Ο Γιώργος Φλωρίδης άφησε την επαγγελματική του πορεία ως δικηγόρος και αρκετά νέος μπήκε στην πολιτική: Βουλευτής, υφυπουργός και υπουργός με το ΠαΣοΚ, απ’ το οποίο αποχώρησε το 2011, είναι απ’ τον Ιούνιο του 2023 εξωκοινοβουλευτικός υπουργός Δικαιοσύνης στην κυβέρνηση της ΝΔ γιατί πιστεύει στον Κυριάκο Μητσοτάκη και στο όραμά του για τη χώρα. Αν και δεν θα είναι υποψήφιος, πιστεύει ότι οι επόμενες εκλογές μπορεί να οδηγήσουν σε μια 3η τετραετία διακυβέρνησης Μητσοτάκη. Μιλά για όλα αυτά στο ΒΗΜΑ Talks.
Ο κόσμος έχει χάσει την εμπιστοσύνη του στη Δικαιοσύνη. Δεν έχει μερίδιο ευθύνης η κυβέρνηση;
Είναι αλήθεια ότι η Δικαιοσύνη στη χώρα μας είναι σε μια διαρκή αμφισβήτηση και γι’ αυτό ευθύνεται διαχρονικά το πολιτικό σύστημα, το οποίο προσπαθεί να την εμπλέξει στις δικές του αδυναμίες. Κατά συνέπεια, έχει δημιουργηθεί η αίσθηση στον κόσμο ότι η Δικαιοσύνη εξυπηρετεί άλλες σκοπιμότητες ενώ δεν είναι αλήθεια αυτό.
Τα τελευταία τρία χρόνια όμως είχαμε και το εξής ιδιαίτερο φαινόμενο. Λόγω της τραγωδίας στα Τέμπη οι πολιτικές δυνάμεις τις αντιπολίτευσης, σχεδόν όλες, επιχείρησαν να εμπλέξουν τη Δικαιοσύνη σε μια κατηγορία την οποία απηύθυναν στην κυβέρνηση. Ότι δηλαδή η κυβέρνηση, στην υπόθεση αυτή, συγκαλύπτει κάποια σημαντικά πράγματα και η Δικαιοσύνη τής βάζει πλάτη σ’ αυτό. Αποδείχθηκε ότι αυτό ήταν μια σκευωρία, ένα τεράστιο ψέμα.
«Στην τραγωδία των Τεμπών είχαμε μια εξαιρετική ανάκριση».
Ο σπόρος όμως της αμφισβήτησης παραμένει;
Πέρασε σε μεγάλο βαθμό, αλλά στο τέλος ένα κάποιο δηλητήριο έμεινε, με την έννοια ότι «δεν μπορεί, κάτι έγινε». Διότι όταν επί δυόμιση χρόνια ο κόσμος βομβαρδίζεται μ’ ένα τόσο μεγάλο ψέμα που έχει συναισθηματικό υπόβαθρο, τότε είναι προφανές ότι γίνεται μια μόνιμη ζημιά στη συνείδησή του. Άρα θεωρώ ότι η Δικαιοσύνη επλήγη εξαιτίας αυτής της συνομωσίας μ’ έναν τρόπο που αδικεί την προσπάθειά της και κυρίως με τον τρόπο που χειρίστηκε την υπόθεση της τραγωδίας.
Στην τραγωδία αυτή είχαμε μια εξαιρετική ανάκριση, που, συγκρινόμενη με τα ευρωπαϊκά δεδομένα, τελείωσε και σε πολύ συντομότερο χρόνο. Διερεύνησε όλες τις πτυχές, τις εκδοχές κι αυτό το υλικό πλέον οδηγείται στο δικαστήριο, που είναι και το μόνο το οποίο μπορεί ν’ αποδώσει δικαιοσύνη στην υπόθεση αυτή. Κάποιοι είναι προφανές ότι θεωρούν πως η δικαιοσύνη δεν θα ’πρεπε να αποδοθεί απ’ τα δικαστήρια αλλά στο πεζοδρόμιο. Σ’ αυτό αντισταθήκαμε. Όμως οφείλω να πω ότι απ’ όλη αυτή τη συνομωσία ίχνη σοβαρά που έπληξαν την εικόνα της Δικαιοσύνης έχουν μείνει.
Η άποψη ότι Δικαιοσύνη και πολιτική εμπλέκονται είναι διαχρονική, όπως και ότι ο πολιτικός, ο επώνυμος θα την γλιτώσει αλλά «εγώ όχι»…
Υπάρχει αυτό, ναι. Όμως πρέπει να πούμε ότι υπάρχουν στην Ελλάδα κάποιες χιλιάδες δικαστές που καθημερινά εκδίδουν χιλιάδες αποφάσεις. Και απονέμουν το δίκιο όπως εκείνοι εκτιμούν και με βάση τα στοιχεία που έχουν στην υπόθεση που εξετάζουν. Νομίζω ότι η συντριπτική πλειοψηφία των δικαστών κάνει καλά τη δουλειά της. Τώρα, κατά καιρούς, εμφανίζονται κάποιοι ελάχιστοι, και δίνουν αφορμή για να ασκούνται αυτές οι κριτικές.
Στην προηγούμενη περίοδο της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ υπήρχε μια έντονη αίσθηση που προέκυψε απ’ την κυβέρνηση βέβαια, και η οποία προσπάθησε να χρησιμοποιήσει δικαστικούς λειτουργούς προκειμένου να πετύχει πλήγματα πολιτικά κατά των πολιτικών της αντιπάλων. Δεν χρειάζονται πολλοί, δύο-τρεις να εμπλακούν σ’ αυτό το παιχνίδι, αμαυρώνουν όλη την εικόνα. Πρέπει όμως να πω ότι η συντριπτικότατη πλειοψηφία των δικαστών είναι πιστοί στον όρκο τους. Το θεσμικό οικοδόμημα της χώρας που υπηρετείται από Δικαιοσύνη είναι σταθερό, στιβαρό. Δεν πρέπει να χάνει ο κόσμος την εμπιστοσύνη του σ’ αυτόν τον πυλώνα της δημοκρατίας -αν χαθεί τότε έχουμε μεγάλο πρόβλημα στη δημοκρατία.
Δεν είμαστε όμως σε μια φάση ευρύτερης αμφισβήτησης;
Το θέμα είναι να δούμε αυτό που πράγματι υπάρχει κι αυτό που πράγματι δημιουργείται ως εικόνα. Εγώ συνεχίζω να πιστεύω ότι η Δικαιοσύνη, ειδικά μετά τις τελευταίες αλλαγές που κάναμε σ’ αυτά τα δυόμιση χρόνια, έχει μπει σ’ έναν καινούργιο δρόμο. Κι αυτό θα βοηθήσει πολύ. Τα πρώτα αποτελέσματα είναι ενθαρρυντικά και στο να εκδίδονται γρηγορότερα αποφάσεις άρα να αποδίδεται πραγματικά δικαιοσύνη και να ’χουν και καλύτερη ποιότητα.
Η εικόνα που υπάρχει σε μια μερίδα του κόσμου είναι αναντίστοιχη με την πραγματικότητα, η οποία, επαναλαμβάνω, αδικεί την Δικαιοσύνη.
Απ’ το ΠαΣοΚ στη Ν.Δ.: Άλλαξε το ΠαΣοΚ ή εσείς;
Εγώ παραιτήθηκα απ’ το ΠαΣοΚ τον Ιούνιο του 2011, τότε που η Ελλάδα είχε μπει σε διαδικασία χρεοκοπίας -δεν έγινε επίσημα επειδή ανήκαμε στην Ευρωζώνη. Εκείνη την περίοδο της χρεοκοπίας είχα αρθρογραφήσει, είχα μιλήσει και δημόσια και στην κοινοβουλευτική ομάδα, λέγοντας ότι εκείνη η κρίση ήταν τόσο μεγάλη που δεν μπορούσε ν’ αντιμετωπιστεί από ένα μόνο κόμμα. Έλεγα ότι μια εθνική κρίση επιβάλλει μια εθνική λύση. Αυτό απαιτούσε μια σύμπραξη πολιτικών δυνάμεων, κυρίως αυτών που κυβέρνησαν τη χώρα, ΠαΣοΚ-ΝΔ. Αυτό δεν έγινε εφικτό μέχρι τότε.
Σε μια συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΠαΣοΚ τον Απρίλιο του 2011 είχα πει στον πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου ότι οι συνθήκες με τις οποίες εξελέγη δεν έχουν καμία σχέση μ’ αυτές που ζούσαμε εκείνη την εποχή. Δύο δρόμοι υπήρχαν: Ή να πειστεί η ΝΔ να γίνει συγκυβέρνηση ή να υποστηρίξει την κυβέρνηση του ΠαΣοΚ και ο άλλος δρόμος είναι να κάνει εκλογές. Αυτό δεν έγινε αποδεκτό.
Τότε ο Γιώργος Παπανδρέου είχε αφήσει να διαρρεύσει ότι μετέφερε μια πρόταση στον Σαμαρά να κάνουν μια κυβέρνηση με πρωθυπουργό κοινής αποδοχής. Ως το βράδυ λειτούργησαν αντίρροπες δυνάμεις και στα δύο κόμματα που απέτρεψαν αυτή τη συνεργασία. Εκεί λοιπόν παραιτήθηκα.
Τα επόμενα χρόνια ασχολήθηκα με τη δουλειά μου -κυρίως συμβουλευτική δικηγορία. Ταυτόχρονα όμως συμμετείχα σε διάφορες κινήσεις που είχαν ως στόχο να συμβάλουν στην ανασύνθεση του χώρου που ονομάζαμε Κεντροαριστερά. Οι προσπάθειες δεν οδηγήθηκαν πουθενά.
Γιατί;
Ο χώρος αυτός όταν κατακερματίζεται για να μπορέσει να συγκροτηθεί σε πόλο εξουσίας, χρειάζεται ισχυρή ηγεσία. Όταν ο χώρος δεν την διαθέτει τότε συμβαίνει αυτό που λέει ένας φίλος, «δεν γίνονται οι λαγοί κοπάδι…».
«Το ΠαΣοΚ σήμερα είναι μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας».
Ταυτόχρονα όμως συμμετείχα στη διαμόρφωση ενός ρεύματος, με ανθρώπους που δεν γνωριζόμασταν μεταξύ μας, απλώς αρθρογραφούσαμε ή μιλούσαμε στα μέσα ενημέρωσης: Ονομάστηκε αντι-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο. Γιατί βλέπαμε ότι αυτό που ερχόταν θα ήταν καταστροφικό για την Ελλάδα και ταυτόχρονα όταν κυβέρνησε αποδείχτηκε ότι είχαμε δίκιο. Στη συνέχεια, αυτό το κίνημα, μετατράπηκε σ’ ένα κίνημα θετικής διακυβέρνησης για τη χώρα. Εκεί αυτή την αντίληψη και ανάγκη εξέφρασε ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ηγούμενος της ΝΔ, τον οποίο δεν ήξερα προσωπικά. Μια φορά τον είχα δει όλη κι όλη. Με φώναξε μετά τις εκλογές του 2023 (Μάιος) και μου ’πε ότι σκέφτεται να με προτείνει για το υπουργείο Δικαιοσύνης, αν το επιθυμούσα.
Και;
Και του είπα ότι υπό την προϋπόθεση πως θα γίνουν μεγάλες αλλαγές στον τομέα αυτόν -που είναι ακίνητος τουλάχιστον έναν αιώνα, θα το δεχόμουν. Όταν κέρδισε και τις εκλογές του Ιουνίου, μου ζήτησε και ήρθα σ’ αυτό το υπουργείο.
Πώς αισθάνεστε που το ΠαΣοΚ είναι στην αντιπολίτευση κι εσείς υπουργός στην κυβέρνηση;
Θα ’λεγα ότι αισθάνομαι καλά γιατί ό,τι θα μπορούσα να κάνω με το ΠαΣοΚ το κάνω και τώρα. Αλλά είναι λάθος. Γιατί, απ’ όλες τις μεγάλες αλλαγές που κάναμε στη Δικαιοσύνη, το ΠαΣοΚ δεν ψήφισε ούτε μία. Τις πολέμησε λυσσαλέα…
«Δεν μου πέρασε ποτέ απ’ το μυαλό να ζητήσω να γίνω υπουργός».
Το ΠαΣοΚ από ένα μεγάλο κόμμα που εξέφραζε μια μεγάλη παράταξη, σήμερα είναι μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Αν είχε μια προοπτική να ξεφύγει απ’ αυτόν τον φαύλο κύκλο στον οποίο έχει εμπλακεί, αυτή θα ήταν ή να προτείνει μεγάλες αλλαγές ή να στηρίξει μεγάλες αλλαγές. Δεν κάνει ούτε το ένα ούτε το άλλο. Δεν δείχνει προς τον ελληνικό λαό ένα πρόσωπο που λέει ότι εγώ θέλω να κυβερνήσω την Ελλάδα μ’ έναν σύγχρονο τρόπο. Κι ότι ενδεχομένως αυτή η κυβέρνηση δεν το κάνει. Κατά συνέπεια αισθάνομαι πολύ άνετα σ’ αυτή την κυβέρνηση που λόγω του πρωθυπουργού και με την υποστήριξή του μου δόθηκε η δυνατότητα να κάνω αυτές τις μεγάλες αλλαγές.
Εμπνέεστε από πρόσωπα;
Σαφώς. Τα πρόσωπα στην πολιτική παίζουν καθοριστικό ρόλο, ειδικά αυτά που ηγούνται. Επομένως αυτό που κοιτάει κάποιος για να συμμετάσχει σ’ ένα εγχείρημα πολιτικό, πολύ περισσότερο κυβερνητικό, είναι ποιος ηγείται. Τι φορέας αντιλήψεων είναι αυτός που ηγείται. Εγώ δεν είμαι βουλευτής και δεν θέλω να γίνω βουλευτής.
Δεν θα είστε υποψήφιος στις επόμενες εκλογές;
Όχι. Οπότε η θέση του υπουργού είναι μια θέση προσφοράς στην πατρίδα, στα πλαίσια μιας κυβέρνησης. Ο κύκλος της αναζήτησης του σταυρού απ’ τους πολίτες έκλεισε για μένα.
Άρα μπορεί να είστε υπουργός και στην επόμενη κυβέρνηση;
Δεν μου πέρασε ποτέ απ’ το μυαλό να ζητήσω να γίνω υπουργός ούτε μου περνάει να το κάνω σε μια επόμενη κυβέρνηση. Δεν μ’ αφορά.
Αλλά τα δημοσκοπικά στοιχεία δεν οδηγούν σε αυτοδυναμία.
Η περίοδος αυτή έχει δημιουργήσει σε μια μερίδα του κόσμου συναισθήματα θυμού ή και απογοήτευσης, αλλά ταυτόχρονα υπάρχουν ισχυρές δυνάμεις στην κοινωνία που επιθυμούν την πολιτική σταθερότητα -όρος απαραίτητος για να υπάρχει μια χώρα και να προοδεύει. Και υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν ότι αυτή η κυβέρνηση έχει κάνει ένα σημαντικό έργο και ότι αυτό θα μπορούσε να συνεχιστεί και κατά την επόμενη τετραετία. Οι δημοσκοπήσεις δημιουργούν μια εικόνα ότι μια αυτοδύναμη κυβέρνηση δεν φαίνεται ως μια σίγουρη προοπτική. Όμως είναι αρκετά νωρίς για να το πει κανείς αυτό. Η Ν.Δ. έχει ισχυρή εκλογική βάση και είναι αυτός ο κόσμος που θέλει η χώρα να παραμείνει στο πλαίσιο των δυτικών δημοκρατιών και στον χώρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης -δεν θέλει να τιναχτούν στο αέρα όσα καταφέραμε όλα αυτά τα χρόνια. Άρα θα επιδιώξει με νηφαλιότητα μια επιλογή που θα τον οδηγήσει σ’ αυτό.
«Υπάρχουν πάντα πολιτικές δυνάμεις που λένε “ας καεί το πελεκούδι” αλλά δεν είναι κυρίαρχες».
Επομένως, όπως έχει πει ο Στέλιος Ράμφος, ο καλός θεός της Ελλάδας πάντα έδινε ένα 30% το οποίο σκέφτεται με βάση τα συμφέροντα της χώρας, ορθολογικά. Κι αυτό το 30% συνήθως εύκολα γίνεται 40% ή και παραπάνω γιατί μπορεί να προβάλει αυτή τη μεγάλη ανάγκη: Να ’ναι η χώρα ασφαλής, να ’χει κοινωνική συνοχή, να βελτιώνει τη ζωή των ανθρώπων και να προχωράει μπροστά. Άρα πιστεύω ότι η αυτοδυναμία στις επόμενες εκλογές θα είναι εφικτή γιατί εκείνες οι κοινωνικές δυνάμεις που πιστεύουν στην ανάγκη σταθερότητας και προόδου θα πάρουν τη σωστή απόφαση τελικά.
Οπότε δεν με προβληματίζει τόσο η συγκυρία. Δεν είναι η απουσία εναλλακτικής που οδηγεί τον Μητσοτάκη να διεκδικεί και την επόμενη τετραετία. Είναι καταρχάς το έργο και η πρότασή του για το μέλλον. Κι απ’ την άλλη βέβαια, ο κόσμος όταν κοιτάει στον υπόλοιπο πολιτικό χώρο δεν βλέπει τίποτα. Αντιλαμβάνομαι ότι υπάρχουν πάντα πολιτικές δυνάμεις που λένε «ας καεί το πελεκούδι» αλλά δεν αισθάνομαι ότι είναι κυρίαρχες. Είναι πολύ πρόσφατη η περιπέτεια της χώρας για να ξαναμπούμε σε μια εξίσου μεγάλη.
Κυριάκος ή χάος δηλαδή;
Υπάρχει ο Μητσοτάκης με την ισχυρή πολιτική βάση, κι απ’ την άλλη δεν υπάρχει πρόταση διακυβέρνησης. Χώρες όπως η δική μας, που είναι, μεταξύ των άλλων, σε μόνιμη εθνική διακυνδύνευση, προϋποθέτουν πολιτική σταθερότητα γιατί αυτή είναι που οδηγεί στην οικονομική σταθερότητα και ανάπτυξη.
Τι πιστεύετε για το κόμμα Τσίπρα; Θα γίνει;
Νομίζω ότι θα ενταχθεί στον φαύλο κύκλο της φθοράς όλων των κομμάτων της αντιπολίτευσης. Δεν γνωρίζω αν θα το κάνει. Δεν θέλω να κάνω τέτοιες εκτιμήσεις. Ο ίδιος, καταλαβαίνω, λέει ότι θα το κάνει. Αδιάφορο. Εγώ προσπαθώ να εκτιμήσω τι θα προσέφερε. Απλώς θ’ ανακατέψει όλον αυτόν τον χώρο. Γίνεται ένας αναβρασμός εξ ου και ο εκνευρισμός για ό,τι αναδιανέμει τις δυνάμεις και δεξιά και αριστερά. Το καταπληκτικό εδώ είναι ότι έχουμε συγκοινωνούντα δοχεία. Γιατί στην πραγματικότητα τις ίδιες επιδιώξεις έχουν. Ποιες; Να γίνει η χώρα μπάχαλο.
Ο Τσίπρας έβγαλε ένα βιβλίο και μιλάει για το παρελθόν. Κι αυτό το κάνει γιατί θέλει να ξεκαθαρίσει τους λογαριασμούς του με την αριστερά και τη σχέση του με τους συντρόφους του. Αυτό όμως σε τι αφορά στην Ελλάδα; Η ελληνική κοινωνία θα ’θελε να δει μια συγκεκριμένη πρόταση.
Το κόμμα Καρυστιανού;
Αν φτιαχτεί ένα κόμμα απ’ την κυρία Καρυστιανού τότε θα ξεκινήσει και η πολιτική αντιπαράθεση μαζί του. Δεν μπορείς να κάνεις μια αντιπαράθεση σ’ ένα εικαζόμενο κόμμα. Όταν θα γίνει θα το δούμε.
Η πολυδιάσπαση ευνοεί τη ΝΔ;
Δεν φταίει ο Μητσοτάκης ούτε μπορεί να κάνει κάτι γι’ αυτό. Ο Μητσοτάκης απευθύνεται στην ελληνική κοινωνία, που είναι και σε κάποια απ’ αυτά τα κόμματα, λέγοντάς τους ότι «εγώ έχω μια πρόταση διακυβέρνησης η οποία εξυπηρετεί τα συμφέροντά σας». Άρα δεν θεωρώ ότι βλάπτει ή ωφελεί την κυβέρνηση αυτή η πολυδιάσπαση. Η κυβέρνηση, όπως όλες οι κυβερνήσεις, έχει ν’ αντιμετωπίσει τα προβλήματα του κόσμου.
Με εχθρό την τσέπη του πολίτη…
Στον βαθμό λοιπόν που ανταποκρίνεται με επιτυχία κρίνεται θετικά, αν αποτυγχάνει κρίνεται αρνητικά. Δεν υπάρχει άλλο πεδίο δράσης για μια κυβέρνηση. Τώρα αυτά που λένε ότι αν είχε και ισχυρή αντιπολίτευση θα ήταν καλύτερη, δεν τα πιστεύω. Με την ίδια λογική οι κυβερνήσεις με ισχυρές αντιπολιτεύσεις δεν θα έπεφταν ποτέ, γιατί θα γίνονταν καλύτερες -δεν ισχύει.
«Όσοι ασχολούμαστε με την πολιτική, δεν είμαστε κανονικοί άνθρωποι».
Συχνά, στο Κοινοβούλιο ο λόγος σας από αυστηρός, δομημένος γίνεται δηκτικός, παιγνιώδης…
Το Κοινοβούλιο είναι, εκ των πραγμάτων, ένας ενδιαφέρων χώρος. Άλλο αν πολλές φορές εμφανίζει μια εικόνα υποβάθμισης, απαξίωσης και παρακμής. Εκεί είναι ο βασικός χώρος που μπορούν να γίνουν οι πολιτικές αντιπαραθέσεις. Εκεί η υποχρέωση ενός υπουργού είναι να προσέλθει με την απαιτούμενη σοβαρότητα γιατί συνήθως εκεί βρισκόμαστε για να υποστηρίξουμε ένα νομοσχέδιο με επιχειρήματα. Συχνά απ’ την αντιπολίτευση μιλάνε για θέματα που δεν έχουν καμία σχέση με το νομοσχέδιο και δημιουργούν μια πολιτική αντιπαράθεση σε πολλά ζητήματα. Εκεί λοιπόν ο λόγος γίνεται διαφορετικός, εμπλουτίζεται και με άλλα χαρακτηριστικά, που έχουν να κάνουν με μια γενικότερη παιδεία ή καλλιέργεια που έχεις ή δεν έχεις. Στην προσωπική μου ζωή, στην κοινωνική, με την παρέα, τους φίλους, αυτό το ύφος του αυστηρού δομημένου κοινοβουλευτικού λόγου δεν έχει καμία, μα καμία απολύτως, σχέση.
Θυμάμαι την πρώτη φορά που μπήκα στην κυβέρνηση, επί Σημίτη, υφυπουργός Εσωτερικών με υπουργό τον Αλέκο Παπαδόπουλο. Μου ’πε τότε ο Σημίτης ότι «εδώ θα ’χουμε δουλειές με τον Αλέκο» κι εγώ του απάντησα ότι δεν με φοβίζει η δουλειά. Αλλά πρόσθεσα ότι «την Παρασκευή θα φεύγω και θα πηγαίνω στην περιοχή μου». Το βρήκε λογικό μια που εκεί ήταν το σπίτι και η εκλογική μου περιφέρεια. «Δεν είναι μόνο αυτό πρόεδρε», πρόσθεσα. «Είναι και ότι πρέπει να συναντώ τους κανονικούς ανθρώπους». «Μα εμείς δεν είμαστε κανονικοί;», αναρωτήθηκε. «Όχι. Όσοι ασχολούμαστε με την πολιτική, δεν είμαστε κανονικοί. Κάτι ξεχωριστό έχουμε». Αν κάποιος κανονικός άνθρωπος δει αυτά που υφιστάμεθα θ’ αναρωτηθεί πώς τα αντέχουμε, από τι μέταλλο είμαστε φτιαγμένοι.
Εγώ όμως δεν εκχώρησα ποτέ την δική μου κανονική ζωή στην πολιτική. Ούτε για ένα δευτερόλεπτο.
Σας δυσκολεύει η αντιπαράθεση με κάποιους απ’ το ΠαΣοΚ που είχατε/έχετε φιλικές σχέσεις;
Όχι. Σε προσωπικό, ανθρώπινο επίπεδο, οι σχέσεις είναι εξαιρετικές. Μπορεί να είναι οξείες οι αντιπαραθέσεις αλλά γιατί αυτό να πρέπει να μείνει στη συνέχεια; Γίνεται για τις ανάγκες μιας κοινοβουλευτικής συνομιλίας. Μετά γιατί να του κρατάς μούτρα;
Ο αδελφός σας, Βασίλης Φλωρίδης, είναι Αντιεισαγγελέας του Αρείου Πάγου, εσείς υπουργός Δικαιοσύνης. Δύσκολο;
Η κυβέρνηση αυτή εισήγαγε για πρώτη φορά στις ολομέλειες των Ανωτάτων Δικαστηρίων της χώρας να κάνουν τις δικές τους προτάσεις για τις ηγεσίες. Άρα τώρα έχουμε μια πρόταση που διαμορφώνεται απ’ τις ολομέλειες, μια που διαμορφώνει η Βουλή και την τελική απόφαση της κυβέρνησης. Επομένως η διαδικασία αυτή θ’ ακολουθηθεί και φέτος όσον αφορά στον Αρειο Πάγο γιατί αποχωρούν και η πρόεδρος και ο εισαγγελέας -ξεκινούν τον Απρίλιο.
Για τον αδελφό σας η συγγένεια μπορεί να είναι εμπόδιο;
Ο νόμος ορίζει ποιοι έχουν δικαίωμα να είναι υποψήφιοι. Όσοι έχουν δικαίωμα κρίνονται και προτείνονται. Δεν υπάρχει κάτι ιδιαίτερο για κάποιο πρόσωπο. Όλα λαμβάνονται υπόψιν. Όλα.
Η πορεία καθενός δεν θα ’πρεπε να κρίνεται αυτόνομα;
Πρέπει να λαμβάνεται υπόψιν το σύνολο της θεσμικής λειτουργίας της χώρας, η οποία πρέπει ν’ αποδεικνύει κάθε φορά ότι είναι σωστή.
Απ’ τη δικηγορία στην πολιτική, συνειδητή η επιλογή;
Περνώντας τα χρόνια προσπαθούσα να καταλάβω τι σε οδηγεί να μπλέξεις με την πολιτική. Η γενιά μου είναι η γενιά της Μεταπολίτευσης. Εγώ πέρασα στη Νομική Σχολή όταν έπεσε η χούντα -τότε η πολιτικοποίηση ήταν απίστευτη. Πέρασα στη Νομική Θράκης στην Κομοτηνή και ήταν η πρώτη χρονιά που άνοιξε η σχολή, ήμασταν οι πρώτοι φοιτητές -ολοκλήρωσα τις σπουδές μου στη Νομική Θεσσαλονίκης, αλλά εγώ κρατώ την Κομοτηνή… Εκεί προσπαθήσαμε να δημιουργήσουμε τον Σύλλογο Φοιτητών. Στις εκλογές η συμφωνία ήταν ο πρώτος σε σταυρούς να γίνει πρόεδρος -δεν συγκροτήθηκαν παρατάξεις. Βγήκα πρώτος, έγινα πρόεδρος κι αυτή η πορεία δεν σταμάτησε ποτέ.
Τώρα απ’ την πλευρά της επαγγελματικής μου εξέλιξης, τον καιρό που μπήκα στην πολιτική είχα αρχίσει να φτάνω στην ακμή της δικηγορικής μου καριέρας -να βγάζω λεφτά, να είμαι πολύ καλά. Αν το δει κανείς από μια στενή επαγγελματική άποψη θα πει ότι ήταν ένα μεγάλο λάθος. Αν το δεις όμως απ’ την άλλη, ότι συμμετείχα σ’ ένα ταξίδι που ήταν συναρπαστικό, θεωρώ ότι ήταν το σωστό. Η πολιτική μου έδωσε ευκαιρίες να συμμετάσχω στο γίγνεσθαι της χώρας -τώρα είμαι στο πέμπτο υπουργείο, και τα προηγούμενα τέσσερα που ήμουν ήταν όλα σημαντικά γιατί ήμουν δίπλα σε μεγάλους υπουργούς. Το ταξίδι είχε ενδιαφέρον.
*Κεντρική φωτό: Μενέλαος Μυρίλλας
