από metereologos.gr
Τετάρτη 23 Μαΐου 2018
 
 

Μεγαλώνοντας τα παιδιά της Υφεσης

Πώς είναι η καθημερινότητα για τη μικρή γενιά του κραχ;
εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

 

Aθήνα, 2016. Βρίσκομαι σε πάρτι μασκέ με οκτάχρονο οικοδεσπότη. «Μαζεμένο», σε ένα μικρό διαμέρισμα του κέντρου, με λίγους καλεσμένους και σπιτικό φαγητό, χωρίς paintball ή animatrice προς 170 ευρώ το τρίωρο. Τα παιδιά αυτοσχεδιάζουν, σκηνοθετώντας μίνι σκετς. Η σημειολογία της κρίσης δίνει εδώ «τα ρέστα της», κρίμα που «έφυγε» και o professore (σ.σ.: Ουμπέρτο Εκο). Σε ένα σκετς, δύο άστεγοι καβγαδίζουν ποιος θα πάρει την «είσπραξη» της ημέρας. Σε ένα άλλο, μια μικρή ντυμένη μπάτλερ - με σφιχτό κότσο, λευκό πουκάμισο και πλαστικό δίσκο με κολλημένα πάνω ποτήρια σαμπάνιας - κάνει ότι περιποιείται τους πελάτες ενός café. Της πέφτει όμως ο δίσκος, και οι πελάτες ουρλιάζουν: «Απολύεσαι... τώρα!». Η μικρή μπάτλερ τρέχει να φύγει ξεσπώντας δήθεν σε λυγμούς. Οι γονείς χειροκροτάμε. Είναι καθαρτήρια αυτή η δραματοθεραπεία.

Ποια είναι τελικά τα παιδιά της Υφεσης (η αποκαλούμενη «χαμένη γενιά του ευρωπαϊκού Νότου»); Πώς μεγαλώνουν όσα γεννήθηκαν από το 2008 και μετά, στην απαρχή της κρίσης των οικονομιών της Ευρώπης; Πώς «ανασταίνονται» τα τέκνα της Ελλάδας των τριών μνημονίων, των 420 ευρώ την εβδομάδα, της ανεργίας του 24,6% (ΕΛΣΤΑΤ, Νοέμβριος 2015), του Προσφυγικού, του επωαζόμενου Grexit; Και δεν αναφέρομαι εδώ στα μεγάλα, τα τρομακτικά προβλήματα (ανέχεια, υποσιτισμός, bullying, αυτοκτονίες, ενδοοικογενειακή βία κ.ο.κ.) που πλήττουν την παιδική ηλικία του ελληνικού «κραχ». Αναφέρομαι στην απλή καθημερινότητά της. Μια καθημερινότητα χωρίς καμία κανονικότητα,  που εκτιμάται ότι θα διαρκέσει πολύ. Θυμίζω ότι σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα του πρακτορείου Bloomberg - βασισμένη σε στοιχεία του ΔΝΤ για την ανάπτυξη μέχρι το 2020 - το ελληνάκι θα χρειαστεί να περάσει το 18ο έτος της ηλικίας του, να ενηλικιωθεί δηλαδή, για να δει μια άσπρη μέρα στην οικονομία της χώρας του.

Το µέσο παιδί της παρατεταµένης κρίσης βιώνει, δίπλα στην οικογένειά του, «την κοινωνία του ρίσκου» (όπως την είχε βαφτίσει ο γερμανός κοινωνιολόγος Ούλριχ Μπεκ). Ητοι, κάθε ημέρα όλα είναι πιθανό να συμβούν (και συμβαίνουν).  Ξέρει απέξω και ανακατωτά τα ονόματα «Βαρουφάκης, Κωνσταντοπούλου, Ντάισελμπλουμ» (το τελευταίο πάντα το προφέρει λάθος) και απορεί: «Μα πού χάθηκαν όλα εκείνα τα μαγαζιά με frozen yogurt;». Δεν ζητάει ασύδοτα και έχει κάποια στιγμή της ζωής του ντυθεί με «ανακυκλώσιμα» (από μαμά σε μαμά) βρεφικά ή παιδικά είδη. Αν είναι από τα τυχερά, θα μεταφέρει στο σπίτι «θραύσματα» από τις ζωές των συμμαθητών του που το σοκάρουν και το πονούν. Θεωρεί μεγάλο έλληνα τραγουδιστή τον αδικοχαμένο Παντελή Παντελίδη («Αφού όλο το σχολείο μιλάει για αυτόν»).

Το παιδί της κρίσης µεγαλώνει σε µια πόλη των τριών «φ» (φούρνοι, φαγάδικα και φαρμακεία). Είναι πιθανότατα μοναχοπαίδι. Οι γονείς του το πήραν κάποια στιγμή από το ιδιωτικό και το πήγαν σε δημόσιο σχολείο. Εχει ακούσει εκατοντάδες φορές να μιλούν για την «κρίση» (ήδη από το 2012, η «Εl Μundo» έγραφε ότι το 90% των παιδιών της Ισπανίας είχαν ακούσει τη λέξη, περισσότερα δηλαδή από όσα είχαν ακούσει το όνομα Λιονέλ Μέσι). Γνωρίζει ότι το καλοκαίρι είναι πολύ πιθανό να μην πάει διακοπές και αν πάει θα είναι σε σπίτι «δανεικό». Μεγαλώνει δίπλα σε υπεραγχωμένους / υπεραπασχολημένους / απόντες γονείς. Αφουγκράζεται, χωρίς να το αντιλαμβάνεται πλήρως, ότι ζει σε μια χώρα ηττοπαθή («Μαμά, πεθαίνει η Ελλάδα;» ρωτούσε μια μαθήτρια της Ε' Δημοτικού το περασμένο καλοκαίρι) και ότι γίνεται ένα μεγάλο «Αλμα προς τα πίσω» (η ελληνική οικογένεια έχασε 14 χρόνια προόδου, επιστρέφοντας στο επίπεδο ζωής του 1998). Το παιδί της Υφεσης διαισθάνεται ότι κάποιος «τρολάρει» επαίσχυντα την παιδική του ηλικία, αλλά δεν γνωρίζει ποιος ή τι ακριβώς.

Θυμάμαι το πρώτο παιδικό πάρτι στο οποίο παρευρέθηκα, στην Ελλάδα της αφασίας του 2006. Είχα ακούσει δίπλα μου μια μητέρα να λέει ότι ο δίχρονος γιος της φορούσε άρωμα «Βulgari παιδικό». Τώρα που το σκέφτομαι, μέσα στην παντελή μη κανονικότητά της, η παιδική ηλικία της παρατεταμένης Υφεσης μπορεί τελικά να παραγάγει πιο εύθραυστους, αλλά πιο κανονικούς ενηλίκους.

* Δημοσιεύθηκε στο BHmagazino την Κυριακή 6 Μαρτίου 2016






ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ
Γνώμες περισσότερες ειδήσεις

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

 
 
σχόλια (8)
 
 
απομένουν 700 χαρακτήρες
Τα πεδία που είναι σημειωμένα με * είναι υποχρεωτικά
 
Τα μηνύματα που δημοσιεύονται στο χώρο αυτό εκφράζουν τις απόψεις των αποστολέων τους. Το ΒΗΜΑ δεν υιοθετεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο τις απόψεις αυτές. Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει την γνώμη του, όποια και να είναι αυτή. Δεν δημοσιεύονται συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια και όσα είναι γραμμένα με κεφαλαία γράμματα. Τέτοια μηνύματα θα διαγράφονται όποτε εντοπίζονται.
     
    Η κρίση των Β.Π. | 11/03/2016 17:13
    Για να βάλουμε μερικά πράγματα στη θέση τους: Ενδιαφέρον το άρθρο, αλλά παραλείψατε να διευκρινίσετε ότι δεν μιλάτε για την Ελλάδα της κρίσης, αλλά για τα Βόρεια Προάστεια της κρίσης. Παιδικό Bulgari και πάρτυ με ανιματέρ ήταν και πριν 10 χρόνια φαινόμενα μας πολύ συγκεκριμένης κοινωνικής τάξης. Μπορεί το lifestyle να ήταν όλο γκρίνια για την τιμή της ξαπλώστρας στη Μύκονο, αλλά οι περισσότεροι Έλληνες έκαναν τις διακοπές τους στο εξοχικό που μοιράζονταν εκ περιτροπής με άλλες 2-3-4 οικογένειες από το σόι. Αυτά, για να μην μένουμε με την εντύπωση ότι "μαζί τα φάγαμε".
    EA
    απάντηση110
     
     
    Εγώ πάλι δεν καταλαβαίνω... | 10/03/2016 09:28
    Τι το κακό είχε η ζωή μας το 1998... Μπας και πεινούσαμε και το έχω ξεχάσει?
    Γιάννης
    απάντηση113
     
     
    Ενα πραγμα δεν μπορω να καταλαβω | 09/03/2016 23:29
    Κατ'αρχας ολοι γνωριζουμε πως πολλα παιδια και νεοι, ξοδευουν ατελειωτες ωρες διαβάσματος, προσπαθειας δηλαδή για να επιτυχουν και επιτυγχανουν να εισαχθουν και να αποφοιτησουν από καλες σχολες. Αυτή η προσπαθεια, ο θεμιτος ανταγωνισμος, απαιτει πειθαρχια και διψα για διακριση. Εκεινο που δεν μπορω να καταλαβω ακριβως, είναι το που χανονται αυτή η πειθαρχια και η διψα για επιτυχια μολις ελθει ο καιρος να εργαστουν? Φταιει η ανεργια? Για μενα όχι. Γιατι αυτοι που θελουν να επιτυχουν τρωγωνται με τα ρουχα τους και τελικα το καταφερνουν. Φταιει ο υπερπροστατευτισμος της οικογενειας? Τι φταιει και σταματάνε να αγωνιζονται?
    Enas metanastis
    απάντηση41
     
     
    Παρολα αυτα | 09/03/2016 16:27
    Κατανοωντας το ματαιο της θεσης μου ,αλλα και με επιγνωση του πως η αξιακη κριση μας οδηγησε στην οικονομικη κ.ο.κ ,,παρολα αυτα εαν μπορουσα να διαλεξω αναμεσα στην παρουσα κατασταση - νοσοκομεια χωρις φαρμακα,ασιτια στα σχολεια ...κτλ - και την κατασταση οπως ηταν πχ το 2006- παιδικο bulgari ( ακουσον ακουσον ) - .........θα διαλεγα το ταξιδι στο παρελθον και το 2006 ...!!! Την ειπα την αμαρτια μου !!
    Alex K
    απάντηση124
     
     
    Οι γονεις αυτων των παιδιων,ετρωγαν πιτσα ντελιβερυ, | 09/03/2016 15:45
    εβλεπαν σουλειμαν,ονειρευοντουσαν τη μενεγακη με στριγκακι,και ψηφιζαν οσους τους εδιναν να ξοδεψουν τα λεφτα του μελλοντος τους,δηλαδη τα λεφτα των παιδιων τους.Αρα,ορθως,εγραψε φιλος συσσχολιαστης οτι η ηθικη κριση προηγηθηκε της οικονομικης.Θυμαστε τα ελληναδικα; Τα ρεστορανς με τον φουσκωτο με κοστουμι και κοτσιδα να κανει φαιης κοντρολ για οσους ηθελαν να φανε σικατη βραστη πατατα και να τη πληρωσουν αστακο;Τα τζιπ απο ανθρωπους με μικρο μισθο;Ειχε γεμισει η χωρα απο αρχοντες!Καποιοι που φωναζαν οτι τρωνε τα λεφτα των παιδιων τους,θεωρουντο γραφικοι!Και το βοδι απο Ραφηνα μας καθησυχαζε λεγοντας οτι"η ελληνικη οικονομια ειναι θωρακισμενη".Οι ιδιοι που ζητουν τη ψηφο μας παλι....
    Abdul
    απάντηση255
     
     
    mask | 09/03/2016 12:16
    Επειδή η πλειονότητα των Νεοελλήνων εκτιμά ως καλλιτέχνες τους αντίστοιχους Παντελίδηδες (Θεός σχωρέσ' τον) φτάσαμε στην κρίση. Πρώτα Αξιών, μετά αξιών, Θεός φυλάξοι μην χαθεί και ο Αξιός.
    Τάσος Κωστής
    απάντηση264
     
     
    Βulgari παιδικό | 09/03/2016 08:58
    αναφέρατε τον θανόντα Ουμπέρτο Έκο ο οποίος ανέφερε κάποτε : "Η υπερβολική συσσώρευση στοιχείων κιτς αποτελεί μια αξιοσημείωτη υφολογική πρόταση." Νομίζω αυτό δόθηκε στην Ελλάδα να ζήσει (σε σχέση με τον άλλου τύπου εκμαυλισμό της Ανατολικής Ευρώπης) και τελικά αυτή την υφολογική πρόταση την οποία εκλάβαμε ως αξιοσημείωτη, τώρα κλαίμε την απώλειά της. Σημειώστε ότι αυτές τις .... αξιοσημείωτες δεκαετίες, ο μέσος εκπρόσωπος της Ελληνικής μεσαίας τάξης τις θεωρεί θριαμβευτικές και πάντως άξιες ζηλοφθονίας από τους ΑνατολικοΕυρωπαίους ακόμη και σήμερα που τους πλησιάζει με γρογούς ρυθμούς. Όλα εδώ πληρώνονται.
    Ου παντός πλειν ες Κόρινθον
    απάντηση352
     
     
    H ανύπαρκτη μεσαία τάξη | 09/03/2016 08:38
    Το ζήτημα είναι ότι η Ελλάδα δεν είχε ποτέ μια μεσαία/αστική τάξη "χορτάτη" ώστε να αποφεύγει τις υπερβολές στην κατανάλωση και τη συμπεριφορά. Οι σημερινοί Ελληνες ανάμεσα στα 30
    Cynical
    απάντηση251