από metereologos.gr
Τρίτη 28 Μαρτίου 2017
 
 

Στο ασανσέρ χωρίς ρεύμα

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

 


Το ρεύμα κόπηκε λίγο πριν κοιταχτώ στον καθρέφτη. Είχα προλάβει να κάνω ντους και να ντυθώ. Μάζεψα την τσάντα πλάτης και έκλεισα την πόρτα πίσω μου. Μια τρομαγμένη φωνή έφτασε στα αυτιά μου - «Μπορείτε να με βοηθήσετε;» είπε. Στην αρχή νόμισα ότι κάποιος θα είχε πέσει από τις σκάλες. «Μπορείτε να με βοηθήσετε, σας παρακαλώ;» επανέλαβε. Σχεδόν αποσβολωμένος προσπαθούσα να καταλάβω εάν αυτή η άγνωστη φωνή απευθυνόταν σε μένα. Σαν να κατάλαβε την απορία μου πρόσθεσε «έχω εγκλωβιστεί στο ασανσέρ. Κόπηκε το ρεύμα». «Πού είσαστε;» ρώτησα τότε. «Εδώ ανάμεσα στους ορόφους. Σταμάτησε απότομα. Κόντεψε να σταματήσει η καρδιά μου». Στην θέση της απορίας ήρθε η αμηχανία. Δεν ήξερα πως να βοηθήσω. Έχω εγκλωβιστεί μόνο μια φορά σε ασανσέρ. Η ταραχή που ένιωσα ήταν μεγάλη. Ήταν, τότε, τον πρώτο καιρό που είχα έρθει στην Αθήνα και δεν είχα συνηθίσει τα ασανσέρ.

«Δυστυχώς δεν ξέρω πώς να σας απεγκλωβίσω», είπα. Θυμήθηκα ότι τους εγκλωβισμένους στο ασανσέρ στην πολυκατοικία μας τους απεγκλωβίζει ο Αντώνης. 'Ένας ηλικιωμένος κύριος που είχε κάποτε εξοριστεί στο Μακρονήσι επειδή δεν ήταν αρκετά «εθνικόφρων». «Περιμένετε μια στιγμή παρακαλώ» λέω στην εγκλωβισμένη και κατεβαίνω τις σκάλες, στον δεύτερο όροφο όπου μένει ο κύριος Αντώνης. Κατεβαίνω τις σκάλες φοβούμενος μην γλιστρήσω στο σκοτάδι. Δυστυχώς ο κύριος Αντώνης δεν απάντησε στα χτυπήματα της πόρτας. Έλειπε. Γύρισα ξανά, μέσα από το σκοτάδι, κοντά στην «άγνωστη φωνή» και την ενημέρωσα ότι εκείνος που απεγκλωβίζει τους εγκλωβισμένους στην πολυκατοικία μας έλειπε. «Ίσως έρθει τώρα, ποτέ δεν ξέρετε» της είπα για να την παρηγορήσω. Ήθελα να προσθέσω και ότι «η ζωή είναι όλο εκπλήξεις» αλλά μου φάνηκε ανόητο να παραδίδω μαθήματα φιλοσοφίας σε μια εγκλωβισμένη κυρία. Η αλήθεια είναι ότι δεν ήξερα αν ήταν κυρία ή δεσποινίς. Η φωνή της είναι από εκείνες που σε κάνουν να συμπαθείς αμέσως κάποιον άγνωστο. Σε αυτά τα λίγα λεπτά στο σκοτάδι είχα συμπαθήσει την άγνωστη εγκλωβισμένη.


Προσφέρθηκα, τότε, να φωνάξω την πυροσβεστική. Η εγκλωβισμένη δεν ήθελε. Μου είπε πώς θα έκανε πολύ ώρα να έρθει. Εάν δεν έρθει το ρεύμα σε πέντε λεπτά τότε να την φωνάξουμε, είπε. «Επειδή φοβάμαι» είπε μετά από λίγο «μπορείτε σας παρακαλώ να μου κάνετε παρέα μέχρι να έρθει το ρεύμα;». Απάντησα «ναι» αμέσως και ένιωσα κάποια ανακούφιση ότι τουλάχιστον θα ήμουν χρήσιμος σε κάτι.


Οι άλλοι ένοικοι της πολυκατοικίας σαν να είχαν συνεννοηθεί. Ούτε έβγαιναν, ούτε έμπαιναν στα σπίτια τους. Κάποια αμήχανη σιωπή απλώθηκε μεταξύ μας. «Εμένα με λένε Άντζελα» είπε εκείνη ξαφνικά. «Μένω στον τρίτο, πριν από μια εβδομάδα μετακόμισα». Της είπα το όνομά μου και πως μένω στον τέταρτο. Από τις λίγες φορές που κάποιος δεν με ρωτάει «τι είναι αυτό;» όταν ακούει το όνομά μου. Η πόλη που ζω είναι η μοναδική όπου η άνθρωποι γουρλώνουν τα μάτια όταν ακούνε το όνομά μου. «Λένε ότι στα βόρεια προάστια δεν κόβουν το ρεύμα. Το κόβουν μόνο στις λαϊκές γειτονιές» είπε εκείνη ξανά. Σήκωσα τους ώμους για να εκφράσω την άγνοιά μου. Μετά κατάλαβα πόσο ανόητη ήταν η κίνησή μου. Η Άντζελα δεν με έβλεπε. «Λέτε;» είπα σαν υπνοβάτης και κατάλαβα ότι εκείνη την στιγμή είχα αρχίσει να την φαντάζομαι πως είναι. Η φωνή της ταίριαζε σε μια γοητευτική γυναίκα. «Έχει γίνει επικίνδυνη πόλη η Αθήνα» της λέω μετά από λίγο, για να σπρώξω την κουβέντα. «Από μια άποψη είμαι τυχερή. Θα μπορούσα να είχα «φάει» τα δακρυγόνα στο Σύνταγμα. Έγινε χαμός, ακόμα και μέσα στο Μετρό έφθαναν τώρα που ερχόμουν». Μεταξύ δακρυγόνων και ενός εγκλωβισμού στο ασανσέρ η δεύτερη επιλογή φαίνεται υγιέστερη. Τα λεπτά περνούσαν και το ρεύμα δεν ερχόταν.

Τότε η Άντζελα ακούστηκε ξανά. «Ασχολείστε με πολιτική;» ρώτησε. Πώς να της απαντήσω. «Την παρακολουθώ» είπα. «Διάβασα στην εφημερίδα ότι η κόρη του Λοΐζου απαγόρευσε στο ΠΑΣΟΚ να παίξει το «Καλημέρα Ήλιε». Το θυμόμουν αυτό το τραγούδι πολύ καλά. Ήταν από τα πρώτα που είχα ακούσει στην Φιλοσοφική. Τότε που, παράλληλα με το «Καλημέρα Ήλιε» έκανε θραύση επίσης ένα άλλο τραγούδι - «εσύ τι λες, θα γίνουμε επιτέλους εραστές;» - εάν δεν κάνω λάθος. Δεν μοιράστηκα τις σκέψεις μου με την Άντζελα απλά σκέφτηκα τι τραγούδι θα μπορούσε τώρα να υιοθετήσει το ΠΑΣΟΚ. Ίσως το Youkali του Κούρτ Βάιλ. «Youkali, είναι ο σεβασμός των επιθυμιών που ανταλλάξαμε/ Youkali, είναι η χώρα του έρωτα που μοιραστήκαμε/ Είναι η ελπίδα που είναι στην καρδιά όλων των ανθρώπων/ η λύτρωση που περιμένουμε όλοι για αύριο/ Youkali, είναι η χώρα των επιθυμιών μας/ Youkali, είναι ένα όνειρο, μια τρέλα/ Δεν υπάρχει Youkali!». Να το τραγουδήσουν στα ελληνικά και στα γερμανικά. Δεν υπάρχει νομίζω πιο επίκαιρο τραγούδι για την Ελλάδα και όλη την Ευρώπη. Είμαι σίγουρος ότι δεν θα αρέσει στην Μέρκελ. Γιατί, επιπλέον, είναι τραγούδι μιας εποχής που η Μέρκελ δεν θέλει να θυμάται, νομίζω.

Τα λεπτά κυλούσαν και η Άντζελα σιωπούσε. Τότε σκέφτηκα να μην περιμένω πια. Έβγαλα το κινητό μου αποφασισμένος, αυτή την φορά, να τηλεφωνήσω στην πυροσβεστική. Και σαν να ήθελε να μας κάνει πλάκα η ΔΕΗ, εκείνη την στιγμή το ρεύμα ήρθε. Η Άντζελα κατέβηκε στην αρχή μισό όροφο πιο κάτω. Μετά ανέβηκε έναν όροφο πιο πάνω. Άνοιξε την πόρτα. Τελικά θα γνώριζα μια άγνωστη της οποίας την φωνή είχα συμπαθήσει. Άνοιξε την πόρτα του ασανσέρ. Με ευχαρίστησε ευγενικά. Μου είπε ότι βιαζόταν να φύγει. Της είπα «τίποτα» τρεις φορές, τουλάχιστον.

Χαιρετιστήκαμε και κατέβηκα τις σκάλες. Από φόβο μήπως κοπεί ξανά το ρεύμα και εγκλωβιστώ στο ασανσέρ. Και καθώς κατέβαινα σκέφτηκα ότι η Άντζελα δεν έμοιαζε στην φωνή της. Την φανταζόμουν πιο όμορφη. Ίσως και εκείνη να με φανταζόταν αλλιώς. Ή ίσως να μην με φανταζόταν καν. Και εκείνη την στιγμή γέλασα με τον εαυτό μου. Όσες αναδιαρθρώσεις και αν γίνουν, όσες επαναστάσεις, όσες χρεοκοπίες και μεσοπρόθεσμα ο άνθρωπος και οι συμπτώσεις που καθορίζουν την καθημερινότητά του, ο άνθρωπος και η φαντασία του, ο άνθρωπος και ο παραλογισμός του θα παραμείνουν για πάντα ίδια και απαράλλαχτα…


Γνώμες περισσότερες ειδήσεις

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

 
 
σχόλια (13)
 
 
απομένουν 700 χαρακτήρες
Τα πεδία που είναι σημειωμένα με * είναι υποχρεωτικά
 
Τα μηνύματα που δημοσιεύονται στο χώρο αυτό εκφράζουν τις απόψεις των αποστολέων τους. Το ΒΗΜΑ δεν υιοθετεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο τις απόψεις αυτές. Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει την γνώμη του, όποια και να είναι αυτή. Δεν δημοσιεύονται συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια και όσα είναι γραμμένα με κεφαλαία γράμματα. Τέτοια μηνύματα θα διαγράφονται όποτε εντοπίζονται.
     
    Δεν υπάρχει καλύτερος ζωγράφος | 03/07/2011 21:59
    των απογοητεύσεων από εσένα Γκάζι! Σε ευχαριστώ! Μία παλιά σου θαυμάστρια...
    marianefeli4
    απάντηση10
     
     
    Πολύ ωραία ελληνικά. | 03/07/2011 19:12
    ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟΥ κυρίου έλληνα ΤΗΣ 02/07/2011, 12:47
    Ανώνυμος / η
    απάντηση00
     
     
    Πολύ ωραία | 03/07/2011 10:47
    ΕΛΛΗΝΙΚΑ· ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟΥ κυριου έλληνα
    Ανώνυμος / η
    απάντηση00
     
     
    ΚΕΙΜΕΝΟ ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΕΙΜΕΝΟ | 02/07/2011 12:47
    ...«Λένε ότι στα βόρεια προάστια δεν κόβουν το ρεύμα. Το κόβουν μόνο στις λαϊκές γειτονιές» είπε εκείνη ξανά. ...> ΟΛΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΙΣ ΠΩΣ ΜΕΝΕΙΣ ΣΤΑ Β.Π ....ΚΥΡΙΕ ΑΛΒΑΝΕ?
    ΚΑΤΟΙΚΟΣ Ν.Π ΛΑΙΚΗΣ ΓΕΙΤΟΝΙΑΣ
    απάντηση014
     
     
    στο ασανσερ .... | 01/07/2011 18:36
    αυτο που καταλαβα ειναι οτι το αρθρο γραφτηκε για να τονισει οτι ο ΑΝΤΩΝΗΣ ηταν στη ΜΑΚΡΟΝΗΣΟ.....
    EYRIPIOS
    απάντηση110
     
     
    Aγνωμοσύνη | 01/07/2011 16:43
    Αγαπητέ μου Γκάζι, όχι μόνο θα ήταν κοινότοπο, αλλά νoμίζω πως θα αδικούσα το συγκεκριμένο σου κείμενο, αν έκανα αναφορές τύπου υπέροχο, ζηλευτό κ.λπ., όταν το συμπέρασμα που απορρέει για μένα είναι η αγνωμοσύνη των ανθρώπων, κάτι που χαρακτηρίζει κυρίως τους ιδιοτελείς, πονηρούς και αχάριστους τύπους, οι οποίοι ενδιαφέρονται για τον εαυτό τους και προσβλέπουν μόνο στο προσωπικό τους συμφέρον.
    Κώστας Κανταρτζής
    απάντηση40
     
     
    close, but no cigar | 01/07/2011 13:11
    Που είναι το happy ending που περιμέναμε? Νομίζω κύριε Καπλάνι ότι χρειάζεστε εντατικά μαθήματα στο chick lit genre.
    SemnosKaiTapeinos
    απάντηση73
     
     
    ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΓΚΑΖΙ ΚΑΛΗΜΕΡΑ | 01/07/2011 13:04
    Ο άνθρωπος και η φαντασία του είναι το πλησιέστερο σημείο που μπορεί να φτάσει στην ψυχή του. Καλημέρα Γκάζι Καλημέρα. Σε φιλώ με αγάπη, Φωτεινή
    Ανώνυμος / η
    απάντηση80
     
     
    Η ζωή συνεχίζεται.... | 01/07/2011 12:34
    Η ζωή συνεχίζεται με τα καλά και τα στραβά της, με τις κρίσης και τα προβήματά της. Πολύ ωραίο κείμενο. Μπράβο
    S.R
    απάντηση90
     
     
    Μπράβο Γκάζι... | 01/07/2011 11:55
    Μπράβο Γκάζι, υπέροχο κείμενο και, πώς να το πω, το ζηλεύω...
    Ριχάρδος Σωμερίτης
    απάντηση110
     
     
    thanx for the inspiration | 01/07/2011 11:51
    Xriazomaste anthropous na mas empneoun, h empneusi einai h monadiki sotiria kai o megaliteros exthros tis mizerias. Molis epestrepsa stin Ellada kai eida toso gkriza prosopa, tosi apaisiodoksia kai lypithika afantasta. Diavazo auto to arthro kai empneomai na synexizo tin imera me foteino prosopo, oso mporo.
    Don Carl
    απάντηση171
     
     
    Τι όμορφη γραφή... | 01/07/2011 09:45
    Νομίζω πως αυτές οι αφηγήσεις σας ταιριάζουν κ. Καπλάνι. υπέροχο κείμενο...
    Ανώνυμος / η
    απάντηση211
     
     
    μπράβο Γκάζι | 01/07/2011 09:38
    Ευχαριστώ για αυτό το κείμενο. Για να θυμόμαστε οτι είμαστε άνθρωποι.
    manya
    απάντηση231