από metereologos.gr
Πέμπτη 24 Μαΐου 2018
 
 

Μεγαλώνοντας αγόρια

Γιατί πρέπει να αποδεχτούμε την πολυπλοκότητα των αρσενικών
εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

 

«Σταμάτα να χορεύεις. Οι αληθινοί άνδρες δεν χορεύουν. Σκέψου τον Τζον Γουέιν, τον Αρνολντ Σβαρτσενέγκερ. Ο Αρνολντ δεν χορεύει, μετά βίας περπατάει» έλεγε η έμπλεος τεστοστερόνης φωνή στην κασέτα με τα υπερεντατικά μαθήματα αρρενωπότητας που έκανε ο Κέβιν Κλάιν στο «In and Οut» (1997). Θυμίζω ότι πρόκειται για μία από τις πρώτες mainstream ταινίες που μίλησαν ανοιχτά, όχι μόνο για την ομοφυλοφιλία, αλλά για τους διαφορετικούς τρόπους να είσαι άνδρας. Σε μια εποχή όπου το τοπίο της αρρενωπότητας αλλάζει ριζικά (δεν είναι τυχαίο ότι τον ερχόμενο Ιούνιο πραγματοποιείται στο University College του Λονδίνου Συνέδριο Ανδρικής Ψυχολογίας), τα αγόρια εξακολουθούν να υπακούουν σε παρωχημένες διδαχές μιας μονοσήμαντης «αρρενωπής» κουλτούρας.  

Υπάρχει πλέον, τονίζουν αρκετοί ειδικοί, μια συστηματική (μερικές φορές εμμονική) εστίαση στις συναισθηματικές ζωές των κοριτσιών. Οι σύγχρονοι, υποψιασμένοι γονείς θα σπεύσουν να καλέσουν ελικόπτερο με την κινητή ομάδα παιδοψυχολόγων της Μayo Clinic αν διαπιστώσουν την οποιαδήποτε αλλαγή στη διάθεση της πάντα πιο «εύθραυστης», της πάντα πιο «πολυσύνθετης», της πάντα «απειλούμενης» κόρης που στο κάτω κάτω θέλει περισσότερο προσοχή γιατί καλείται να κονταροχτυπηθεί με τα σεξιστικά στερεότυπα αιώνων. Αντιθέτως, τα γονεϊκά ραντάρ αδυνατούν συχνά να ανιχνεύσουν τι «παίζει» με τον πολύ πιο «ανθεκτικό», τον πολύ πιο «απλοϊκό», τον πολύ λιγότερο εκτεθειμένο σε κινδύνους γιο.  

Πέρυσι στη λίστα με τα μπεστ σέλερ των «Νew York Times» είχε σκαρφαλώσει το εγχειρίδιο «Μasterminds and Wingmen» της αμερικανίδας ειδικού σε θέματα εφήβων (και μητέρας δύο αγοριών) Ρόζαλιντ Γουάιζμαν. Ηταν το απόσταγμα μιας διετούς έρευνας στο μικροσύμπαν των αγοριών στις ΗΠΑ, «διανθισμένης» βέβαια με τις επιστημονικές γνώμες ειδικών στη μάθηση, νευροεπιστημόνων και αναπτυξιακών ψυχολόγων. Στη διάρκεια μιας κουβέντας που είχα με τη Γουάιζμαν με αφορμή το βιβλίο της, μου είχε επισημάνει ακριβώς αυτό. Οτι αρνούμαστε να αντιμετωπίσουμε τα αγόρια (ιδιαίτερα τους εφήβους αλλά και τους νεαρούς ενηλίκους) ως περίπλοκα όντα. Προτιμάμε να τα κατατάσσουμε στους «ευανάγνωστους μηχανισμούς» («κολλημένα» με την μπάλα, το σεξ, τα βιντεογκέιμ κ.ο.κ.).   

«Συχνά αισθάνονται ότι τα αντιμετωπίζουμε σαν "ανεγκέφαλα" ή "τρελαμένα" από τις ορμόνες» μου είχε πει χαρακτηριστικά η Γουάιζμαν. «Εκείνα όμως που είναι αρκετά αφυπνισμένα ώστε να γνωρίζουν τι δεν είναι, δεν θα μας πουν τι συμβαίνει μέσα τους, γιατί απλούστατα δεν πιστεύουν ότι μπορούμε να τα βοηθήσουμε». Η απομόνωση βέβαια αυτή και η μη έκφραση των συναισθημάτων - το λένε και το ξαναλένε οι ειδικοί - οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην κατάθλιψη. Και ενώ τα κορίτσια θα κάνουν περισσότερες σκέψεις και απόπειρες αυτοκτονίας, είναι περισσότερα τα αγόρια που θα φτάσουν μέχρι τέλους.

Στην Ελλάδα της κρίσης πολλοί γονείς (αλλά και δάσκαλοι και προπονητές) αρνούνται να αποδεχτούν ότι το τοπίο έχει αλλάξει ριζικά και εμμένουν στις παραδοσιακές «μάτσο» συμβουλές του τύπου: «Πέρνα καλά, μόνο πρόσεχε», «Μην είσαι "αδελφή", ρε» κ.ο.κ. Αρνούνται να αποδεχτούν ότι τα αγόρια δέχονται πλέον στενό μαρκάρισμα από σεξουαλικά απελευθερωμένα και συναισθηματικά απείρως πιο εξελιγμένα κορίτσια. Αρνούνται επίσης ότι τα «διαφορετικά» αγόρια θα εξακολουθήσουν να βάλλονται από συνομηλίκους τους «τραμπούκους» διαπιστευμένους να περιφρουρήσουν την «ομοιογένεια» της ομάδας. Και ότι ελάχιστα «διαφορετικά» αγόρια θα πετύχουν να κάνουν την (πάσης φύσεως) διαφορετικότητά τους υπερόπλο (πρέπει να είσαι π.χ. ένας Λιονέλ Μέσι για να γλιτώσεις το ασφυκτικό bullying για το ύψος σου στην αυλή του σχολείου και να μπορέσεις να κάνεις διεθνή καριέρα με το παρατσούκλι «Ψύλλος»). Αρνούνται βέβαια να αποδεχτούν και ότι αυτά τα αγόρια «τραμπούκοι» πολεμούν τη διαφορετικότητα γιατί έχουν γαλουχηθεί να την πολεμούν.

Δεν χρειάζεται να πάει κανείς μακριά σε κλειστές κοινωνίες, στους λεβεντόμαγκες της Κρήτης ή της Μάνης, για να διαπιστώσει τα πρότυπα αρρενωπότητας που βομβαρδίζουν ανηλεώς τα αγόρια στη συναισθηματικά καταδυναστευτική ελληνική κοινωνία του 2015. Φτάνει μια ματιά στα ελληνικά γήπεδα. Ή στους ελληνικούς δρόμους (πότε είσαι τελικά «άνδρας», όταν τρέχεις με 70 ή όταν κάνεις σφήνες και παντιλίκια;). Εγκλωβισμένα στη δίνη αυτής της υπεραπλουστευμένης αρρενωπότητας καλούνται να τα βγάλουν πέρα. Δυστυχώς, κάποια δεν θα τα καταφέρουν.

* Δημοσιεύθηκε στο BHmagazino την Κυριακή 22 Μαρτίου 2015




ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ
Γνώμες περισσότερες ειδήσεις

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

 
 
σχόλια (3)
 
 
απομένουν 700 χαρακτήρες
Τα πεδία που είναι σημειωμένα με * είναι υποχρεωτικά
 
Τα μηνύματα που δημοσιεύονται στο χώρο αυτό εκφράζουν τις απόψεις των αποστολέων τους. Το ΒΗΜΑ δεν υιοθετεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο τις απόψεις αυτές. Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει την γνώμη του, όποια και να είναι αυτή. Δεν δημοσιεύονται συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια και όσα είναι γραμμένα με κεφαλαία γράμματα. Τέτοια μηνύματα θα διαγράφονται όποτε εντοπίζονται.
     
    Έμφυλα στερεότυπα | 08/03/2016 17:27
    Θα άλλαζαν πολλά αν σταματούσαμε να μεγαλώνουμε και να εκπαιδεύουμε τα παιδιά σύμφωνα με τα έμφυλα στερεότυπα. Επίσης θα άλλαζα πολλά αν τερματίζαμε το δίπολο ροζ-γαλάζιο και τα αφήναμε να επιλέξουν τα παιχνίδια τους. Μου είπε πρόσπατα μαμά μαθητή μου (β' δημοτικού) σε μάθημα θεάτρου: "Μην τον βάλετε να χορεύει τα ίδια με τα κορίτσια, ξέρετε είναι αγόρι, δεν είναι ωραίο να κάνει χορευτικό ίδιο με τα κορίτσια¨. Λυπάμαι πραγματικά.
    anastasia
    απάντηση10
     
     
    δυσκολο θεμα | 25/03/2015 20:22
    ιδιως στην Ελλαδα που αηομη βρισκεται εν τη προοδη στα ζητηματα αγοριων-κοριτσιων. Το θεμα γινεται πολυ πιο δυσκολο οταν επεμβαινει η Θρησκεια που επιβαλλει θεωριες που δεν σμπιπτουν με την πραγματικοτητα των σεξουαλικων αναγκων νεων. Στην Λατινικη Αμερικη που εζησα αρκετα χρονια, το θεμα ειναι πιο απλο γιατι τα κοριτσια ειναι ελευθερα να ικανοποιησουν τις σεξουαλικες τους αναγκες και αυτες των αγοριων. Στην Ελλαδα τα κοριτσια ειναι ακομη περιωρισμενα σ'αυτον τον τομεα. Ενας ανδρας φαινεται αρενωπος οταν σεβεται την αξιοπρεπεια του αλλου σε καθε περιπτωση, και οταν ειναι υπευθυνος για τις πραξεις του παλι σε καθε περιπτωση/
    πρωτοπορος
    απάντηση165
     
     
    Τουλάχιστον, ως ποιητής, ο Καβάφης είχε δίκηο!!! | 25/03/2015 16:43
    Πόσο πλούσιοι σε συναισθηματική νοημοσύνη και πόσο προνομιούχοι ηθοπλαστικώς θα ήταν οι νέοι, αν στα σχολεία εξηγούνταν τα έργα του Καβάφη, μέσα από το πρίσμα της επιλογής της σεξουαλικότητάς του. Οι "Θερμοπύλες", οι "Τρώες" ή η "Ιθάκη" λόγου χάρη θα έλεγε κανείς ότι επιβάλλουν τον απόλυτα αρσενικό άνδρα, και όχι τον θηλυπρεπή. Τον άνδρα πρότυπο, τον άνδρα πατέρα-σύζυγο-προστάτη, όπως ο Λεωνίδας στις Θερμοπύλες, ο Έκτωρας στην Τροία. Ο άνδρας όπως τον επέλεξε στην προσωπική ζωή του ο Καβάφης και όπως τον προβάλλει το σύγχρονο lifestyle με κινηματογραφικές παραγωγές όπως το "Milk" είναι συμβατικές (υποθετικά ανδροπρεπείς) νορμαλιστικές κατασκευές οι οποίες πρόσκαιρα ύπουλα ένστικτα υπηρετούν
    Καλά τα έλεγε ο Παΐσιος.
    απάντηση118