Τα ’χουμε ξαναπεί για την τοξικότητα των κοινωνικών δικτύων, δεν έχει νόημα να τα ξαναλέμε. Αλλά είναι πραγματικά λόγος για να μην μπαίνεις εκεί μέσα με τίποτα, εκτός αν παρακολουθείς κάτι συγκεκριμένο, κάτι που το έχεις καρατσεκάρει και που γνωρίζεις ότι σου ταιριάζει. Όμως και πάλι, ακόμα και έτσι, είσαι στη ροή ενός κοινωνικού δικτύου, κάτι βλέπεις, κάπως ελκύει το βλέμμα σου, ε, το ανοίγεις (φυσικό είναι) και μετά καταριέσαι την ώρα και τη στιγμή που το έκανες, γιατί …φρικάρεις.
Το έζησα τις προάλλες με την «Οδύσσεια» του Κρίστοφερ Νόλαν. Είναι μια ταινία που περιμένω, όπως περιμένω όλες τις ταινίες του συγκεκριμένου σκηνοθέτη, του οποίου κάποιες ταινίες έχω κρίνει αρνητικά και κάποιες άλλες έχω εκθειάσει. Όμως, το έχω κάνει, έχοντας πρώτα δει αυτές τις ταινίες, όχι εκ των προτέρων. Όπως κάνω με όλες τις ταινίες. Έτσι, όπως κάθε επαγγελματίας κριτικός κινηματογράφου οφείλει να κάνει. Έτσι, όπως κάθε θεατής, ανεξαρτήτως επαγγέλματος, οφείλει να κάνει.
Έμεινα έκπληκτος λοιπόν από την κακία (και μιλάμε για ΠΟΛΛΗ ΚΑΚΙΑ) της… εθνοφρουράς των ακολούθων μιας συγκεκριμένης σελίδας (και φυσικά δεν είναι η μόνη), στην οποία αναφερόταν ότι, σύμφωνα με δημοσκοπήσεις (στην Αμερική), η «Οδύσσεια» δεν ανήκει στις ταινίες που ο πολύς κόσμος περιμένει να δει. Το τι γράφτηκε από κάτω, το τι λεκτική χολή, το τι λεκτικός εμετός, το τι λεκτικός οχετός βγήκε από την πλειοψηφία των ακολούθων, δε λέγεται.
«Να μην κόψει ούτε ένα εισιτήριο στην Ελλάδα!»
«Να τυφλωθώ καλύτερα από το να τη δω!»
«Μωρέ, καλά να πάθει ο Νόλαν!»
«Μακάρι, πιο πάτο απ’ τον πάτο!»
«Μαυρίστε το, ούτως ή άλλως δείχνει να προτιμά το χρώμα…»
«Κανονικά, δε θα ‘πρεπε η Ελλάδα να δέχεται μια τέτοια ξεφτίλα. Πού είναι η αντίδραση;»
Τα παραπάνω δεν είναι παρά ένα μικρό δείγμα.
Όσο για τον πολιτισμό των σχολιαστών, το αφήνω στην κρίση σας.
Το γιατί συνέβη αυτό, το ξέρουμε όλοι. Επειδή στην ταινία του Νόλαν η Ωραία Ελένη είναι μελαμψή και την υποδύεται η Λουπίτα Νιόνγκο. Και επειδή κάτι συμβαίνει με το φύλο του Αχιλλέα, θέμα για το οποίο δε θα επεκταθώ, αφού δεν έχω δει την ταινία.
Προσωπικά, είμαι εναντίον της woke ατζέντας (που πιθανόν να έχει παίξει ρόλο στην περίπτωση της «Οδύσσειας»), όμως αυτό δε σημαίνει ότι ισοπεδώνω τα πάντα εκ των προτέρων, χωρίς πρώτα να έχω δει την ταινία.
Θα ήμουν γελοίος, αν το έκανα.
Αναρωτιέμαι όμως, αυτοί που τώρα βρίζουν, είχαν άραγε κάποιο πρόβλημα όταν η Ωραία Ελένη στην «Τροία» του Βόλφγκανγκ Πέτερσεν ήταν κατάξανθη και γαλανομάτα και Γερμανίδα;
Δε θυμάμαι να είχε γίνει κάτι τέτοιο.
Άρα, εμείς οι Έλληνες της Αρείας Φυλής δεχόμαστε μια χαρά μια Γερμανίδα με το πρόσωπο της Νταϊάν Κρούγκερ, ως πιο αντιπροσωπευτική Ωραία Ελένη απ’ ότι μια μελαμψή Αφρικάνα.
Και όμως, όλη σου τη ζωή να ξοδέψεις, προσπαθώντας να αποκωδικοποιήσεις την «Οδύσσεια» του Ομήρου, δε θα τα καταφέρεις. Έχουν γραφτεί τόσα και τόσα βιβλία πάνω στην «Οδύσσεια» και οι αναγνώσεις του ομηρικού έργου, από εκείνους που έγραψαν αυτά τα βιβλία, διαφέρουν. Αναπόφευκτα θα υπάρξουν διαφορές και στη διαμόρφωση των απόψεων.
Γιατί, αν το καλοσκεφτούμε, θα δούμε ότι Ωραία Ελένη είναι η ίδια η Ελλάδα και το να αποκωδικοποιήσεις την Ελλάδα του Ομήρου δεν είναι καθόλου εύκολο. Οπότε, για μένα, το περί χρώματος επιχείρημα είναι αστείο και σημαίνει επίσης ότι είμαστε τόσο φανατισμένοι, που ξεχνάμε ότι μιλάμε για κινηματογράφο!
Είναι αλήθεια τόσο δύσκολο να δεχτούμε μια άλλη ανάγνωση;
Είναι τόσο δύσκολο να δούμε μια άλλη οπτική;
Και να την κρίνουμε, ασφαλώς, αλλά αφού τη δούμε, για να μπορούμε να το κάνουμε με ψυχραιμία. Με ΑΠΟΨΗ.
Με την ίδια λογική πάντως, θα έπρεπε να έχει προκληθεί πρόβλημα που τον Οδυσσέα δεν τον υποδύεται έλληνας ηθοποιός, αλλά ένας Βοστωνέζος, ο Ματ Ντέιμον. Βρίσκω υποκριτικό που τον Ντέιμον τον δεχόμαστε ως «δικό μας», επειδή είναι λευκός και αναρωτιέμαι με τρόμο τι θα συνέβαινε αν στη θέση του ήταν π.χ. ο Ντένζελ Ουάσινγκτον.
Όλοι όσοι ουρλιάζουν με μένος εναντίον της επιλογής του Νόλαν, δεν έχουν ιδέα από κινηματογράφο, δεν έχουν ιδέα από καλλιτεχνική έκφραση, δεν καταλαβαίνουν γρι για το τι σημαίνει καλλιτεχνικό όραμα και σίγουρα δεν έχουν κανένα βάσιμο επιχείρημα, εφόσον δεν έχουν δει την ταινία για να μπορούν να μιλήσουν.
Έχουν απλώς ψυχή τόσο μαύρη, που μπροστά της το χρώμα του δερματος της Νιόνγκο είναι λευκό.
Θυμάμαι την Ειρήνη Παπά, που υπήρξε και αυτή Ωραία Ελένη στις «Τρωάδες» του Μιχάλη Κακογιάννη. Σε κάποια συνέντευξή της είχε πει ότι η μόνη αριστοκρατία που υπάρχει, είναι η αριστοκρατία του πνεύματος.
Το πνεύμα είναι που εκλείπει στις μέρες μας.
