Τώρα που κατεβάζει ρολά η λεγόμενη Αριστερά ήλθε η ώρα να το παραδεχτούμε. Ποτέ άλλοτε τόσο πολλοί δεν ασχολήθηκαν τόσο πολύ με τόσο λίγους και τόσο τυχάρπαστους.
Σήμερα που μιλάμε κανένας τους δεν ξέρει σε ποιο κόμμα βρίσκεται, ούτε πού θα ξημερωθεί αύριο και μεθαύριο. Θλιβερός επίλογος.
Αλλά λογικός. Αν τους πάρεις έναν-έναν δεν τους έχεις και για παραπάνω.
Πού τους βρήκαμε; Θα μου πείτε ότι τους έφερε ο ελληνικός λαός το 2012 και το 2015. Εως τότε ούτε που τους είχαμε ξανακούσει κι υποψιάζομαι πως δεν θα τους ξανακούσουμε εύκολα στο μέλλον.
Τρελάθηκε ο λαός; Δεν είμαι ψυχίατρος. Αλλά υποθέτω πως μέσα στην παραζάλη και την απελπισία (ακόμη και τη φαντασιακή…), κάθε λαός μπορεί να κάνει κουταμάρες.
Δεν είναι η πρώτη φορά, ούτε θα είναι η τελευταία. Αναρίθμητες οι περιπτώσεις περισσότερο ή λιγότερο επικίνδυνων ρεμπεσκέδων που έχουν κατά καιρούς αναδειχθεί κι αποθεωθεί από τον λαό σε διάφορες χώρες.
Εξίσου λογικό είναι πως σχεδόν δεκαπέντε χρόνια μετά την παραζάλη έρχεται η αποτοξίνωση.
Κι τι μένει τελικά; Ενας Τσίπρας. Που σε σχέση με τους υπόλοιπους ήταν ίσως κι ο πιο ταλαντούχος.
Γι’ αυτό τρέχουν οι περισσότεροι να κρυφτούν πίσω του μπας και εξασφαλίσουν κάποιο σκαμνάκι στην επόμενη Βουλή.
Μόνο που αυτοί που τρέχουν είναι εκείνοι που υπόσχονταν να μας σώσουν. Τα ναυάγια υποδύονταν τους ναυαγοσώστες.
Να μας σώσουν από την τρόικα, από το Μνημόνιο, από τους ξένους (εξαιρούνται οι φλοτίλες…), από τις Τράπεζες, από τη δυστυχία και τα βάρη της ζωής.
Και τώρα δεν μπορούν να σώσουν ούτε τον εαυτό τους.
Οσοι τους πίστεψαν, κακό του κεφαλιού τους. Θεωρώ τον εαυτό μου ευτυχή που από την πρώτη στιγμή πήρα χαμπάρι το παραμύθι.
Μόνο που από τα παθήματα προκύπτουν μαθήματα. Με πρώτο και βασικότερο: προσοχή στους παπατζήδες.
Το πήραμε το μάθημα; Δεν ξέρω.
Ακόμη και σήμερα βλέπω διάφορους ναυαγούς να τρέχουν πίσω από ξυλόλια και ισραηλινούς κατασκόπους και εισαγόμενους εισαγγελείς και κάθε φούμαρο που μπαίνει σε κυκλοφορία για να μας πείσει ότι τα πράγματα δεν είναι όπως τα βλέπουμε και τα ξέρουμε.
Αρνηση της πραγματικότητας; Φυγή; Ευπιστία; Ιδεοληψία; Ψεκασμός; Ή μήπως απλή βλακεία; Νομίζω ότι ξεκαθάρισα πως δεν είμαι ψυχίατρος.
Κι ούτε φιλοδοξώ να γίνω.
Ελπίζω απλώς να αντιληφθούν κι οι συμπολίτες μας ότι η ψήφος δεν είναι καλαμπούρι. Κι ότι αξίζει τη φροντίδα τους.
Ακόμη περισσότερο που μετά την απομάκρυνση από το ταμείο κανένα λάθος δεν αναγνωρίζεται.
