Το προσπάθησε ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Έκανε αρκετές παύσεις στην ομιλία του. Αλλά το πολυπόθητο έντονο χειροκρότημα δεν ήλθε. Χλιαρά πράγματα. Σημάδια των καιρών. Ναι, η ΝΔ είναι πρώτο κόμμα με διπλάσια διαφορά από το δεύτερο. Δεν είναι όμως στα καλύτερα της. Τίποτα δεν της εξασφαλίζει τον στόχο της αυτοδυναμίας. Αντίθετα ο δρόμος γίνεται όλο και πιο δύσκολος. Η εμφάνιση των νέων κομμάτων, που αναμένεται να αλλάξουν το σκηνικό δεν αφορά μόνο τους άλλους. Αφορά και τη ΝΔ. Και δεν μιλάμε για την περίπτωση που ο Σαμαράς κάνει κόμμα, κάτι που θα την πλήξει ευθέως. Ποιος μπορεί να στοιχηματίσει ότι το κόμμα της Καρυστιανού θα την αφήσει αλώβητη;
Ο Μητσοτάκης που εμφανίστηκε στο συνέδριο της ΝΔ δεν ήταν ο Μητσοτάκης των προηγούμενων χρόνων. Προσπάθησε να μαζέψει το «μαγαζί». Τους δικούς του. Για αυτό και ήταν κάτι παραπάνω από εμφανής η προσπάθεια του να μετακινηθεί προς τα δεξιά. «Σήκωσε» θέματα που αφορούν τη δημόσια τάξη, τα εξοπλιστικά και θέματα οικονομίας. Αναφέρθηκε σε όλες σχεδόν τις νομοθετικές πρωτοβουλίες που πήρε η κυβέρνηση του, εκτός από μια. Το γάμο των ομόφυλων ζευγαριών. Μπορεί και να το μετάνιωσε. Σε κάθε περίπτωση, δεν θέλησε να προκαλέσει το κομματικό ακροατήριο, που στην συντριπτική του πλειοψηφία παραμένει στη γραμμή «πατρίς-θρησκεία-οικογένεια». Καλά τα ανοίγματα στο κέντρο η βάση της ΝΔ, όμως δεν αλλάζει. Το DNA της, ήταν και παραμένει συντηρητικό.
Τα όσα είπε ο Πρωθυπουργός ότι «αλλάξουμε το κόμμα» και ότι το «μετατρέψουμε σε ευρύ ρεύμα προόδου» δεν τα πιστεύει ούτε ο ίδιος. Όλη του η προσπάθεια ήταν να πείσει ότι τόσο ο Αντώνης Σαμαράς, όσο και ο Κώστας Καραμανλής -ο οποίος δεν παρέστη στο συνέδριο και επί της ουσίας δεν του έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης-, είναι υπερβολικοί στην κριτική τους, είναι αυτό που ονόμασε «πατριώτες του καναπέ». Οι αναφορές με τα οποίες εκθείαζε τον Κώστα Καραμανλή «της εθνικής αυτοπεποίθησης» και τον Αντώνη Σαμαρά «της σταθερότητας σε δύσκολους καιρούς», ήταν πιο πολύ για τα μάτια του κόσμου και σε καμία περίπτωση δεν κλείνουν το χάσμα που υπάρχει μεταξύ της σημερινής ηγεσίας και των προηγούμενων αρχηγών.
Ο Πρωθυπουργός κάλεσε το κόμμα σε εγρήγορση. Αν και τόνισε ότι η προεκλογική περίοδος είναι εδώ φρόντισε να ξεκαθαρίσει ότι οι εκλογές θα γίνουν το 2027. Δεν έπεισε. Πρώτον, γιατί η χώρα δεν μπορεί να πορευτεί για πολύ καιρό μέσα σε ένα τοξικό κλίμα για το οποίο η ΝΔ δεν είναι άμοιρη ευθυνών. Μια ματιά στις επί παντός επιστητού δηλώσεις του Αδωνι Γεωργιάδη αρκεί για να πειστεί και ο κάθε καλοπροαίρετος ότι η όξυνση αποτελεί, δομικό στοιχείο της προεκλογικής τακτικής της ΝΔ. Δεν απαντά σε επιθέσεις ο κ. Γεωργιάδης. Επιτίθεται με τον τρόπο που αυτός ξέρει. Μισές αλήθειες, ολόκληρα ψέματα, φουλ λαϊκισμός και όποιον πάρει ο χάρος.
Υπάρχει και κάτι ακόμα. Θα αντέξει η ΝΔ την πίεση των γεγονότων; Το απρόβλεπτο και τους κινδύνους του καλοκαιριού; Ακόμα και αν υποθέσουμε ότι τα καταφέρνει πώς θα περάσει ένα ολόκληρο δύσκολο χειμώνα; Δεν έχει αποθέματα ούτε το κόμμα, ούτε ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Ας ετοιμαζόμαστε για κάλπες πολύ νωρίτερα, πιθανότατα μέσα στο 2026. Η προσδοκία ότι το κακό κλίμα μπορεί να αλλάξει, είναι μια αυταπάτη.
Ειδικά όταν προσπερνάς με απλές αναφορές το υπ’ αριθμόν ένα πρόβλημα σου, το θέμα της ακρίβειας. Θυμώνει ο κ. Μητσοτάκης γιατί η ακρίβεια κατατρώει το εισόδημα των πολιτών. Ο κόσμος όμως δεν τον ψήφισε να για θυμώνει και να ξεθυμώνει. Τον ψήφισε γιατί θέλει λύσεις. Τα συναισθήματα του Πρωθυπουργού, δεν λένε τίποτα. Ειδικά όταν δεν αφορούν την δική του τσέπη και τη τσέπη των υπουργών του, αλλά τη τσέπη των πολλών. Υποθέτω ότι ο ίδιος και οι υπουργοί του δεν ξεμένουν στις 20 του μήνα, όπως η πλειοψηφία των νοικοκυριών.
Σε ένα μόνο πράγμα ποντάρει ο Κ. Μητσοτάκης. Και δεν είναι η δύναμη του έργου του. Είναι η αδυναμία των αντιπάλων του, που δεν πείθουν ότι μπορούν να αποτελέσουν εναλλακτική λύση. Η βελόνα του ΠαΣοΚ δεν λέει να κουνηθεί με τρόπο εμφανή και ο Αλέξης Τσίπρας δεν μπορεί να πείσει ότι μπορεί να ξαναέλθει στα πράγματα με τα απομεινάρια του ΣΥΡΙΖΑ. Ακόμα και αν υποθέσουμε ότι με ένα μαγικό τρόπο οι δύο τους τα βρίσκουν, είναι σχεδόν ακατόρθωτο να σχηματίσουν κυβέρνηση χωρίς το πρώτο κόμμα.
Τι θα γίνει λοιπόν; Θα κρίνει το εκλογικό σώμα ότι στους τυφλούς ας επιλέξουμε τον μονόφθαλμο; Φτάνει αυτό για ένα αποτέλεσμα που θα δώσει τη δυνατότητα στη ΝΔ να διεκδικήσει αυτοδυναμία στις (δεύτερες) κάλπες;
Ουδείς μπορεί να προδικάσει. Μόνο να επισημάνει ότι η αυτοδυναμία είναι η μόνη που εξασφαλίζει μια τρίτη κυβερνητική θητεία στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Σε κάθε άλλη περίπτωση όλα τα σενάρια είναι ανοιχτά.
