Ας υποθέσουμε πως ήταν στρατός. Ενας κανονικός στρατός με τη δομή του, την ιεραρχία του και την πειθαρχία του, ακόμη και εάν η στολή του ήταν κοστούμι και γραβάτα σε μια ανοικτή στο προσωπικό γούστο τού καθενός παλέτα χρωμάτων. Ποιοι θα ήταν οι βαθμοί του; Πρώτα μέλος του κόμματος – ας πούμε κάτι σαν τον δεκανέα. Κι έπειτα, στέλεχος, πολιτευτής, βουλευτής, υφυπουργός, υπουργός και – ποιος ξέρει; – μια μέρα ίσως και πρωθυπουργός.
Δεν γίνονται όλοι στρατηγοί ούτε υποστράτηγοι. Μόνο ένας γίνεται αρχιστράτηγος. Αλλά τουλάχιστον υφυπουργοί; Τόσο δύσκολο είναι να τηρηθεί μια κάποια σειρά, μια κάποια επετηρίδα, ή έστω ένα rotation που θα εξασφαλίσει μια ένδοξη παρέλαση στην «περιφέρεια», περήφανοι ανάμεσα σε πιστούς ψηφοφόρους, στους – ας πούμε – στρατιώτες του κόμματος;
Τέτοια ταπεινά ελατήρια καριέρας αποδίδουν στους βουλευτές εκείνοι που τους ψέγουν για τα κίνητρά τους. Περίμεναν, λένε, τόσα χρόνια κρεμασμένοι στο ακουστικό τους. Και τώρα που καταλαβαίνουν πως το τηλέφωνό τους δεν θα χτυπήσει ποτέ για να ράψουν το κοστούμι της ορκωμοσίας σε κάποιο κυβερνητικό αξίωμα, στασιάζουν. Ο Τζόνι απ’ το Υπόλοιπο Αττικής πήρε τ’ όπλο του.
Πήρε τ’ όπλο του και πυροβολεί. Ποιους; Εκείνους που δεν είναι «ένας από εμάς». Οι σφαίρες δεν πέφτουν αδιακρίτως αλλά στους εξωκοινοβουλευτικούς που, αλίμονο, δεν προέρχονται καν από τις τάξεις του στρατεύματος και, ακόμη χειρότερα, δεν έχουν υπογράψει κανένα «συμβόλαιο με τον λαό» λιώνοντας τις σόλες τους για τη νίκη στις εκλογές. Ούτε ΝΔ ούτε εκλεγμένοι. Αλλογενείς και διορισμένοι.
Οι κοινοβουλευτικές ομάδες δεν είναι στρατοί. Η πολιτική καριέρα δεν είναι γραμμική και κανένα «επιτελικό κράτος», όσο ισχυρό ή λειτουργικό και εάν είναι, δεν μπορεί να εκδώσει ημερήσιες διαταγές προς εκτέλεση σαν να είναι Γενικό Επιτελείο. Στη ΝΔ, ωστόσο, ξεφτίζει πια εκείνο το θεμελιώδες στοιχείο που τα κόμματα της Βουλής δανείζονται από τη δομή του στρατού για να παραμείνουν στοιχειωδώς συντεταγμένα. Χάνεται η πειθαρχία.
Γιατί; Επειδή ο αρχιστράτηγος της ιστορίας – αρχηγός ενός κόμματος ατάκτων πλέον – κατασκεύασε ένα υβρίδιο πολύ πριν ταράξει τους βουλευτές του με το πυροτέχνημα του «ασυμβίβαστου». Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε ήδη μεταβολίσει το κοινοβουλευτικό σύστημα με μοσχεύματα από προεδρικά συστήματα. Αυτό το υβριδικό σχήμα ενός πρωθυπουργού που διορίζει υπουργούς και υφυπουργούς από την «αγορά» ενώ συγχρόνως ο ίδιος και η κυβέρνησή του εξαρτώνται από την κομματική πειθαρχία στη Βουλή προκάλεσε ένα χάος.
Το χάος δεν προκλήθηκε επειδή πέταξε μια πεταλούδα σε κάποια εκλογική περιφέρεια, αλλά επειδή ο Πρωθυπουργός άλλαξε τους κανόνες του παιχνιδιού που τώρα συγκρούονται μεταξύ τους και όχι πια σαν καρότσια, αλλά σαν τρένα. Με άλλα λόγια, σε ένα προεδρικό σύστημα η χαλαρή πειθαρχία του νομοθετικού σώματος δεν σημαίνει και πολλά για έναν πρόεδρο που αντλεί τη νομιμοποίησή του απευθείας από το εκλογικό σώμα. Σε ένα κοινοβουλευτικό, όμως, που εκλέγει τον πρωθυπουργό ανάμεσα στους βουλευτές του, η χαλαρή πειθαρχία ισοδυναμεί με απώλεια της δεδηλωμένης.
Χαράσσοντας υβριδικά τη γραμμή του «ασυμβίβαστου», ο Κ. Μητσοτάκης «ανεξαρτητοποίησε» τους βουλευτές του. Αν μας αρέσει ο νόμος του εξωκοινοβουλευτικού σου τον ψηφίζουμε, αλλιώς πάρ’ τον πίσω. Κι επειδή δεν μας αρέσουν οι νουθεσίες του και τα excel του, αδειάζουμε το όπλο μας πάνω του.
Οι κοινοβουλευτικές ομάδες δεν είναι στρατοί, η Βουλή δεν είναι στρατόπεδο. Ο Τζόνι απ’ το Υπόλοιπο Αττικής δεν στρέφει το όπλο του κατά του αρχηγού, τουλάχιστον όχι ακόμη, πυροβολεί όμως σε κοινή θέα τον πιανίστα με τα excel στο σαλούν μιας Αγριας Ανατολής. Μαξίμου και Κοινοβουλευτική Ομάδα είναι πια σαν δυο ξένοι στην ίδια πόλη. Οι υπόλοιποι, από μια άποψη, δεν έχουν παρά να αδειάσουν τον δρόμο με τις αδέσποτες και να χαζέψουν τη μονομαχία απ’ τις σοφίτες τους.
