ΑΡΡΥΘΜΙΕΣ
Πριν από αρκετές εβδομάδες σας έγραφα ότι «…ασφαλώς αυτό το δικαστήριο δεν μπορεί να υπερβεί την αρμοδιότητά του και να δικάσει τους κατηγορούμενους για κάτι άλλο ή κάτι βαρύτερο από αυτά για τα οποία παραπέμφθηκαν, αλλά ότι είναι φανερό ότι θα διαβιβάσει την δικογραφία για την άσκηση νέων ποινικών διώξεων σε βαθμό κακουργήματος αυτήν την φορά καθώς και την άσκηση ποινικών διώξεων σε νέα πρόσωπα είτε για την εμπλοκή τους στην υπόθεση είτε για ψευδείς καταθέσεις». Και κατά την γνώμη μου αυτό είναι το πιο σημαντικό σημείο της χθεσινής απόφασης του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών.
Ασφαλώς στις ειδήσεις προβάλλεται το εντυπωσιακό «126 χρόνια έκαστος» (που στην πραγματικότητα είναι 8 χρόνια, το ανώτερο δυνατόν που μπορούσε να επιμετρήσει το δικαστήριο και το οποίο εσφαλμένα μεταδίδεται ως «εκτιτέα» ποινή, αλλά αυτό είναι θέμα άλλου σχολίου) , αλλά η ενοχή και οι ποινές που επιβλήθηκαν πρωτόδικα στους τέσσερεις κατηγορούμενους δεν είναι αυτό με το οποίο θα ασχοληθώ σήμερα. Εξ άλλου ακόμη κατηγορούμενοι είναι οι άνθρωποι και τεκμαίρονται αθώοι. Η απόφαση, όμως, να διαβιβαστεί η δικογραφία στην Εισαγγελία Αθηνών για να διερευνηθούν ποινικές ευθύνες και άλλων προσώπων για άλλα αδικήματα δεν χρειάζεται να τελεσιδικήσει για να επιφέρει αποτελέσματα.
Η διαβίβαση αυτή πρακτικά σημαίνει ότι το περίφημο πόρισμα Ζήση «αναντίλεκτα» έγινε σκόνη και θρύψαλα. Η κυβέρνηση μπορεί να έλεγε τότε «Η Δικαιοσύνη μίλησε και παρουσίασε το ενδελεχές και εμπεριστατωμένο αποτέλεσμα της έρευνάς της», αλλά αποδείχθηκε ότι η Δικαιοσύνη τότε μασούσε τα λόγια της, μέχρι που μίλησε χθες. Στην δίκη που ολοκληρώθηκε στον πρώτο βαθμό, παρουσιάστηκαν σε κοινή θέα στοιχεία που κανείς πια δεν μπορεί να αγνοήσει. Στοιχεία που επιβάλλουν την ανάσυρση συνολικά της υπόθεσης από το αρχείο και ανοίγουν και καινούριες υποθέσεις με μεγάλο ενδιαφέρον, όπως για παράδειγμα την υπόθεση της «εσωτερικής» πληροφόρησης και της χειραγώγησης μαρτύρων στην εξεταστική επιτροπή της Βουλής, οι οποίοι, όπως κατατέθηκε ενόρκως, πήραν τις ερωτήσεις που θα τους έκαναν βουλευτές της ΝΔ στην επιτροπή και δασκαλεύτηκαν να απαντήσουν κατάλληλα.
Και φυσικά ανοίγουν όλο το κεφάλαιο της συμμετοχής κρατικών οργάνων τόσο στα αδικήματα που βαρύνουν τους τέσσερεις «ιδιώτες», όσο και για πολλά άλλα αδικήματα, που μπορεί να πάρουν κακουργηματική μορφή στην πορεία. Από κατασκοπεία μέχρι παράνομη διακίνηση λογισμικού. Ο πρώην γενικός γραμματέας του πρωθυπουργού – και ανιψιός του, και κουμπάρος και φίλος του πρωτόδικα καταδικασθέντος σε οχτώ χρόνια φυλάκισης Γιάννη Λαβράνου – είχε διανείμει δήλωση τότε στην οποία μεταξύ άλλων έλεγε ότι «η σημερινή απόφαση της Δικαιοσύνης θέτει οριστικό τέλος σε κάθε εικασία και λοιπά ευφάνταστα κατασκευάσματα.» Το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών, που εξέδωσε όντως απόφαση, μάλλον δεν συμμερίζεται αυτήν την άποψη και παίρνει πολύ σοβαρά τα όσα ο Ζήσης με την «απόφασή» του τα θεώρησε κι αυτός «ευφάνταστα κατασκευάσματα» και «εικασίες» κι έτσι ελπίζω ότι θα μάθουμε κι εμείς πόσα από αυτά είναι κατασκευάσματα και πόσα είναι πραγματικότητα. Η πραγματικότητα «ενός θεσμικού εγκλήματος που διαπράχθηκε από συμπράττουσες εκδοχές παρακράτους», όπως είπε χθες ο Ευάγγελος Βενιζέλος.
Πάντως, το «οριστικό τέλος» που πολλοί πανηγύρισαν δεν ήρθε. Μάλλον τώρα αρχίζουν όλα. Η δικογραφία ανοίγει ξανά στην Ελλάδα και θυμίζω ότι το ΕΔΔΑ αποφάσισε να εισάγει την προσφυγή του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης Νίκου Ανδρουλάκη ως κατεπείγουσα και θα την εκδικάσει μέσα στο 2026. Και αυτή είναι μια υπόθεση που εμπλέκει προσωπικά τον πολιτικό προϊστάμενο της ΕΥΠ, τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Σας είχα πει πριν πολλές εβδομάδες ότι οι υποκλοπές «είναι χαίνουσα πληγή και κακοφορμίζει. Και πολύ συχνά κάποιος δεν πεθαίνει ευθέως από τα τραύματά του, αλλά από γάγγραινα». Ας δούμε τις αντοχές του κυβερνητικού οργανισμού, αλλά και το θα μπορέσουν να κάνουν πλέον οι «γιατροί» του, που μέχρι τώρα με διάφορες «αγωγές» και «επεμβάσεις» καταφέρνουν να τον κρατάνε σε «κρίσιμη, αλλά σταθερή κατάσταση», όπως λένε και τα ιατρικά ανακοινωθέντα.
***
Ικανοποίηση στο ΠαΣοΚ για την καταδίκη
Η ικανοποίηση στη Χαρίλαου Τρικούπη για την εξέλιξη του σκανδάλου των υποκλοπών ήταν διάχυτη. Ωστόσο, ο πρόεδρος του ΠαΣοΚ Νίκος Ανδρουλάκης στάθηκε ιδιαίτερα στον αγώνα που έδωσε τα προηγούμενα χρόνια και από τον οποίο απουσίαζαν κορυφαίοι υπουργοί της κυβέρνησης, που επίσης έγιναν στόχος του παράνομου λογισμικού.
Όπως μου έλεγαν κορυφαία στελέχη του ΠαΣοΚ έχει δίκιο ο Ν. Ανδρουλάκης, καθώς ψάχνοντας είδα πως το νομικό βάρος της υπόθεσης το σήκωσαν δικηγόροι τριών προσώπων και συγκεκριμένα του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, του δημοσιογράφου Θανάση Κουκάκη και του πρώην υπουργού Χρήστου Σπίρτζη. Οι υπόλοιποι που βρέθηκε το όνομα τους στη λίστα του παράνομου λογισμικού αρνήθηκαν κάθε ανάμειξη με την υπόθεση που πλέον παίρνει άλλη τροπή.
***
Ντράπηκε και η … ντροπή για τη Ζωή
Η ξαφνική απώλεια της κοινοβουλευτικής συντάκτριας Αντιγόνης Πανέλλη έφερε μια σπάνια στιγμή ομοψυχίας στους διαδρόμους της Βουλής, με τους πάντες να αναγνωρίζουν το ήθος και τον επαγγελματισμό της. Ακόμα και στην εξεταστική επιτροπή για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, τα κόμματα έκαναν μια αναγκαία παύση για τα οφειλόμενα συλλυπητήρια.
Όλα τα κόμματα; Σχεδόν. Η Ζωή Κωνσταντοπούλου, πιστή στο δόγμα ότι η πολιτική παρέμβαση δεν έχει ωράριο, επιχείρησε μια εντυπωσιακή λογική ακροβασία, συνδέοντας τον χαμό ενός νέου ανθρώπου με τα «λαμόγια» και τις «κακουργηματικές παραλείψεις».
Με το γνωστό στυλ που διακονεί, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ορισμένοι απολαμβάνουν «ζωή χαρισάμενη ελέω Μητσοτάκη», την ίδια ώρα που η δημοσιογραφική οικογένεια θρηνούσε μια νέα γυναίκα. Σε τέτοιες στιγμές, πολλοί θεωρούν πως η σιωπή είναι η μόνη αξιοπρεπής στάση. Η κυρία Κωνσταντοπούλου, προφανώς, έχει διαφορετική άποψη.
***
Μας δίκασε και θα μας ξαναδικάσει
Την ώρα που το Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών προσπαθούσε με την απόφασή του για τις υποκλοπές να περισώσει την τιμή του κράτους δικαίου στη χώρα, το Στρασβούργο προσγείωνε απότομα το κυβερνητικό αφήγημα στην πεζή και ενοχλητική πραγματικότητα των παθογενειών που αρνούμαστε πεισματικά να γιατρέψουμε.
Ενώ για ορισμένα εξέχοντα μέλη της κυβέρνησης τα υπερεθνικά δικαιοδοτικά όργανα δεν είναι παρά «αριστεροκρατούμενα σχήματα» που βάλλουν κατά της χώρας, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου μοίρασε χθες νέες καταδικαστικές αποφάσεις κατά της Ελλάδας, δικαιώνοντας πολίτες που είδαν τη ζωή τους να περνά στις αίθουσες αναμονής ή τη διοίκηση να σφυρίζει αδιάφορα μπροστά σε τελεσίδικες αποφάσεις.
***
Το άγος των αποζημιώσεων
Με περιπτώσεις όπου χρειάστηκαν σχεδόν επτά χρόνια για μία μόλις πρωτόδικη κρίση ή όπου το Δημόσιο επέδειξε προκλητική απραγία για πάνω από μία δεκαετία, το κράτος βρέθηκε ξανά αντιμέτωπο με το βάρος των αποζημιώσεων.
Αντί λοιπόν να αναζητούνται ιδεολογικά φαντάσματα πίσω από τις έδρες των Ευρωπαίων δικαστών, οι «καμπάνες» αυτές αποτελούν τον πιο καθαρό καθρέφτη μιας θεσμικής δυσλειτουργίας που εκθέτει τη χώρα διεθνώς.
Άλλωστε, στο ίδιο δικαστήριο —αυτό το «αριστεροκρατούμενο»— είναι που αργά ή γρήγορα θα κριθεί επί της ουσίας και η μη συμμόρφωση της κυβέρνησης με την απόφαση του ανωτάτου δικαστηρίου της χώρας για την παρακολούθηση του προέδρου του ΠαΣοΚ· μια καταδίκη που, κατά έγκριτους κύκλους συνταγματολόγων, μοιάζει ήδη με «ευκολάκι».
***
Αυλαία για ΟΠΕΚΕΠΕ
Η αυλαία της Εξεταστικής Επιτροπής της Βουλής για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ έπεσε χθες με την ψήφιση μόνο φυσικά από την πλειοψηφία του «γαλάζιου» πορίσματος, το οποίο θα επιδοθεί σήμερα στον Πρόεδρο της Βουλής Νικήτα Κακλαμάνη, προκειμένου να οριστεί η συζήτησή του στην Ολομέλεια.
Πόρισμα κατέθεσε τελικά και το ΚΚΕ, σε αντίθεση με την Πλεύση Ελευθερίας η οποία αξίωσε να συνεχιστούν οι εργασίες της επιτροπής. Από τις 15 Σεπτεμβρίου 2025 που έπιασε δουλειά η εξεταστική, συνεδρίασε 49 φορές, εξέτασε 76 μάρτυρες και διήρκεσε περίπου 350 ώρες, τα δε πρακτικά της φτάνουν τις 19.000 σελίδων.
Και όλα αυτά για να καταλήξει ότι «γαλάζιο» σκάνδαλο δεν υπήρξε, αλλά διαχρονικές και διακομματικές παθογένειες, όπως είναι το δια ταύτα του πλειοψηφικού πορίσματος…
***
