ΑΡΡΥΘΜΙΕΣ
Είχα δει την Τετάρτη ρεπορτάζ από την επίσκεψη του Κωστή Χατζηδάκη στο έργο του γηπέδου στον Βοτανικό και μου είχε κάνει η εντύπωση η αποστροφή του ότι «το χρωστάμε στον Παναθηναϊκό». Επειδή θεωρώ τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης σοβαρό άνθρωπο και παίρνω τα λόγια του τοις μετρητοίς κι επειδή δεν μ’ αρέσει και να χρωστάω, είπα να ψάξω λίγο το ζήτημα, ώστε αν χρωστάμε να δώσω κι εγώ ό,τι μου αναλογεί – βασικά δηλαδή όχι να δώσω, αλλά να μην διαμαρτυρηθώ όταν μου πάρουν.
Πρώτα απ’ όλα να πούμε ότι ασφαλώς η πολιτεία πρέπει να βοηθά τα αθλητικά σωματεία. Όμως, το συγκεκριμένο έργο δεν αποτελεί βοήθεια προς σωματείο, αλλά προς μια ανώνυμη εταιρεία. Έπειτα, ασφαλώς η πολιτεία οφείλει να μεταχειρίζεται και τις ανώνυμες εταιρείες με τον ίδιο τρόπο, οπότε είπα να μάθω τι έγινε σε ανάλογες περιπτώσεις. Και αυτά που έμαθα καθόλου δεν με έπεισαν ότι πράγματι «χρωστάμε» αυτό το έργο στην ΠΑΕ Παναθηναϊκός, ιδιοκτησίας Αλαφούζου.
Κατ’ αρχάς, το «χρέος» αποτιμάται σε περίπου 300 εκατομμύρια ευρώ. Τόσο θα κοστίσει και αυτή θα είναι η αξία του έργου όταν τελειώσει και θα είναι πλέον περιουσία της ανώνυμης εταιρείας, των μετόχων της δηλαδή. Αντιθέτως, το γήπεδο του Ολυμπιακού, για παράδειγμα, κατασκευάστηκε αποκλειστικά με ιδιωτικά κεφάλαια, ενώ και η ενίσχυση που πήρε η ΑΕΚ και που θα πάρει ο ΠΑΟΚ είναι κλάσματα αυτής της δαπάνης.
Στην περίπτωση του Παναθηναϊκού τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά – και πολύ πιο ακριβά. Η χρήση και η λειτουργία του γηπέδου εκχωρείται, άνευ ανταλλάγματος, στον ερασιτέχνη Παναθηναϊκό κι από κει στην ΠΑΕ για 99 χρόνια, ενώ ο «ιδιοκτήτης» του γηπέδου Δήμος Αθηναίων θα παίρνει ένα ποσοστό από την εκμετάλλευση εμπορικών δραστηριοτήτων όπως μπουτίκ, εστίαση και καταστήματα, για τα οποία θα εισπράττει και ποσοστό του μισθώματος όταν, όμως, η χρήση δεν ασκείται από την ΠΑΕ Παναθηναϊκός.
Ο Δήμος βάζει το οικόπεδο, η αξία του οποίου εκτιμήθηκε στα 40 εκ. ευρώ και 95 εκατομμύρια ευρώ περίπου. Άλλα 100 θα βρεθούν από το Ταμείο Ανάκαμψης. Κι άλλα 40 θα βάλουν οι τράπεζες για τις εγκαταστάσεις του ερασιτέχνη μέσω της ΑΠΕ Ελαιώνα. Και για 99 χρόνια τη χρήση του γηπέδου, που θα (μας) κοστίσει 250-300 εκατομμύρια θα την έχει η ανώνυμη εταιρεία του κ. Αλαφούζου, η οποία δεν θα καταβάλει ενοίκιο ούτε καν για την μπουτίκ και τα κυλικεία. Κι επειδή εμφανίζεται ως αντάλλαγμα το γήπεδο «Απόστολος Νικολαΐδης», να πούμε ότι αυτό ποτέ δεν υπήρξε περιουσία του ερασιτέχνη Παναθηναϊκού και πολύ περισσότερο της ΠΑΕ, όπως έχει κριθεί και από το Συμβούλιο της Επικρατείας. «Ανήκει» στον Παναθηναϊκό όσο υπάρχει ποδοσφαιρικό γήπεδο και το χρησιμοποιεί, αυτός ήταν ο σαφής όρος παραχώρησης του «οικοπέδου» στην Λεωφόρο Αλεξάνδρας.
Αντιλαμβάνεστε ότι με ένα τέτοιο περιουσιακό στοιχείο, γιατί η δωρεάν χρήση εγκαταστάσεων αξίας άνω του ενός τετάρτου του δισεκατομμυρίου για έναν αιώνα είναι τεράστιο περιουσιακό στοιχείο, που θα εκτοξευτεί η αξία των μετοχών του ιδιοκτήτη της ΠΑΕ αν αποφασίσει να ικανοποιήσει το λαοπρόβλητο αίτημα των οπαδών του που χρόνια τώρα τον προτρέπουν κραυγάζοντας «Πούλα!».
Το να λέμε, λοιπόν, ότι «χρωστούσαμε» να δώσουμε σε μια ανώνυμη εταιρεία, ιδιοκτησίας μάλιστα ενός ιδιοκτήτη φιλοκυβερνητικών ΜΜΕ, ένα τέταρτο του δισεκατομμυρίου, παραπέμπει ευθέως στην παροιμία «Εκεί που μας χρωστούσανε, μας πήραν και το βόδι». Σαφώς ο Παναθηναϊκός και οι οπαδοί του δικαιούνται υποστήριξη από την πολιτεία, ανάλογη, άντε εγώ που είμαι large να πω και μεγαλύτερη, με την υποστήριξη που είχαν τα άλλα λαοφιλή σωματεία. Αλλά από το να ξοδεύει το πιο λαοφιλές από αυτά 70 εκατομμύρια με αποκλειστικά ιδιωτική χρηματοδότηση για παραχώρηση χρήσης για 49 χρόνια έως το να παίρνει το άλλο 250-300 εκατομμύρια και να μην πληρώνει νοίκι για 99, υπάρχει μια απόσταση που ούτε η δεδομένη συμπάθεια και εκτίμηση της στήλης για τον Αντιπρόεδρο μπορεί να την κάνει να την παραβλέψει. Ας έβρισκε μια λιγότερο οδυνηρή για τους φορολογούμενους έκφραση, από το να μας πει ότι το χρωστούσαμε κιόλας.
***
Επιχείρηση «ήρεμα νερά» μέχρι νεωτέρας
Και μετά τη συνάντηση Μητσοτάκη-Ερντογάν και το Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας τι; Στην Αθήνα ελπίζουν ότι εισερχόμαστε σε μια περίοδο ηρεμίας τουλάχιστον έως μετά το καλοκαίρι. Άλλωστε έως τότε δεν φαίνεται να υπάρχει πεδίο αντιπαράθεσης, αν και με την Τουρκία δεν υπάρχουν βεβαιότητες.
Μπορεί για παράδειγμα η υπογραφή των συμβάσεων παραχώρησης των οικοπέδων στα νότια της Κρήτης, τη Δευτέρα με τυμπανοκρουσίες όπως μαθαίνω στο Μέγαρο Μαξίμου, να ενεργοποιήσει τα αντανακλαστικά της Άγκυρας. Αντιστοίχως μπορεί να συμβεί με την επερχόμενη δημοσίευση του Προεδρικού Διατάγματος για το θαλάσσιο πάρκο στις νότιες Κυκλάδες στο οποίο συμπεριλαμβάνεται το σύμπλεγμα Κινάρου- Λεβίθων που σύμφωνα με τους Τούρκους ανήκει στις «γκρίζες ζώνες». Ψιλοπράγματα δηλαδή… Το δε καλώδιο, το οποίο όπως μαθαίνω συζητήθηκε στο τετ α τετ κορυφής της Άγκυρας, παραμένει στον «πάγο» έως ότου γίνει νέα οικονομοτεχνική μελέτη και βρεθούν επενδυτές. Δηλαδή ζήσε Μάη μου…
***
Η ανησυχία περί παρέμβασης made in USA
Αυτό όμως που δεν γίνεται να περάσει στα ψιλά από την Αθήνα είναι η συζήτηση περί αμερικανικής παρέμβασης στα ελληνοτουρκικά. Κι αυτό διότι στην κυβέρνηση πράγματι ανησυχούν και μάλιστα όλο και περισσότερο εξ ου και οι αυξανόμενες επίσημες και μη διατυπώσεις ότι «δεν χρειαζόμαστε κανενός είδους επιδιαιτησία».
Να σας θυμίσω ότι μια απ’ τις πρώτες ιδέες που είχε «σκάσει» στο Μαξίμου ώστε ν’ αποφευχθεί η αμερικανική… χειρ ήταν η σύγκληση της πενταμερούς διάσκεψης στην Ανατολική Μεσόγειο. Στο σχήμα, μάλιστα, δόθηκε το εύγλωττο όνομα 5Χ5- πέντε κράτη (Ελλάδα- Κύπρος- Αίγυπτος- Συρία- Τουρκία), πέντε θεματικές. Αμέσως λοιπόν μετά την επιστροφή του κυβερνητικού κλιμακίου από την Τουρκία ρώτησα τον συνομιλητή μου που ακριβώς βρισκόμαστε. Στο πουθενά. «Αν ρωτήσεις τους αρμόδιους», μου λέει, «θα σου πουν ότι το “τρέχουν”, αλλά είναι τόσο μεγάλη η απόσταση σε μια σειρά θεμάτων που η πρωτοβουλία δεν πρόκειται να ευοδωθεί». Το μείζον ζήτημα είναι ότι η Τουρκία δεν αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία και η Κυπριακή Δημοκρατία δεν θέλει τους Τουρκοκύπριους στο τραπέζι.
Το έτερο είναι η κατάσταση που επικρατεί στη Συρία, για την οποία παρεμπιπτόντως μου έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση οι δηλώσεις Μητσοτάκη- Ερντογάν στην Άγκυρα, καθώς διαπίστωσα έως και σύγκλιση στα βασικά. Ανεξαρτήτως αυτού έχω μια απορία. Ο Μητσοτάκης και ο Γεραπετρίτης δεν γνώριζαν τα εμπόδια για το 5Χ5; Προφανώς και τα γνώριζαν, αλλά είπαμε: Προκειμένου να αποφύγουμε εμπλοκές με τον Τραμπ θα πούμε και καμιά κουβέντα παραπάνω.
***
O Χριστοδουλίδης στο Συμβούλιο του Τραμπ
Στο ίδιο θέμα πάντα, έστω και με μια ευρύτερη ματιά, να σας ενημερώσω ότι τις τελευταίες ώρες τα μάτια της Αθήνας είναι στραμμένα στη Λευκωσία. Κι αυτό διότι όπως μαθαίνω ο Νίκος Χριστοδουλίδης σκέφτεται πολύ σοβαρά να παραστεί στην εναρκτήρια συνεδρίαση του Συμβουλίου Ειρήνης του Τραμπ για τη Γάζα. Κάτι που αν συμβεί προφανώς δημιουργεί πρόβλημα στον Μητσοτάκη, ο οποίος όπως ίσως να γνωρίζετε ήδη, είπε τελικά το «όχι»- είμαι βέβαιος με αρκετά βαριά καρδιά.
Άνθρωπός μου στην Κύπρο με ενημέρωσε ότι το Προεδρικό Μέγαρο συνεννοείται με άλλες μεσογειακές χώρες που το σκέφτονται, προφανώς όχι με την Ελλάδα. Αυτά έρχονται μόλις λίγες ημέρες μετά την πρόσκληση του υπουργού Εξωτερικών της Κύπρου Κωνσταντίνου Κόμπου στον Ντόναλντ Τραμπ να ταξιδέψει στη μεγαλόνησο, συνοδεία εγκωμίων: ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών είναι σε θέση να αναδιαμορφώσει την παγκόσμια τάξη και να επηρεάσει τις διεθνείς εξελίξεις με τρόπο που δεν έχει παρατηρηθεί εδώ και γενιές, είπε ο Κόμπος. Εγώ απλώς να σας θυμίσω ότι η Κύπρος έχει πολλές ανοικτές δουλειές με την Ουάσινγκτον συμπεριλαμβανομένων των αμερικανικών επενδύσεων σε δύο βάσεις, αλλά και σε σειρά εξοπλιστικών προγραμμάτων.
***
Δεν ειπώθηκαν;
Μόλις τέλειωσε η συνεδρίαση της ΚΟΕΣ ήρθε στους δημοσιογράφους η τοποθέτηση του Χάρη Δούκα με τίτλο «σημεία παρέμβασης». Ως εδώ καλά. Λίγα λεπτά αργότερα και αφού είδα την απάντηση δημοσιευμένη μίλησα με πρόσωπο που ήταν στην αίθουσα για να πάρω κλίμα, το οποίο με διαβεβαίωσε ότι τμήμα των δηλώσεων που έδωσε στη δημοσιότητα ο Δήμαρχος Αθηναίων δεν ακούστηκαν ποτέ στην αίθουσα. Εγώ στην αίθουσα δεν ήμουν για να μπορώ να το τσεκάρω, πάντως αυτό το κλίμα με τις διαρροές και τις διαψεύσεις δεν το λες συντροφικό.
***
Θεσμική… robe de chamber
Το επεισόδιο με τη «robe de chambre» της Ζωής Κωνσταντοπούλου θα μπορούσε να εξαντλήσει τη δυναμική του σε ένα κακόγουστο αστείο, αν η δημόσια ομολογία του Άδωνι Γεωργιάδη δεν φανέρωνε ένα ακόμη θεσμικό ολίσθημα από τα πολλά που συσσωρεύονται τελευταία. Η δημόσια παραδοχή του Υπουργού ότι διατηρεί «ανοιχτή γραμμή» με αστυνομικά όργανα, τα οποία σπεύδουν εν ώρα υπηρεσίας να τον ενημερώσουν για τις κινήσεις των πολιτικών του αντιπάλων, υπερβαίνει τα όρια της γραφικής κόντρας.
Όταν η μυστικότητα της προδικασίας γίνεται «λάστιχο» για να μεταφέρονται γελώντας οι ενδυματολογικές επιλογές μιας αρχηγού κόμματος τα μεσάνυχτα, το πρόβλημα δεν είναι η αμφίεση της Κωνσταντοπούλου, αλλά η θεσμική αφασία του υπουργού. Όσο κι αν ξενίζει η συμπεριφορά της Προέδρου της Πλεύσης Ελευθερίας, για να εξαντλήσουμε κάθε περιθώριο γλωσσικής αβροφροσύνης, η εκτροπή ανήκει εξ ολοκλήρου στην πλευρά που αντιμετωπίζει τους κρατικούς μηχανισμούς ως προέκταση της υπουργικής παρέας. Αυτός ο εναγκαλισμός της αλαζονείας με την υπέρβαση των εσκαμμένων εκθέτει πλέον κάθε μεταρρυθμιστικό οίστρο της κυβέρνησης, που αυτή τη φορά φαίνεται να τον έχει βρει στο όνομα της συνταγματικής αναθεώρησης. Κατά τα λοιπά… ζητείται συναίνεση.
***
Η αξιέπαινη πρωτοβουλία της Βουλής
Μια σημαντική πρωτοβουλία αναλαμβάνει η Βουλή των Ελλήνων ανοίγοντας τον διάλογο για το μέλλον με την ημερίδα: «Δημογραφικό #Η Συνέχεια @Καπνεργοστάσιο». Είναι μια προσπάθεια να αναδειχθεί το μείζον θέμα του δημογραφικού ως μίας από τις κορυφαίες εθνικές προτεραιότητες. Η ημερίδα διοργανώνεται την Τετάρτη 18 Φεβρουαρίου στο πρώην Δημόσιο Καπνεργοστάσιο και θα ανοίξει έναν κύκλο δημόσιου διαλόγου για τις σημαντικές προκλήσεις και προοπτικές του πληθυσμιακού ζητήματος. «Η Βουλή των Ελλήνων κρατάει το δημογραφικό ζήτημα ζωντανό στον δημόσιο διάλογο, θεωρώντας το ως το κρισιμότερο διακύβευμα για τη θωράκιση του κοινωνικού μας ιστού», αναφέρεται αρμοδίως. Την έναρξη της ημερίδας θα κηρύξει ο Πρόεδρος της Βουλής Νικήτας Κακλαμάνης.
