από metereologos.gr
Σάββατο 21 Ιουλίου 2018
 
 

Οι ελπίδες, οι πόλεμοι, η πικρή πραγματικότητα και η πληγή του Παλαιστινιακού

Οι επιτυχίες, οι συμβιβασμοί, οι φόβοι μιας τρίτης ιντιφάντας
Οι ελπίδες, οι πόλεμοι, η πικρή πραγματικότητα και η πληγή του Παλαιστινιακού
Ισραηλινοί παρακολουθούν στο Τελ Αβίβ αεροπορικές επιδείξεις με την ευκαιρία της επετείου των 70 ετών από την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ
εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

 

14 Μαΐου 1948: η ίδρυση του νέου κράτους του Ισραήλ που κήρυξε ο πρωθυπουργός Νταβίντ Μπεν-Γκουριόν εκείνο το απόγευμα στο Τελ Αβίβ ήταν μια ιστορική στιγμή, τεράστιας χαράς για τους Εβραίους σε όλον τον κόσμο μόλις τρία χρόνια μετά το Ολοκαύτωμα. Και μια πρόκληση για τις γειτονικές αραβικές χώρες, που επιτέθηκαν την επόμενη ημέρα στο νεογέννητο κράτος. Το Ισραήλ πολέμησε και άλλες φορές από τότε, κερδίζοντας με τα όπλα το δικαίωμα στην ύπαρξη.

Αλλά σήμερα, καθώς γιορτάζει ήδη (με το εβραϊκό ημερολόγιο) τα 70 χρόνια της ανεξαρτησίας του, η ικανοποίηση για την επιβίωση σκιάζεται από μια μόνιμη, ζοφερή ανησυχία.

Το ερώτημα που μπορεί δικαιολογημένα να τεθεί είναι αν αυτό το Ισραήλ είναι η χώρα την οποία ονειρευόταν ο εβραϊκός λαός καθ' όλη τη διάρκεια των αιώνων. Με ανοιχτή την πληγή του Παλαιστινιακού, της βίας και της τρομοκρατίας, τα σκάνδαλα της κυβέρνησης του σκληρού πρωθυπουργού Νετανιάχου και τη μόνιμη απειλή μιας νέας επίθεσης, πολλοί Ισραηλινοί ανησυχούν για το μέλλον.

«Για να απαντήσουμε στην ερώτηση, αυτό που χρειάζεται απελπιστικά είναι η προοπτική, το πλαίσιο» γράφει η «Jerusalem Post». «Μέσα στο πλήθος των καθημερινών ειδήσεων - της τρομοκρατίας, των πολέμων, της διαφθοράς - συχνά δεν βλέπουμε τη μεγαλύτερη εικόνα. Και το πιο σημαντικό σε αυτή τη στρογγυλή επέτειο είναι να κάνουμε ένα βήμα πίσω και να δούμε ακριβώς πού βρισκόμαστε ύστερα από 70 χρόνια.

Το Ισραήλ, προφανώς, δεν είναι το παρθένο όραμα που ονειρεύονταν πολλοί το 1948. Η εθνική κυριαρχία, η ανεξαρτησία, η διακυβέρνηση μιας χώρας, η ανάπτυξη μιας οικονομίας και ενός στρατού, και ο ένας πόλεμος μετά τον άλλον μάς έφεραν αντιμέτωπους με μια σκληρή και πικρή πραγματικότητα, μια πραγματικότητα που μερικές φορές μάς ωθεί να κάνουμε συμβιβασμούς για μερικές από τις αξίες μας. Ισως δεν έχουμε ανταποκριθεί στις πιο υψηλές προσδοκίες μας, αλλά στην ώριμη ηλικία των 70 ετών είναι δίκαιο να πούμε ότι - παρά τα όσα λένε οι Κασσάνδρες - τα έχουμε καταφέρει» τονίζει η ισραηλινή εφημερίδα.

Και συμπληρώνει: «Κάποιοι τόσο στο Ισραήλ όσο και στο εξωτερικό ρωτάνε: Είναι αυτή η χώρα για την οποία προσευχόμασταν; Η απάντηση είναι "ναι". Είναι τέλεια; Φυσικά και όχι, καμιά χώρα δεν είναι τέλεια. Αλλά είναι η πιο εκπληκτική απόδειξη της εβραϊκής ανθεκτικότητας, της πίστης και της ελπίδας στην πιο αφιλόξενη γειτονιά του πλανήτη.

Και ο καλύτερος τρόπος για να το καταλάβετε είναι να σκεφτείτε πού ήταν πριν από 73 χρόνια ο εβραϊκός λαός (στο Ολοκαύτωμα)  και πού βρισκόμαστε σήμερα - με όλες τις δυσκολίες και τα προβλήματα και τη βία και τα ματαιωμένα όνειρα. Αυτό που έχουμε δημιουργήσει στη διάρκεια αυτής της σύντομης περιόδου δεν είναι τίποτε λιγότερο από ένα θαύμα, παρ' όλες τις ατέλειες».

Η εφημερίδα δίνει ένα παράδειγμα: πριν από λίγα χρόνια, τον Φεβρουάριο του 2011, επικεφαλής του στρατού του Ισραήλ ορκίστηκε ο Μπένι Γκαντζ, γιος οικογένειας που επιβίωσε από το Ολοκαύτωμα.

Οταν η μητέρα του απελευθερώθηκε από το Μπέργκεν-Μπέλσεν ζύγιζε μόλις 28 κιλά. Εκείνη τη στιγμή, δεν θα μπορούσε να πιστέψει ότι 66 χρόνια αργότερα ο γιος της, που δεν είχε ακόμη γεννηθεί, θα γινόταν ο 20ός αρχηγός του γενικού επιτελείου του στρατού του κράτους του Ισραήλ, του εβραϊκού κράτους.

«Αυτή η οικογενειακή ιστορία, το ταξίδι από το Μπέργκεν-Μπέλσεν μέχρι την ηγεσία του ισραηλινού στρατού, πιστοποιεί την πιο δραματική αλλαγή - το πώς ένας αδύναμος, εξόριστος και ανυπεράσπιστος λαός που βρέθηκε στα όρια της εξόντωσης κατάφερε να δημιουργήσει ένα ακμάζον, ανεξάρτητο, δημοκρατικό κράτος με έναν από τους ισχυρότερους στρατούς στον κόσμο» καταλήγει η «Jerusalem Post».

Η πληγή της κατοχής

Πέρυσι το Ισραήλ γιόρτασε μια άλλη επέτειο, των 50 ετών από τον Πόλεμο των Εξι Ημερών. Εκείνος ο στρατιωτικός θρίαμβος, απρόσμενος σε τέτοια έκταση, δημιούργησε νέα γεωπολιτικά δεδομένα, χτύπησε καίρια τον αραβικό εθνικισμό, αλλά δεν έλυσε τον γόρδιο δεσμό. Αντίθετα, δημιούργησε τις προϋποθέσεις για τη συνέχιση των αραβο-ισραηλινών συγκρούσεων, και φυσικά άνοιξε την πληγή της κατοχής των Παλαιστινίων.

Ενας αντάρτης ονόματι Γιάσερ Αραφάτ δραπέτευσε εκείνο το καλοκαίρι από τη Ραμάλα, την ώρα που 2,5 εκατομμύρια Παλαιστίνιοι άρχισαν να ζουν στη νέα, ζοφερή πραγματικότητα της στρατιωτικής κατοχής.

Για τους Παλαιστινίους, το 1967 ήταν η δεύτερη καταστροφή (nakba) μετά το '48. Οι πόλεμοι του 1973 και του 1982 και η επιστροφή του Σινά στην Αίγυπτο δεν άλλαξαν πολλά στο παλαιστινιακό μέτωπο. Η πρώτη ιντιφάντα, ο πετροπόλεμος που ξέσπασε το 1987, μαζί με ένοπλο αγώνα και τρομοκρατικές επιθέσεις έδειξαν ότι η στρατιωτική υπεροχή δεν μεταφράστηκε σε ασφάλεια για το Ισραήλ.

Η αναγνώριση της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PLO) από τον Γιτζάκ Ράμπιν στο Οσλο ήταν ένα ιστορικό σημείο καμπής. Αλλά Ράμπιν και Αραφάτ δεν μπόρεσαν να μετατρέψουν την «ειρήνη των γενναίων» σε τελική συμφωνία. Οι ισλαμιστές της Χαμάς, που απορρίπτουν τη νομιμότητα του κράτους του Ισραήλ ακόμα και στα προ του '67 σύνορα, αρχίζουν τις βομβιστικές επιθέσεις αυτοκτονίας. Η δεύτερη, στρατιωτικοποιημένη ιντιφάντα οδήγησε σε κλιμάκωση την αιματοβαμμένη βία, με καταστροφικά αποτελέσματα και για τις δύο κοινωνίες.

Σήμερα, εν όψει της μεταφοράς της αμερικανικής πρεσβείας στην Ιερουσαλήμ στις 14 Μαΐου, πολλοί φοβούνται το ξέσπασμα μιας τρίτης ιντιφάντας. Η εμπρηστική απόφαση του Ντόναλντ Τραμπ, που αναγνώρισε την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του εβραϊκού κράτους αψηφώντας τη διεθνή κατακραυγή και τις προειδοποιήσεις ότι ανοίγει την «πύλη της Κολάσεως», ρίχνει λάδι στη φωτιά της πάντα εύφλεκτης Μέσης Ανατολής.

Οι απαισιόδοξοι λένε ότι πολύ αίμα έχει κυλήσει στον Ιορδάνη τα τελευταία 70 χρόνια και ότι αυτή η γη δεν μπορεί πια ούτε να μοιραστεί ούτε να διαχωριστεί ειρηνικά σε δύο κράτη. Αλλά ο χρόνος δεν έχει μείνει παγωμένος. Αίγυπτος και Ιορδανία έχουν κάνει ειρήνη με το Ισραήλ και, τουλάχιστον στα χαρτιά, η ειρήνη είναι πλέον η στρατηγική επιλογή για όλον τον Αραβικό Σύνδεσμο. Πλειοψηφίες και στις δύο πλευρές λένε πως θέλουν την ειρήνη, αν και λίγοι πιστεύουν πως θα τη δουν σύντομα.


HeliosPlus
Κόσμος περισσότερες ειδήσεις

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

 
 
σχόλια (3)
 
 
απομένουν 700 χαρακτήρες
Τα πεδία που είναι σημειωμένα με * είναι υποχρεωτικά
 
Τα μηνύματα που δημοσιεύονται στο χώρο αυτό εκφράζουν τις απόψεις των αποστολέων τους. Το ΒΗΜΑ δεν υιοθετεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο τις απόψεις αυτές. Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει την γνώμη του, όποια και να είναι αυτή. Δεν δημοσιεύονται συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια και όσα είναι γραμμένα με κεφαλαία γράμματα. Τέτοια μηνύματα θα διαγράφονται όποτε εντοπίζονται.
     
    Βλέπεις κάποια αυτοκριτική;Μια μετάνοια ώστε να σταματήσει | 25/04/2018 17:22
    Η γνωστή κακογουστιά; Διότι πριν δύο χρόνια ο Νετανιαχου,σε μια στόχευση να βγάλει ένοχο όλο το Παλαιστινιακό έθνος,υποστήριξε ότι:Ο Χίτλερ πως σοβαρά εξέταζε την εξορία,απ'την Ευρώπη, απάντων των Εβραίων.Μα δήθεν,ο μέγας μουφτής της Ιερουσαλήμ του προτείνει,"τους φούρνους για τους Εβραίους". Τι μενταλιτε μπορεί να έχει ένας αρχηγός κράτους τέτοιου αναθεωρητισμού της ιστορίας;! Άλλωστε οι Εβραίοι απλά αποφεύγουν τα Χριστούγεννα! Παράξενο. Για ψάξτε τα γιατί,αν σας νοιάζει. Οσο για τους Παλαιστίνιους και το Japanimation δεν αποκλείεται:Κάποιοι Ιάπωνες manga και anime creators εμπνεύστηκαν,απ'το παλαιστινιακό,ιστορίες δράσης!
    colonel Mustang
    απάντηση02
     
     
    Και πικρή και αλλόκοτη. | 24/04/2018 16:42
    Το Ισραήλ αν και αρέσκεται με τον πονηρό ισχυρισμό,ότι τάχα εκφράζει τον δυτικό πολιτισμό,εν τούτοις τον χλευάζει.Άλλωστε σιχαίνεται τον Ιησού Χριστό,αρνείται στους Παλαιστίνιους μια αξιοπρεπη Ζωή! Πράγματι αλλόκοτο,οτι οι Εβραίοι αποφεύγουν τον εορτασμό Χριστουγέννων! Μάλλον τα μισούν! Τι τους φταίει..; Τώρα διέρρευσε μια πληροφορία:Πως έτσι που άγρια το Ισραήλ φέρεται τότε,οι Παλαιστίνιοι θα αγκαλιάσουν το Japanimation,δηλαδή τα ιαπωνικά κόμικς,τα manga και anime!Κάποιοι οιωνοί το δείχνουν..Το κατανα για την ζωή εν Γάζα.
    colonel Mustang
    απάντηση15
     
     
    Η πραγματικότητα δεν ειναι πικρή | 24/04/2018 12:19
    Το Ισραήλ μπορει να γεννήθηκε μέσα απο το ολοκαύτωμα, αλλά τώρα πια εκφράζει τον δυτικό πολιτισμό, τον Διαφωτισμό. Στην σύγκρουση του μεσαιωνικου Ισλαμ (γυναίκες, ομοφυλόφιλοι, μειονότητες χωρίς ανθρώπινα δικαιώματα) με την Δύση του Διαφωτισμού (Ιερουσαλήμ-Χριστιανισμός, Αθήνα-Δημοκρατία, Ρώμη-Δίκαιο), δεν ειναι μόνον η κατεχόμενη απο τούς μουσουλμάνους Δυτική Όχθη το πρόβλημα. Ειναι και η κατεχόμενη Βόρεια Κύπρος, η κατεχόμενη Ιωνία, η Αιολία, ο Πόντος, η κατεχόμενη πρωτεύουσα. Το Ισραήλ ειναι ο προμαχώνας του δυτικού Διαφωτισμού σε αυτόν τον πόλεμο με τον Μεσαίωνα. Με την αφύπνιση των λαών της Δύσης οπως γίνεται σιγά σιγά φανερό, η πραγματικότητα δεν ειναι καθόλου πικρή για το Ισραήλ.
    Γιαλαμάς Ισαάκ
    απάντηση84