Δεν ξέρω πόσο ήρεμος ήταν ο τίμιος ύπνος της τίμιας εργατιάς αυτές τις χειμωνιάτικες μέρες μιας τίμιας αγωνιστικής Πρωτομαγιάς.
Αλλά αν εξαιρέσει κανείς ότι ο σύντροφος Κουτσούμπας είχε λαϊκό καλλιτεχνικό πρόγραμμα στην Καισαριανή, οι άλλες ειδήσεις ήταν μάλλον απογοητευτικές.
Κατ’ αρχήν, ο πρώην πρόεδρος Προκόπης Παυλόπουλος βάδισε στα χνάρια του δραστήριου δικηγόρου Ζακ Κεσσές ή Κεσσέ κι ανακάλυψε «πλήγμα στην καρδιά του κράτους δικαίου» (ομιλία 29/4).
Δεν είναι δηλαδή σαν τον διαγωνισμό για τις τηλεοπτικές άδειες επί Τσίπρα όταν με τον Παππά «13-0» μοίρασαν άδειες σε βοσκοτόπια.
Ασε που το «πλήγμα» μας το ανέφερε ο πρόεδρος έτσι απότομα κι απροειδοποίητα. Αντε να συνέλθουμε μετά από τη στενοχώρια.
Υστερα ξεκίνησε ξανά η φλοτίλα για τη Γάζα και πάλι τους πλάκωσαν οι Ισραηλινοί. Τους έστειλαν πίσω σηκωτούς.
Δεν θέλω να στενοχωρήσω τα παιδιά της φλοτίλας αλλά ομολογώ ότι απορήσαμε.
Αναρωτηθήκαμε δηλαδή μήπως το πλάκωμα τους έχει γίνει συνήθεια και γι’ αυτό έκαναν τη Γάζα κάτι σαν δρομολόγιο Αργοσαρωνικού. Πάνε, τις τρώνε, γυρίζουν και φτου από την αρχή.
Και σε τελευταία ανάλυση: πού πάτε ρε αλληλέγγυοι χωρίς την Πέτη Πέρκα;
Το τελειωτικό χτύπημα στη χειμωνιάτικη Πρωτομαγιά το έδωσε το ΠαΣοΚ που βροντοφώναξε πως «δεν κάνει παζάρια» (30/9).
Ωραία ιδέα αλλά από πότε; Διότι σε όλες τις ευρωπαϊκές δημοκρατίες, τα κοινοβουλευτικά κόμματα διαπραγματεύονται, συμπράττουν, συναλλάσσονται, συμφωνούν ή διαφωνούν με τα άλλα κοινοβουλευτικά κόμματα, ιδίως όταν το προκρίνει το Σύνταγμα.
Δεν ξέρω αν στη Χαριλάου Τρικούπη αυτό το λένε «παζάρια». Στην υπόλοιπη υφήλιο το αποκαλούν «λειτουργία της δημοκρατίας».
Ολα αυτά θα ήταν ίσως αρκετά για να βυθίσουν την τίμια εργατιά στην πιο βαθιά κατάθλιψη.
Αν δεν ακούγαμε από την άκρη του Αιγαίου μια γνώριμη τίμια φωνή να προειδοποιεί «γρήγορα θα κάνει ξαστεριά» (Αλ. Τσίπρας, Ηράκλειο, 29/4).
Και μάλιστα μέσα στην έδρα του Ανδρουλάκη.
Που έμεινε αφύλαχτη επειδή ο αρχηγός είχε πεταχτεί στην Καισαριανή να πάει κόκκινα γαρίφαλα στους εκτελεσμένους.
Απομένει φυσικά να διευκρινιστεί αν η γρήγορη ξαστεριά που υπόσχεται ο Τσίπρας είναι πραγματική δέσμευση ή μήπως είναι κάτι σαν τα νταούλια και τους ζουρνάδες που θα χόρευαν τις αγορές και ακόμα περιμένουμε.
Αλλά δεν πειράζει.
Εδώ δεν ξέρουμε καν αν θα επιζήσει το κράτος δικαίου από το «πλήγμα» στην καρδιά που διέγνωσε ο πρώην πρόεδρος Προκόπης.
Ούτως ή άλλως η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Για την ακρίβεια, προτελευταία.
Τελευταίος πεθαίνει ο δυστυχής που ήλπιζε χωρίς λόγο.
