Το σπίτι της γιαγιάς και του παππού μου στην Κύμη είχε δωμάτια «άβατα». Ένα από αυτά ήταν η σάλα. Το «καλό σαλόνι» είχε τους δικούς του κανόνες, τόσο πρόσβασης, όσο και διακόσμησης. Άνοιγε μόνο σε εξαιρετικές περιστάσεις, όπως μόνο η γιαγιά Δέσποινα ήξερε να ορίζει, και ήταν στολισμένο με αντικείμενα προσεκτικά διαλεγμένα.
Το τραπέζι δίπλα στο μεγάλο παράθυρο που έβλεπε στον δρόμο ήταν αφιερωμένο σε όλους μας. Φωτογραφίες -από τις αντιπροσωπευτικότερες στιγμές του καθενός- μέσα σε περίτεχνες κορνίζες έστεκαν πάνω σε τραπεζομάντιλα κοφτά, έχοντας η καθεμία τη θέση της.
Η δική μου ως άλλη «εμπροσθοφυλακή», πρώτο εγγόνι γαρ, είχε ημερομηνία λήψης τη 19η Μαρτίου του 1990. Γάμοι, βαπτίσεις, γλέντια, Χριστούγεννα, Πάσχα και ο ΟΤΕ. «Στον επόμενο τόνο η ώρα θα είναι…».
Η πιο χαρακτηριστική στιγμή μου αποτύπωνε τη λατρεία που ανέπτυξα, ήδη από τα 2 μου, στη βελούδινη φωνή της Πιπίτσας Παΐσιου, η οποία ενημέρωνε για την ώρα όσους καλούσαν το θρυλικό 141, την υπηρεσία εξυπηρέτησης συνδρομητών του ΟΤΕ.
Για ώρες κρεμασμένη από το μαύρο ακουστικό του τηλεφώνου με την κόκκινη βάση, ενημερωνόμουν για το τι μέλλει γενέσθαι στον επόμενο τόνο. Μία από τις πρώτες έντονα καταγεγραμμένες αναμνήσεις μου είναι απόλυτα συνδεδεμένη με το ενσύρματο σταθερό τηλέφωνο του σπιτιού μας.
Χωρίς να το συνειδητοποιούμε, η εξέλιξη των τηλεφωνικών συσκευών εξελισσόταν παράλληλα με τις ζωές μας. Δεν θυμόμαστε τη συσκευή, θυμόμαστε ποιοι ήμασταν και με ποιους όταν τη χρησιμοποιούσαμε.
Η δική μου παιδική ηλικία είναι ο δείκτης που τρύπωνε στους αριθμούς του γκρίζου τηλεφώνου με καντράν στην κουζίνα της Κύμης. Τότε, δεν συγχωρούνταν λάθη. Αν αντί για το 2, το δάχτυλο γύριζε στο 4, το ακουστικό έπρεπε να επιστρέψει στην αρχική του θέση και η διαδικασία να ξεκινήσει από την αρχή.
Καθώς ο αριθμός γυρνούσε, ο ροκανιστός ήχος που έβγαζε σε προετοίμαζε για τη φωνή στην άλλη άκρη της γραμμής. Αυτά στο σπίτι, γιατί εκτός από αυτό είχαμε το καρτοτηλέφωνο και το τηλέφωνο στο περίπτερο της πλατείας με τη χρονοχρέωση.
Κάπου εκεί ανάμεσα σε ουρές αναμονής, σε λέξεις που βιάζονταν και ιδιωτικότητα σε δημόσια θέα, οι γεννημένοι στα τέλη των 80s ζήσαμε τους παιδικούς μας έρωτες.
Το ενσύρματο τηλέφωνο του σπιτιού έδωσε τη θέση του στο ασύρματο και η βεβαιότητα του πού είναι το τηλέφωνο τη θέση της σε ένα εναγώνιο «πού είναι πάλι; δεν σας έχω πει να μην το παρατάτε όπου να ‘ναι».
Οι τηλεκάρτες έγιναν αντικείμενο συλλεκτικής αξίας και τα κινητά μπήκαν στις ζωές μας. Ακατανίκητη ανεξαρτησία ένιωθα κρατώντας στο χέρι μου ένα μπλε Nokia 3310. SMS πάνω σε πλήκτρα μεγέθους κόκκου ρυζιού και «τέχνη» με τελείες, παύλες, παρενθέσεις.
Αναπάντητες-«σε σκέφτομαι» (ένας θεός ξέρει γιατί επικοινωνήσουμε (;) με αναπάντητες), ringtones και κατάρριψη προσωπικού σκορ στο φιδάκι. Εφηβικοί έρωτες βιώθηκαν μέσα σε μια στάλα οθόνες, χωρίς φωτογραφίες, βίντεο, ηχητικά μηνύματα και locations.
Το πρώτο iPhone κυκλοφόρησε το 2007 και πλέον οι οθόνες αφής αντικατέστησαν τα πληκτρολόγια. Μεγαλώναμε εμείς, μεγάλωναν και οι συσκευές των κινητών μας.
Αντικατέστησαν τις φωτογραφικές μηχανές και το discman, μιας και απέκτησαν κάμερες και τεχνολογίες αναπαραγωγής μουσικής.
Τα smartphones ήρθαν για να ορίσουν την ενηλικότητά μας. GPS, έλεγχο email, μουσική, περιήγηση στο διαδίκτυο, φωνητικές εντολές, αναπαραγωγή ταινιών, συναλλαγές, μεταφορά δεδομένων αμέτρητων. Εργασία, επικοινωνία, ψυχαγωγία, ενημέρωση, ξεκούραση, όλα περνούν πια μέσα από μια φωτεινή επιφάνεια με pixels.
Σχεδόν το 53% του συνολικού χρόνου που περνάμε μπροστά σε οθόνες αφιερώνεται σε smartphones, με μέσο ημερήσιο χρόνο χρήσης τις 3 ώρες και 43 λεπτά. Μια άλλη ζωή για εμάς τους millennials.
Κι αν το καλοσκεφτεί κανείς, λίγες τεχνολογίες έχουν διαμορφώσει την ανθρώπινη εμπειρία τόσο βαθιά όσο το τηλέφωνο. Δεν νοσταλγούμε την τεχνολογία, νοσταλγούμε την αίσθηση ότι ο χρόνος είχε βάρος.
Νοσταλγούμε όσα πέρασαν κι όσα περάσαμε. Νοσταλγούμε όσα μας οδήγησαν στον επόμενο τόνο.
