Το 2006, το Devil Wears Prada μπήκε στην ποπ κουλτούρα σαν καθρέφτης μιας εποχής που μόλις έκλεινε. Ήταν μια ακτινογραφία ενός κόσμου όπου τα περιοδικά όριζαν το «ωραίο», οι πασαρέλες ήταν ακόμη άβατα και η ιδέα της επιτυχίας περνούσε μέσα από τις glossy σελίδες και την αυστηρή ιεραρχία των εκδοτών. Σήμερα, είκοσι χρόνια μετά, το sequel κάνει πρεμιέρα στους ελληνικούς κινηματογράφους και λειτουργεί σαν μια περίεργη χρονοκάψουλα. Όχι μόνο για τη μόδα, αλλά για το πώς βλέπουμε πλέον την ίδια την έννοια του χρόνου πάνω στα πρόσωπα.
Υπάρχει ένας ελέφαντας στο δωμάτιο, που δε γίνεται να μη σχολιαστεί. Από το πρώτο κιόλας τρέιλερ, κάτι έμοιαζε εκτός χρόνου: η Anne Hathaway και η Emily Blunt, έδειχναν ίδιες, αν όχι και πιο «φρέσκες» από ό,τι πριν από δύο δεκαετίες. Σε καμία περίπτωση, δεν έχει νόημα να στρέφεται το βλέμμα επικριτικά προς γυναίκες που επιλέγουν οποιαδήποτε μορφή αισθητικής παρέμβασης. Πολύ συχνά αυτές οι συζητήσεις λειτουργούν ως καμουφλαρισμένος μισογυνισμός και ηθικισμός. Το πραγματικό ζήτημα είναι το πλαίσιο μέσα στο οποίο αυτές οι επιλογές γίνονται τρόπον τινά αναμενόμενες.
Ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες
Παλαιότερα, οι πλαστικές επεμβάσεις ήταν ορατές. Ο Michael Jackson έγινε σύμβολο μιας συνεχούς, εμφανώς παρεμβατικής μεταμόρφωσης. Η Lisa Rinna συζητήθηκε ανοιχτά για τις αλλαγές στο πρόσωπό της. Για δεκαετίες, οι πλαστικές παρουσιάζονταν στα ΜΜΕ σαν παραδείγματα προς αποφυγή.
Με την άνοδο των social media και την πρωτοκαθεδρία των Kardashian-Jenner, η αισθητική παρέμβαση έγινε καθημερινότητα. Τα χείλη, τα ζυγωματικά, η γραμμή του σώματος, όλα μπήκαν σε μια λογική συνεχούς βελτίωσης. Το πρόσωπο έγινε ένα πρότζεκτ σε εξέλιξη. Όσο οι πλαστικές επεμβάσεις κανονικοποιούνταν, τόσο «εκπαιδευόταν» και το μάτι μας στο να τις εντοπίζουμε. Ωστόσο, σε μεγάλο βαθμό αυτές οι έντονες αλλαγές θεωρούνταν «όπλο» της φατρίας των influencers. Οι μεγάλες σταρ του Χόλιγουντ χρειάζονταν κάθε μυ του προσώπου τους για τη δουλειά τους. Σήμερα έχουμε περάσει σε μια άλλη εποχή, όπου η αλλαγή είναι πιο αθόρυβη. Το ιδανικό δεν είναι το «βελτιωμένο» αλλά αυτό που σε κάνει να λες «Αυτή κάτι έχει κάνει, αλλά δε ξέρω τι».
Για πάντα 35
Ένα άρθρο στο The Cut περιέγραφε μια νέα επιθυμία της αισθητικής ιατρικής: το «Forever 35 Face», δηλαδή το πρόσωπο των 35 ετών ως μόνιμη κατάσταση. Μια ηλικία-καταφύγιο, αρκετά νεανική ώστε να θεωρείται επιθυμητή κι αρκετά ώριμη ώστε να θεωρείται κοινωνικά αποδεκτή κι όχι παρατραβηγμένη (pun intended). Το άρθρο περιέγραφε την περίπτωση μιας γυναίκας που επένδυσε περίπου 100.000$ σε ανόρθωση προσώπου και λαιμού, όχι για να αλλάξει, αλλά για να διατηρήσει αυτή τη συγκεκριμένη ηλικιακή ζώνη.
Η Kris Jenner «έσπασε το ίντερνετ» πέρυσι με το νέο της πρόσωπο κι αυτό που τα μίντια βάφτισαν «το λίφτινγκ του αιώνα» (ίσως το πρώτο λίφτινγκ που σχολιάστηκε θετικά από καταβολής ίντερνετ). Η μόλις 37 ετών Emma Stone έχει βρεθεί επίσης στο επίκεντρο σχολιασμού για τη ξαφνική αλλαγή στο πρόσωπό της. Πολλοί παρατήρησαν ότι σήμερα μοιάζει νεότερη από ότι στις αρχές της καριέρας της, χωρίς ωστόσο εμφανή σημάδια επεμβάσεων. Η Anne Hathaway είναι άλλο ένα παράδειγμα μιας τέτοιας περίπτωσης, που -όπως συχνά σχολιάζεται- «ό,τι κι αν έχει κάνει, το έχει κάνει σωστά». Ακόμη και πριν την πρεμιέρα του Devil Wears Prada 2, είχε γίνει viral για μια συγκεκριμένη σκηνή στην ταινία The Idea of You, όπου βλέπουμε την ηθοποιό να δυσκολεύεται να κλάψει, εξαιτίας του botox. Η ταινία μιλά για μια 40αρα που κάνει σχέση με έναν πολύ νεότερο ποπ σταρ, ένα ταμπού που θα είχε ενδιαφέρον, αν η Hathaway δεν έμοιαζε σχεδόν συνομήλικη με τον συμπρωταγωνιστή της!
Η Emily Blunt, από την άλλη, έχει υπάρξει κατά καιρούς από τις πιο ξεκάθαρες φωνές κριτικής απέναντι στην εμμονή του Χόλιγουντ με την πλαστική χειρουργική. Σε παλαιότερη συνέντευξή της είχε μιλήσει ανοιχτά για το πόσο προβληματική θεωρεί την ιδέα μιας «άψογης» αλλά άψυχης τελειότητας. Ωστόσο, η εμφάνισή της στις πρεμιέρες του Devil Wears Prada 2 έχει επίσης γίνει αντικείμενο σχολιασμού, με χρήστες στα social media να παρατηρούν αλλαγές στα χαρακτηριστικά της, χωρίς η ίδια να έχει τοποθετηθεί.
Το φαινόμενο δεν αφορά μόνο το Χόλιγουντ. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Διεθνούς Εταιρείας Αισθητικής Πλαστικής Χειρουργικής (ISAPS), οι αισθητικές επεμβάσεις (χειρουργικές και μη) αυξήθηκαν κατά περίπου 40% – 42.5% την τετραετία 2020-2024, ενώ το λίφτινγκ κατέγραψε άνοδο 44,1% από το 2019 έως το 2023. Παρατηρείται δε μια στροφή σε νεότερους ασθενείς (ηλικίας 35-55 ετών) που επιλέγουν το λίφτινγκ για τη σύσφιξη του προσώπου, καθώς οι μη επεμβατικές μέθοδοι έχουν όρια στην αντιμετώπιση της χαλάρωσης. Μάλιστα, η ραγδαία απώλεια βάρους από φάρμακα αδυνατίσματος τύπου Ozempic, έχει αυξήσει τη ζήτηση για επεμβάσεις λίφτινγκ προσώπου και σώματος, προκειμένου να αφαιρεθεί το περισσευούμενο δέρμα.
Είναι σαν να κυνηγάμε έναν ορίζοντα που διαρκώς απομακρύνεται. Και αυτή η συνθήκη μπορεί να επηρεάσει ειδικά τα νεαρότερα άτομα, που μεγαλώνουν βλέποντας πρόσωπα «καθαρά» από σημάδια του χρόνου. Τι σημαίνει να ενηλικιώνεσαι όταν τα μόνα «ενήλικα» πρόσωπα βλέπεις είναι λεία, ακίνητα κι αμετάβλητα; Αυτό που αλλάζει είναι η ιδέα ότι το να φαίνεσαι μεγαλύτερος αποτελεί σφάλμα. Έτσι, δημιουργείται μια εικόνα χωρίς αφήγηση ή χρονική συνέχεια. Ένα πρόσωπο που δεν κουβαλά εμπειρίες, αλλά αντιθέτως φροντίζει ευλαβικά να τις σβήνει. Κι εδώ το The Devil Wears Prada επιστρέφει ειρωνικά στο παρόν. Μια ταινία για την κατασκευή της εικόνας, που σήμερα προβάλλεται σε έναν κόσμο όπου η ίδια η εικόνα προσπαθεί να καταργήσει τη χρονικότητά της.
