Διαβάζοντας τη συνέντευξη που παραχώρησε στο Βήμα της περασμένης Κυριακής ο επίτιμος πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας και επί σειρά ετών επικεφαλής της Ανεξάρτητης Αρχής για τα Προσωπικά Δεδομένα Κωνσταντίνος Μενουδάκος, αντιλαμβάνεται κανείς, ότι οι θεσμοί λειτουργούν και αποδίδουν, όταν εκείνοι που τους υπηρετούν, έχουν συναίσθηση της ευθύνης τους και είναι σοβαροί άνθρωποι.
Στην υπόθεση των υποκλοπών, η οποία παρά το γεγονός ότι έχουν περάσει περί τα τέσσερα χρόνια, συνεχίζει να απασχολεί στο πεδίο της πολιτικής αντιπαράθεσης αλλά και τον δημόσιο διάλογο, ο κ. Μενουδάκος εργάστηκε συστηματικά, αθόρυβα και είχε αποτελέσματα.
Αυτά που μπορούσε να έχει και μέχρι εκεί που μπορούσε με τους συνεργάτες του να φθάσει, σε μια υπόθεση που ούτε εύκολη ήταν, ούτε ανήκει σε εκείνες που οι έρευνες είναι περίπατος.
Αλλωστε στα χρόνια της Μεταπολίτευσης, όσες φορές υπήρξαν – και υπήρξαν αρκετές – καταγγελίες για υποκλοπές, ποτέ δε βγήκε αποτέλεσμα και ποτέ δεν αποκαλύφθηκαν σε βάθος ποιοι και γιατί έκαναν παράνομες παρακολουθήσεις.
Επιστρέφω όμως στον κ. Μενουδάκο, ο οποίος σε αντίθεση με άλλους αρμόδιους λειτουργούς εργάστηκε και απέδωσε, ενώ σε άλλες περιπτώσεις ο θόρυβος των ενεργειών ήταν καταφανώς δυσανάλογος με το όποιο αποτέλεσμα επιχειρήθηκε να εξαχθεί.
Τούτων δοθέντων, από την απόδοση της Αρχής για τα Προσωπικά Δεδομένα υπό την εποπτεία και την απόλυτη καθοδήγηση του κ. Μενουδάκου, ενός ανώτατου δικαστικού με χαμηλό προφίλ και ουσιαστικό έργο, προέκυψαν αρκετοί, ίσως οι περισσότεροι από αυτούς που βρέθηκαν υπό παρακολούθηση, προσφέροντας σημαντικά στοιχεία στην έρευνα αυτής της ιστορίας.
Ωστόσο, με αφορμή την περίπτωση Μενουδάκου, γίνεται σαφές πως εκείνοι που καρπώνονται τις δάφνες δεν είναι εκείνοι που αθόρυβα και ουσιαστικά εργάζονται και έχουν αποτέλεσμα, αλλά εκείνοι που κάνουν φασαρία και η φασαρία αρέσει γιατί προσφέρεται στις πολιτικές αντιπαραθέσεις και στις στείρες προσεγγίσεις σοβαρότατων θεμάτων.
Ας είναι. Ο κ. Μενουδάκος προσέφερε πολλά στην έρευνα των υποκλοπών. Και με το ήθος και τη νηφαλιότητα του δίνει μαθήματα για το πως οφείλουν να συμπεριφέρονται οι εκπρόσωποι των θεσμών και πώς οφείλουν να αξιοποιούν το έργο τους οι εκπρόσωποι των πολιτικών κομμάτων.
Εξαίρεση αποτελεί ο κ. Μενουδάκος σε μια εποχή, όπου οι κραυγές, η οξύτητα, η τοξικότητα και φασαρία κυριαρχούν και σκεπάζουν σχεδόν τα πάντα. Και κυρίως τα καλά.
