από metereologos.gr
Τετάρτη 18 Ιουλίου 2018
 
 

Ευρωπαϊκή διακυβέρνηση: από την αλληλεγγύη στον φόβο

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

 

Το πρώτο άρθρο που βρίσκουμε στο προοίμιο της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση και προσδιορίζει την κοινοτική αλληλεγγύη ως συστατικό στοιχείο της σχέσης του θεσμικού εγχειρήματος με τα κράτη-μέλη, έχει πάει περίπατο.
Η πρόταση για την φορολόγησης των καταθέσεων στις Κυπριακές τράπεζες με μια οριζόντια λογική (από 0 έως 100.000 είναι μια πρόταση που μοιάζει να μην έχει καμία επεξεργασία) αποτυπώνει και στον πλέον φανατικό εκπρόσωπο των Βρυξελλών, πως η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχει ολοκληρωμένο σχέδιο για την αντιμετώπιση της κρίσης.

Η απόρριψη του συγκεκριμένου σχεδίου από την Κυπριακή Βουλή είναι μία ιστορία με ευρύτερες οικονομικές και κυρίως γεωπολιτικές παραμέτρους, που θα χρειαστεί να περάσει διάστημα προκειμένου να αξιολογηθεί. Αυτό όμως που αξιολογείτε μέρα με τη μέρα είναι πως η Ευρωπαϊκή Ένωση κάνει πράξη την περίφημη φράση του Ντε Γκωλ «να κυβερνάς σημαίνει να διαλέγεις συνέχεια μεταξύ των κακών λύσεων».

Πώς νοηματοδοτούνται αυτές οι κακές λύσεις σε επίπεδο οικονομικό και πολιτικό: Η απουσία αλληλεγγύης επιτείνει αφενός το έλλειμμα δημοκρατικής νομιμοποίησης της Ε.Ε.  αφετέρου δημιουργεί έντονα φοβικά σύνδρομα ανάμεσα σε αυτήν και τους λαούς της Ευρώπης. Κάτι που αναμένεται να αποτυπωθεί στις επερχόμενες ευρωεκλογές είτε με την αύξηση της αποχής (που θα οξύνει το έλλειμμα δημοκρατικής νομιμοποίησης) είτε με την υπερψήφιση ακραίων και αντι-ευρωπαϊκών δυνάμεων.

Σε κάθε περίπτωση ο ρόλος του τιμωρού που έχει επιλέξει να διαδραματίσει η ΕΕ, επιβάλλοντας στα κράτη-μέλη ποινές, μετατρέπει το όραμα για «περισσότερη Ευρώπη» σε όνειρο θερινής νυκτός, ενώ η ίδια δεν είναι, όσο και αν πασχίζει να φανεί, άμοιρη ευθυνών για την κατάσταση στην οποία έχουν περιέλθει τα μέλη της.

Η θέση της στο διεθνές σύστημα παρακμάζει και με την στάση της αναδεικνύει ως «εν δυνάμει» σωτήρες άλλους πόλους όπως τη Ρωσία. Η ηχηρή σιωπή των οργάνων της –από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή μέχρι της Επιτροπές του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου- δείχνει παράλληλα την ανυπαρξία ενός απλού πλάνου για την διαχείριση των κρίσεων: ένα ολοκληρωμένο πολιτικό σχέδιο για την αντιμετώπιση των εγγενών αδυναμιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με προσαρμογές στις ιδιαίτερες και ξεχωριστές ανάγκες που επικρατούν σε κάθε κράτος-μέλος.

Κάτι τέτοιο συνιστά τη βάση μετάβασης από τη σημερινή Ν. Ε. στην Ο.Ν.Ε.. Δηλαδή της μετάβασης από την ατελή και όπως αποδείχθηκε προβληματική Νομισματική Ένωση στην πλήρη Οικονομική και Νομισματική Ένωση.  Της μετάβαση προς ένα ρεαλιστικό μοντέλο διαχείρισης της οικονομικής καθημερινότητας των ευρωπαίων πολιτών. Τη μετάβαση προς μία πραγματική οικονομική διακυβέρνηση.

Ωστόσο, η φορολόγηση των καταθέσεων, ακόμα και αν είχε ως στόχο να χτυπήσει το μαύρο ρωσικό χρήμα, όπως γράφτηκε από πολλούς, το μόνο που θα καταφέρει θα είναι να επιταχύνει τον επαναπατρισμό ρωσικών κεφαλαίων στη Μόσχα.
Μπορεί η Ευρώπη να δώσει λύσεις στα προβλήματα των ευρωπαίων πολιτών;. Και εάν δεν μπορεί, γιατί χρειάζεται να υπάρχει;

Όσο παραμένουν ανυπέρβλητες αυτές οι παθογένειες και διατηρείται στο ακέραιο μία θεσμική διάρθρωση δύο και τριών ταχυτήτων τόσο θα παραμένει στο προσκήνιο το εξής ερώτημα: Μπορεί η Ευρώπη να δώσει λύσεις στα προβλήματα των ευρωπαίων πολιτών;. Και εάν δεν μπορεί, γιατί χρειάζεται να υπάρχει; Μήπως τα κράτη – μέλη θα μπορούσαν καλύτερα και αποτελεσματικότερα να διασφαλίσουν, το καθένα μόνο του, τα συμφέροντά τους και των λαών τους;

Η Ευρώπη της ύφεσης, της ανεργίας, της σκληρής λιτότητας, της ελλειμματικής αλληλεγγύης και της ανάδυσης ακραίων λαϊκιστικών, μισαλλόδοξων πολιτικών δυνάμεων που παραπέμπουν στις πιο σκοτεινές σελίδες της πρόσφατης πολιτικής της ιστορίας, δεν είναι η Ευρώπη που  εμείς πιστεύουμε και θέλουμε να δούμε. Η Ευρωπαϊκή Ένωση καλείται να χαράξει μια νέα πορεία αφού όμως θα έχει πρώτα αναγνωρίσει τις αδυναμίες, τις ελλείψεις και τα λάθη της. Για να διορθώσει ό,τι την έφερε έως εδώ. 'Ο,τι την έσπρωξε στη σημερινή, εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση που αντιμετωπίζουν πολλοί λαοί της, αλλά και αυτή η ίδια ως ένωση δημοκρατιών και κοινότητα αρχών και αξιών.

Μόνο έτσι θα ξεκινήσει τη διαδικασία για την ανάκτηση της αξιοπιστίας της προς τους ευρωπαίους πολίτες αλλά και η ανάκτηση της εμπιστοσύνης μεταξύ των ίδιων των κρατών-μελών.

Απομένει να διαπιστώσουμε εάν θα κάνουν εκεί στις Βρυξέλλες πράξη την περίφημη ρήση του πρωτεργάτη  της Ένωσης Jean Monnet: «Δεν είμαι αισιόδοξος. Αποφασισμένος είμαι…».


Γνώμες περισσότερες ειδήσεις

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

 
 
σχόλια (4)
 
 
απομένουν 700 χαρακτήρες
Τα πεδία που είναι σημειωμένα με * είναι υποχρεωτικά
 
Τα μηνύματα που δημοσιεύονται στο χώρο αυτό εκφράζουν τις απόψεις των αποστολέων τους. Το ΒΗΜΑ δεν υιοθετεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο τις απόψεις αυτές. Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει την γνώμη του, όποια και να είναι αυτή. Δεν δημοσιεύονται συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια και όσα είναι γραμμένα με κεφαλαία γράμματα. Τέτοια μηνύματα θα διαγράφονται όποτε εντοπίζονται.
     
    ΟΧΙ ΜΙΣΟΛΟΓΑ | 23/03/2013 10:36
    Το σωστό θα έπρεπε να είναι "Μπορεί η Ευρώπη να δώσει λύσεις στα προβλήματα ΟΛΩΝ των ευρωπαίων πολιτών;. Και εάν δεν μπορεί ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ, γιατί χρειάζεται να υπάρχει ΓΙΑ ΕΜΑΣ ;"
    Καθαρά λόγια
    απάντηση10
     
     
    Η Ευρώπη της ύφεσης, της ανεργίας, της σκληρής λιτότητας, της ελλειμματικής αλληλεγγύης | 23/03/2013 04:00
    we should know that when we rush to join the Ν. Ε. στην Ο.Ν.Ε..under the assumption that we are equal, the northern European states they knew they would be more equal than the southern states, just like in communism : all animals are equal except some are more equals than the others.
    drudge peon
    απάντηση10
     
     
    Αν μπορούσαμε τουλάχιστον | 23/03/2013 00:23
    Αν μπορούσαμε να δούμε την Ελλάδα με τα μάτια ενός ευρωπαίου θα καταλαβαίναμε πολλά πράγματα. Αν μπορούσαμε να καταλάβουμε πως ακούγεται στα αυτιά ενός ευρωπαίου π.χ. ο ρουπακιώτης, ή ο μανιτάκης, όπως επίσης και το παλιτικό τραλαλά να μη μπορούν να απολυθούν επίορκοι, να ζητάει η αντιπολίτευση την εξουσία για να διορίσει περισσότερους ΔΥ, να μην λειτουργούν οι στοιχειώδης υπηρεσίες του κράτους, να μην υπάρχει σχέδιο εξόδου από την κρίση, να μην μπορούν να μαζευτούν οι φόροι, να μην υπάρχει κτηματολόγιο κλπ, κλπ. τότε ίσως να καταλαβαίναμε πως για την ΕΕ είμαστε μάλλον βάρος. Αλλά δεν το μπορούμε και βαδίζει ο Ελληνισμός σαν μεθυσμένος σε άγνωστο μονοπάτι.
    2λάμδα
    απάντηση00
     
     
    δεν θελουμε να πληρωσουμε και για τους πονηρους | 22/03/2013 10:15
    καλα τα γλυκαναλατα ευχολογια αλλά δεν μας λετε ΄΄΄που θα βρουν οι κυπριοι τα χρηματανα καλυψουν τους καταθετες εαν πτωχευσουν οι τραπεζες χωρις βοηθεια Δεν εχουν 5 θα βρουν 28 δισ ? Οι ελληνεςοι πονηροι που τα πηγαν στην κυπρο καιο απο την αλλη δεν πληρωνουν τα δανεια τους ποιοςθα πληρωσει τη ζημια στις τραπεζες που προκαλουν τα λαμογια? Λεγεται για 2 δισ στην ελλαδα που δεν θελω να συνεισφερω αλλο και γιαυτο !τα 100000 προυποθετουν καποιοι να εχουν αποθεματικα για να πληρωσουν ήνα δανειστουν ! Γκεγκε?
    vpa
    απάντηση25