από metereologos.gr
Παρασκευή 25 Μαΐου 2018
 
 

Υπάρχει φιλία μετά τα 30;

Μετά από μια ηλικία δυσκολεύεσαι να επενδύσεις σε καινούργιες φιλικές σχέσεις. Και όμως πάντα υπάρχει χρόνος για μοίρασμα
εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

 

Η φιλία μετά τα 30 είναι σαν τον καλοκαιρινό εφηβικό έρωτα. Νομίζεις ότι είναι γρανιτένια αλλά διαλύεται με το πρώτο κύμα. Ισως γιατί μεγαλώνοντας αφήνεις το ενδιαφέρον σου για νέες φιλικές σχέσεις να ατροφήσει καθώς εστιάζεις όλο και περισσότερο στην καριέρα, στην οικογένεια ή στην καθημερινότητά σου. Οπως έγραφε πριν από καιρό ο Αλεξ Γουίλιαμς στους «New York Times» (σε ένα άρθρο με τον εύγλωττο τίτλο «Φίλοι μιας κάποιας ηλικίας»), μετά από κάποια ηλικία απλά σταματάς να επενδύεις σε καινούργιους ανθρώπους και εγκαταλείπεσαι σιγά-σιγά σε έναν μεσήλικο φαταλισμό.

Σύμφωνα με τον αμερικανό κοινωνιολόγο Ερικ Κλάινενμπεργκ, δεν είναι τόσο η ηλικία που σε αποτρέπει από το να χτίσεις καινούργιους φιλικούς δεσμούς αλλά το «στάδιο ζωής» το οποίο διανύεις. Δεν είναι τυχαίο ότι οι παντρεμένοι με παιδιά εμφανίζονται πολύ πιο εσωστρεφείς. Δεν είναι μόνο η ναρκισσιστική «αυτάρκεια» της οικογενειακής ζωής (η οποία βέβαια μπορεί να καταρρεύσει εν μιά νυκτί με ένα διαζύγιο), είναι και η έλλειψη χρόνου, ενέργειας και γενικά «αυτοδιάθεσης» (δύσκολο για παράδειγμα να μιλάς μία ώρα στο τηλέφωνο με τον «κολλητό» σου για τα υπαρξιακά του αδιέξοδα όταν τρία ανήλικα αλαλάζουν στο φόντο).

Αντίθετα, οι singles, τονίζει ο Κλάινενμπεργκ, ήτοι η δημογραφική ομάδα που κατακλύζει ολοταχώς τον πλανήτη (σήμερα 32,7 εκατομμύρια ενήλικοι  Αμερικανοί ζουν μόνοι), εμφανίζονται πολύ πιο ανοιχτοί στο να επενδύσουν σε καινούργιες διαπροσωπικές σχέσεις. Εχουν βέβαια και περισσότερες ευκαιρίες, όπως στο καλοκαιρινό «εργαστήρι» της γιόγκα στο Αγκίστρι ή μετά τη βραδινή video conference στο γραφείο.

Υπάρχουν βέβαια και οι ψηφιακοί κολλητοί (οι 864 φίλοι σου στο Facebook και οι 333 followers σου στο Τwitter) που σου δημιουργούν την αυταπάτη ότι το κοινωνικό σου δίκτυο διανθίζεται νυχθημερόν. Πάνω από όλα βέβαια είναι ο σκόπελος των παλαιών φίλων. Οι ψυχολόγοι αποφαίνονται ότι με την ηλικία τείνουμε να προσκολλώμαστε περισσότερο σε αυτούς αποκλείοντας τις νέες προοπτικές.

Οι παλιοί φίλοι τυγχάνουν καλύτερης μοίρας, πρωτίστως γιατί εξαγνίζονται στο πουργατόριο της μνήμης (ποιος θυμάται τώρα εφηβικές προδοσίες ή παγωμένα βλέμματα στο αμφιθέατρο;). Και γιατί πάντα έρχονται να σου συμπληρώσουν και μάλιστα με ανατριχιαστική  λεπτομέρεια τα χαοτικά κενά από το παζλ της ζωής σου (προσωπικά έχω φίλες που μου παραδίδουν ατόφια ολόκληρα καλοκαίρια που για κάποιον μυστηριώδη λόγο έχω παντελώς ξεχάσει). Γιατί, τέλος, με τους παλιούς φίλους δεν χρειάζεται να εξηγείς ή να επαναδιαπραγματεύεσαι τις καινούργιες βερσιόν του εαυτού σου. Εκείνοι θυμούνται πάντα την παλιά, «καθάρια» εκδοχή σου, θυμούνται ότι ήσουν οξύθυμος και ότι λάτρευες το «She's a rainbow» των Stones. Δεν βλέπουν τα επιπλέον στρώματα ιζηματογενών πετρωμάτων που έχουν δημιουργηθεί στο μεσοδιάστημα, όλα αυτά που έχουν κατακαθήσει πάνω σου με τα χρόνια, τις ευθύνες, τις απώλειες.

Η φιλία θα μπορούσε τελικά να οριστεί, περισσότερο και από τη συγγένεια, ως «αμοιβαιότητα ύπαρξης». Φίλοι είναι εκείνοι που συμμετέχουν εσώτερα ο ένας στην ύπαρξη του άλλου, που έχουν κοινές μνήμες και εμπειρίες, που έχουν κοινούς κώδικες, που κάποιο βράδυ εξομολογήθηκαν ο ένας στον άλλον αυτά που έκρυβαν τεχνηέντως από τον εαυτό τους, που αν μη τι άλλο θυμούνται ότι κάποτε μοιράστηκαν. Αντιγράφω από το νεοκυκλοφορηθέν βιβλίο «Τι είναι (και τι δεν είναι) η συγγένεια» (Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου) την εξήγηση που έδινε το 1977 ο αμερικανός ανθρωπολόγος Μακ Μάρσαλ στην προσφώνηση «ο αδελφός μου από την ίδια πιρόγα», η οποία  χρησιμοποιείτο στα νησιά Τρουκ (σημερινά Τσουκ) της Μικρονησίας: «Ο όρος αναφέρεται σε άντρες που μοιράστηκαν μια πιρόγα της οποίας έχασαν τον έλεγχο και η οποία παρασύρθηκε στη θάλασσα για πολλές μέρες και που στήριζαν ο ένας το πεσμένο ηθικό του άλλου και μοιράζονταν ακριβοδίκαια τη λιγοστή τροφή και το νερό που είχαν στη διάθεσή τους ώσπου να φτάσουν σε στεριά ή ώσπου να τους βρουν άλλοι στη θάλασσα. Γεννημένοι από την αμοιβαία βοήθεια σε αντίξοες συνθήκες, οι άντρες αυτοί ορκίζονται ότι θα αντιμετωπίζουν αιώνια ο ένας τον άλλον σαν αδελφό». Ισως ποτέ δεν είναι αργά να αποκτήσεις καινούργιους «αδελφούς από την πιρόγα». Αρκεί να δώσεις λίγο χώρο στο μοίρασμα.

*Δημοσιεύθηκε στο BHmagazino την Κυριακή 10 Αυγούστου 2014



ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ
Γνώμες περισσότερες ειδήσεις

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

 
 
σχόλια (5)
 
 
απομένουν 700 χαρακτήρες
Τα πεδία που είναι σημειωμένα με * είναι υποχρεωτικά
 
Τα μηνύματα που δημοσιεύονται στο χώρο αυτό εκφράζουν τις απόψεις των αποστολέων τους. Το ΒΗΜΑ δεν υιοθετεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο τις απόψεις αυτές. Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει την γνώμη του, όποια και να είναι αυτή. Δεν δημοσιεύονται συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια και όσα είναι γραμμένα με κεφαλαία γράμματα. Τέτοια μηνύματα θα διαγράφονται όποτε εντοπίζονται.
     
    ΓΕΙΑ ΣΟΥ ΚΟΥΚΛΑ | 16/08/2014 23:29
    Φιλία ΜΕΤΑ ΤΑ 30 ΟΧΙ...ΠΟΤΕ ..ΓΙΑΤΙ ΣΤΗΝ ΝΥΠΙΑΚΗ ΚΑΙ ΠΑΙΔΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ ΜΟΙΡΑΖΑΣΑΙ ΤΟΝ ΦΟΒΟ ΤΟΥ ΑΓΝΟΣΤΟΥ ...ΤΗΝ ΑΓΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΞΕΛΙΞΗΣ ..ΕΝΑ ΔΕΣΗΜΟ ΜΕ ΤΗΣ ΑΙΣΘΗΣΗΣ ΠΟΥ ΜΟΛΙΣ ΤΗΣ ΠΡΟΤΟΓΝΟΡΗΖΗΣ ....ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΤΟ ΛΟΓΟ ΛΕΜΕ ..ΠΑΙΔΙΚΟΣ ΜΟΥ ΦΙΛΟΣ ΚΑΙ ΙΔΡΟΝΟΥΜΑΙ..
    Christos
    απάντηση04
     
     
    Φιλία | 13/08/2014 19:35
    Είναι αρκετά εκείνα που μπορεί να πει ένας άνθρωπος για την φιλία, όχι ότι δεν έχει κάτι το θεϊκό ως ποιότητα, ως σχέση, ως συναίσθημα, ως αγάπη. Όχι ότι δεν είναι το κριτήριο πίστης αλλά και εγγύτητας μεταξύ των ανθρώπων που την ενέχουν, αλλά και που την σέβονται. Συνεπώς στην ασήμαντη άποψη μου προσθέτω την σκέψη ότι φιλία είναι και αυτή που έχει συνέπεια, αλλά και φιλία, πάλι καλή, είναι και αυτή που μπορεί να μην έχει.
    Ανώνυμος / η
    απάντηση10
     
     
    Καλό | 12/08/2014 18:33
    Προτείνω στο ΒΗΜΑ να αφιερώσει πιο πολύ χώρο σε τέτοιους (ες) αρθρογράφους, που διατηρούν υφος ευαίσθητο. Θα έπρεπε κάποια μέρα να απαλλαγούμε απο τους λαϊκιστές και κομπλεξικούς.
    Θ.Μ.
    απάντηση180
     
     
    φιλία | 12/08/2014 13:08
    Πολύ καλό το άρθρο σας. Οι φιλίες από τα νεανικά μας χρόνια είναι λογικό να είναι πιο δυνατές διότι στηρίχθηκαν πάνω στην άδολη αγάπη. Οι πραγματικές φιλίες είναι αυτές που δεν απαιτείς από τον φίλο συνεχή επαφή αλλά γνωρίζεις ότι είναι εκεί και ανά πάσα στιγμή σε περιμένει ή τον περιμένεις και η επανασύνδεση γίνεται σαν να μην υπήρξε κενό χρόνου.
    Simone
    απάντηση572
     
     
    μια γνώμη | 12/08/2014 10:33
    Καλημέρα. Είναι σωστά αυτά που γράφετε στο άρθρο σας. Πώς όμως μπορούν να ευημερήσουν οι φιλίες όταν το περιβάλλον που εκείνες δομήθηκαν, αλλά και οι άλλοι χώροι που αργότερα εκείνες πάλι εξελίχθηκαν ακολουθούν μια φθίνουσα πορεία, μια πορεία δηλαδή υποβάθμισης του συνολικού βιοτικού επιπέδου; Ή όταν ψυχικές ασθένειες όπως η κατάθλιψη ταλανίζουν ολοένα και περισσότερους; Όταν φίλοι, φίλες, καταστρέφουν τους εαυτούς τους με επιλογές επιζήμιες γι' αυτούς, αλλά και με συμπεριφορές επίσης άσχημες. Υπάρχει φιλία, ωστόσο υπάρχει και λογική, και όχι λιγότερο, με την έννοια ότι ο κάθε ένας ορθά επιλέγει ή όχι να βρίσκεται με ανθρώπους που τελικά μοιράζεται τις καλές αξίες που περιγράψατε πιο πάνω.
    ένας
    απάντηση237