνύματα που δημοσιεύονται στο χώρο αυτό εκφράζουν τις απόψεις των αποστολέων τους. Το ΒΗΜΑ δεν υιοθετεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο τις απόψεις αυτές. Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει την γνώμη του, όποια και να είναι αυτή. Δεν δημοσιεύονται συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια και όσα είναι γραμμένα με κεφαλαία γράμματα. Τέτοια μηνύματα θα διαγράφονται όποτε εντοπίζονται.
     
    Αξιακές αρχές στις διεθνείς σχέσεις | 25/06/2012 20:18
    Αξιακές αρχές στις διεθνείς σχέσεις. Η πράγματι ανθρωπιστική τοποθέτηση του αρθρογράφου θα ήταν ποιό πειστική, εάν ανέφερα μερικά παραδείγματα από το μέγα πεδίο των διεθνών σχέσεων. Συνήθως θεωρούνται τέτοιες αντιλήψεις εξωπραγματικές. Αυτό όμως είναι εσφαλμένο. Πρωτίστως προσδιορίζουν μεν συμφέροντα την συμπεριφορά ανθρώπων και εθνών ( Έγελος), αλλά στα 70- και 80χρονα του παρελθόντος αιώνα έχουν συντελεσθεί σημαντικές αλλαγές στις διεθνείς σχέσεις. Στα πλαίσια των επιδιώξεων των αναπτυσσόμενων χωρών για την δημιουργία μίας „Νέας και δίκαιας διεθνούς οικονομικής τάξης“ έχουν ληφθεί υπόψη σε διεθνείς συμφωνίες μείζονος σημασίας ( Θιεθνές Δίκαιο της θαλάσσης, Διαδοχικότητα των κρατών κλπ.) συγκεκριμενοποιημένα αξιακά αιτήματα των χωρών αυτών όπως π.χ. η „μη αμοιβαιότητα“ και η „ευνοϊκή μεταχείρηση“. Όταν όμως επρόκειτο για την οικονομική ενίσχυση εκ μέρους του Διεθνούς Χρηματιστικού Ταμείου και των πλουσίων δυτικών κρατών , έχει εισαχθεί μία ιδιαίτερη μορφή της αρχής της αμοιβαιότητας. Έχει απαιτηθεί από τις αναπτυσσόμενες χώρες να συμφωνήσουν με τον έλεγχο του ΔΝΤ και των πλουσίων χωρών, γιατί όντως έχει πολλάκις διαπιστωθεί, ότι οι ψευτοελίτες χρησιμοποιοούσαν τα αξιόλογα χρηματικά ποσά από το εξωτερικό στα πλαίσια μίας αφάνταστης διαφθοράς για το δικό τους πλουτισμό.Κατ αρχάς απέρριπταν οι φτωχές χώρες από λόγους της „κυριαρχίας“ και της „εθνικής αξιοπρέπειας“ τους ελέγχους, αλλά στο τέλος υπέκυψαν και υπέγραψαν επι τη βάσει της αμοιβαιότητας τις απαραίτητες συμφωνίες. Τοιουτοτρόπως έχει δημιουργηθεί στις διεθνείς σχέσεις ένα λίαν ενδιαφέρον φαινόμενο : Μονόπλευρη, δηλαδή μη αμοιβαία βοήθεια σε αμοιβαία συμφωνιακή βάση.. Ταυτόχρονα έχει εκ νέου αποδειχθεί, ότι στις διεθνείς σχέσεις δεν υπάρχει απόλυτη και ασαφής αλληλεγγύη. Σχεδόν το ίδιο συμβαίνει σήμερα με την Ελλάδα , την Πορτογαλλία και σε λίγο και με την Ισπανία.Ιστοσελ.: Ιστοσελ. : http://panosterz.de
    Παναγιώτης Δ. Τερζόπουλος ( Panos Terz )
    απάντηση10
     
     
    Εξοικονόμηση περιττών εξόδων είναι η λύσις | 21/06/2012 06:54
    Σε αντίθεση με τον υπόλοιπο πολιτισμένο κόσμο η Αμερική εξακολουθεί να παράγει αυτοκίνητα 3-5000cc τα οποία καταναλώνουν τεράστια ποσά καυσίμου στερώντας από όλους τους υπόλοιπους τις πηγές υδρογονανθράκων. Οι Αμερικανοί πολίτες κατοικούν σε σπίτια 2000 τμ σε απομακρυσμένες περιοχές όπου για να πάς καταναλώνεις ατελείωτα καύσιμα με τα Hamer κλπ. Αλλά βλέπετε η λέξη << ΕΞΟΙΚΟΝΟΜΗΣΗ >> ενοχλεί διότι είναι αντίθετη της λέξεως << ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗ >> . Όλοι πρέπει να αντιληφθούν πως όταν οι δουλειές μειώνονται πρέπει να γίνονται αυτόματα απολύσεις ή μειώσεις μισθών. Να περικόπτονται τα περιττά έξοδα και να ανακαλύπτονται εναλλακτικές λύσεις. Υπάρχουν πανεπιστημιακές σχολές μέσω διαδικτύου δωρεάν, Υπάρχουν συστήματα που διακόπτουν το ρεύμα όταν αποχωρούμε. Μπορούμε να μετακινούμεθα άριστα με οχήματα 1000cc. Από εφέτος δεν θα ξαναγοράσω πετρέλαιο θέρμανσης, εγκατέστησα 70 τμ. ηλιακούς συλλέκτες κενού που μπορούν να ζεστάνουν το σπίτι ακόμα και με εξωτερική θ. μείον 35 C. Οι παραπάνω δαπάνες εξωφλήθηκαν από τις περικοπές εξόδων. Πήγα σε γιατρό της αλληλεγγύης, μου έδωσε φάρμακα δωρεάν. Προσαρμοζόμαστε.
    Katsikis
    απάντηση131