Ενα τραγικό γεγονός, ένα πολύνεκρο δυστύχημα, έρχεται τα επόμενα εικοσιτετράωρα να κριθεί εκεί που πρέπει να κρίνονται όλα τα δράματα στις δημοκρατίες και τα κράτη δικαίου.
Στο δικαστήριο.
Η δικαστική έρευνα κράτησε τρία χρόνια, ανέτρεξε σε εκατοντάδες καταθέσεις και πραγματογνωμοσύνες, καταγράφηκε σε δεκάδες χιλιάδες σελίδες δικογραφίας.
Κατηγορίες απαγγέλθηκαν και οι κατηγορούμενοι θα κάτσουν στο εδώλιο σε μια δίκη πολυπρόσωπη που αναμένεται να κρατήσει μερικούς μήνες. Υπομονή να έχουμε.
Η απονομή δικαιοσύνης είναι δύσκολη και ενίοτε χρονοβόρα υπόθεση, δεν υπάρχει αμφιβολία. Αλλά ο δρόμος του δικαστηρίου είναι ο μόνος που τη διασφαλίζει.
Δεν έχω λοιπόν την παραμικρή αμφιβολία ότι οι δικαστές που κληρώθηκαν θα σταθούν στο ύψος των περιστάσεων και θα υπηρετήσουν το καθήκον τους. Αυτό και τίποτε άλλο.
Στη δημοκρατία μας άλλωστε η δικαιοσύνη απονέμεται από δικαστές. Ούτε από «λαϊκά δικαστήρια», ούτε από συλλαλητήρια, ούτε από πληγωμένους συγγενείς, ούτε από επιτήδειους δικηγόρους και φιλόδοξους πολιτευτές.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι στην υπόθεση των Τεμπών ειπώθηκαν «ψέματα πολλά».
Κόσμος παραπλανήθηκε, ακόμα και καλοπροαίρετα. Αλλοι εξαπατήθηκαν. Και πολλοί, οι περισσότεροι ίσως, παραμένουν μπερδεμένοι.
Το δικαστήριο έχει πλέον την ευθύνη να αξιολογήσει γεγονότα, πρόσωπα και δεδομένα. Να σταθμίσει και να απονείμει ευθύνες. Να καταλήξει σε συμπεράσματα που (όπως πάντα σε τέτοιες υποθέσεις) άλλους θα ικανοποιούν και άλλους θα δυσαρεστούν.
Να εκδώσει ετυμηγορίες. Τι οποίες (να το θυμίσω) δεν εκδίδουμε «όλοι μαζί».
Το δικαστήριο άλλωστε δεν είναι τιμωρός, ούτε εκδικητής. Αντικείμενο εκδίκησης δεν υπάρχει ενώ η τιμωρία θα προκύψει από την ποινική αξιολόγηση πράξεων και παραλείψεων.
Φυσικά η δίκη των Τεμπών δεν θα τελειώσει αύριο. Χρειάζεται να οπλιστούμε με υπομονή και να την παρακολουθήσουμε με ψυχραιμία.
Οι συνθήκες μέσα στις οποίες θα αποδοθεί η δικαιοσύνη είναι μερικές φορές σημαντικότερες από την ποινική δικονομία.
Και το δυστύχημα των Τεμπών έχει από την αρχή αποκτήσει μια συναισθηματική και ψυχολογική φόρτιση τόσο έντονη ώστε θα χρειαστεί κόπος και προσήλωση από το δικαστήριο που θα το δικάσει.
Γι’ αυτό όμως δεν ανησυχώ.
Πιο πολύ με προβληματίζει η αδυναμία ενός ακροατηρίου να απαλλαγεί από συγκινησιακές εξάρσεις, βλακώδη στερεότυπα συγκάλυψης και τεχνικές «πραγματογνωμοσύνες» του ποδαριού ώστε να συναντήσει την αλήθεια που όλοι προσδοκούμε.
Τα Τέμπη κόστισαν τη ζωή σε πενήντα επτά συμπολίτες μας, οι περισσότεροι από τους οποίους νέα παιδιά.
Εφεραν πόνο στους δικούς τους, συμπάθεια στην πλειονότητα και οργή σε κάποιους που ζουν στον γαλαξία των «κρατικών συνωμοσιών» και των «ανεξιχνίαστων μυστηρίων».
Αυτό όμως δεν είναι λόγος να θυσιάσουμε στα Τέμπη και τη νοημοσύνη μας.
