Ούτε «Μητσοτάκης ή χάος», ούτε «Μητσοτάκης ή Ανδρουλάκης–Τσίπρας», ούτε «Μητσοτάκης ή όλοι οι άλλοι». Όχι.
Το δίλημμα, κατά τη γνώμη μου, είναι «Μητσοτάκης ή Μητσοτάκης» της υπεροψίας και της μέθης από την οκταετία Μητσοτάκη στην 12ετία Μητσοτάκη και βλέπουμε.
Αλλά αυτό δεν είναι καν ένα δίλημμα.
Είναι το λεγόμενο «τρίλημμα του Blockchain», όπου φαίνεται δύσκολο να επιτευχθούν ταυτόχρονα η ασφάλεια, η αποκέντρωση και η κλιμάκωση (ταχύτητα) στα δίκτυα.
Και με τον όρο «δίκτυα» εννοώ εδώ, την κοινωνία. Με τον όρο «ασφάλεια», τον πλούτο των ολίγων και με τον όρο «αποκέντρωση», τη γενικευμένη φτωχοποίηση των πολλών.
Ένα τέτοιο τρίλημμα, όπου η Ελλάδα αδυνατεί να έχει ταυτόχρονα σταθερή συναλλαγματική ισοτιμία, ελεύθερη κίνηση κεφαλαίων και ανεξάρτητη νομισματική πολιτική μόνον σε ένα τρίτο, πιο σοβαρό, τρίλημμα θα μπορούσε να ενταχθεί: το λεγόμενο «τρίλλημα του Αγρίππα», όπου η απόλυτη αλήθεια είναι αδύνατη.
Αλλά επειδή τα διλήμματα είναι στα γονίδια της παράταξης (και της παράστασης) από τότε με το:
«Καραμανλής ή τανκς», ας αφήσουμε τον Μητσοτάκη ανά τετραετία, δημοκρατικά να τα εξαγγέλλει -αφήνοντας τον Δένδια στο δίλημμα που έθεσε ο Άδωνις στον εαυτό του, πριν την εμφύτευση.
Ο Πούτιν τουλάχιστον, σχεδόν φαλακρός, δεν μπαίνει στον κόπο.
Ο Σι με νεανική τριχοφυία, κάνει κάτι αποδοτικότερο: δείχνει στον Τραμπ το αιωνόβιο δέντρο, όταν αυτός βλέπει το δάχτυλο.
