Η γιαγιά ήξερε και το έλεγε εξαρχής: «Μην του αγοράσετε αυτό το πατίνι, θα χτυπήσει και θα τρέχουμε». Κανείς δεν την άκουσε. Την Πέμπτη το πρωί ο 12χρονος από τον Ασπρόπυργο μπήκε στο χειρουργείο με κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, αφού έπεσε πάνω σε βαν που δεν πρόλαβε καν να φρενάρει. Λίγες μέρες νωρίτερα, στην Ηλεία, ένας 13χρονος, ακόμα πιο άτυχος, έχασε τη ζωή του και η οικογένειά του εκείνον.
Ο γιος μου, ο Πάνος, είναι 13 ετών. Εδώ και μήνες ζητεί ηλεκτρικό πατίνι με επιμονή και δάκρυα στα μάτια. Ξεκίνησε με αίτημα για 45 χιλιόμετρα την ώρα. Κατέβηκε, με βαριά καρδιά, στα 25. Τώρα προσπαθώ να του εξηγήσω ότι ούτε 25 θα τον αφήσω να πάρει. Οχι επειδή δεν εμπιστεύομαι εκείνον, αλλά επειδή δεν εμπιστεύομαι τους δρόμους, τους οδηγούς, τις ταχύτητες που δεν ελέγχει κανείς. Και επειδή δεν ξέρω πώς να του μεταδώσω, σε αυτή την ηλικία, ότι η ζωή του προέχει από οποιαδήποτε «φάση». Δεν θέλω να μην είναι ευτυχισμένος. Θέλω να είναι και ευτυχισμένος και ζωντανός.
Αυτά όμως που έχουμε τώρα μπροστά μας δεν είναι ατυχήματα της τύχης. Είναι προβλέψιμα αποτελέσματα μιας βαθύτερης αδιαφορίας: της πολιτείας, των γονέων και της κοινωνίας συνολικά απέναντι σε μια τάση που φαινόταν επικίνδυνη.
Ο νόμος υπάρχει. Ο Ν. 5209/2025 προβλέπει ηλικιακά όρια, υποχρεωτικό κράνος, μέγιστη ταχύτητα 25 χλμ./ώρα, απαγόρευση κυκλοφορίας σε αρτηρίες. Εννοείται ότι δεν εφαρμόζεται. Ούτε μία μέρα. Ούτε σε έναν δρόμο. Η Πανελλήνια Ομοσπονδία Παιδιάτρων κάνει λόγο για ένα ατύχημα κάθε τρεις μέρες και ζητεί αύξηση ορίων ηλικίας, καθολική υποχρέωση κράνους και, κυρίως, ρητή ευθύνη γονέων.
Ο Χρυσοχοΐδης, ενώπιον της πίεσης της κοινής γνώμης, έσπευσε να προαναγγείλει νέα ρύθμιση και δήλωσε ότι η «προσωπική» του θέση είναι να απαγορευτούν τα πατίνια. Δεν αποτελεί έκπληξη. Στη χώρα αυτή ό,τι δεν μπορούμε να διαχειριστούμε το απαγορεύουμε. Τα social media για τους ανηλίκους, τα πατίνια στους δρόμους, ό,τι μας δυσκολεύει. Η απαγόρευση είναι η εύκολη έξοδος για όποιον δεν θέλει να ασχοληθεί με το δύσκολο: την εφαρμογή ενός νόμου.
Το κράνος του 12χρονου ήταν εκεί, δίπλα του, στο πεζοδρόμιο. Το φορούσε, αλλά χαλαρά δεμένο. Αυτή η λεπτομέρεια λέει τα πάντα για τη χώρα που ζούμε: κάνουμε κινήσεις προς τη σωστή κατεύθυνση, αλλά ποτέ δεν τις ολοκληρώνουμε. Σαν να φοράμε κι εμείς κράνος, αλλά πάντα χαλαρά δεμένο. Οπως και με τις μεταρρυθμίσεις της κυβέρνησης.
Ο Πάνος θα το βρει το πατίνι του. Αργά ή γρήγορα. Αυτό που θέλω να βρει μαζί με αυτό είναι δρόμους, κανόνες, μια πολιτεία που θα του αξίζουν.
