Αργυρώ Μπαρμπαρίγου, η καπετάνισσα της ελληνικής κουζίνας

Την Αργυρώ Μπαρμπαρίγου τη γνώρισα προσωπικά πριν από τρία χρόνια. Δεν υπήρξα ποτέ άνθρωπος της τηλεόρασης· παρακολουθούσα την πορεία της αποσπασματικά, χωρίς να τη βάζω στο στενό πλαίσιο των «τηλεοπτικών μαγείρων». Για μένα, η Αργυρώ ήταν κάτι πολύ πιο ουσιαστικό: ήταν το σημείο αναφοράς όταν ήθελα να μαγειρέψω σωστά. Έμπαινα στο site της γιατί ήξερα ότι θα βρω αληθινό φαγητό, καθαρές γεύσεις και καθοδήγηση ακριβή, χωρίς θόρυβο και περιττά υλικά. Η μαγειρική της Αργυρώς με ξεκούραζε πάντα.

Η πρώτη μας συνάντηση έγινε χωρίς φίλτρα και χωρίς προκαταλήψεις. Γνώριζα ήδη ότι αγαπά βαθιά την ελληνική κουζίνα και ότι την υπηρετεί με συνέπεια. Αυτό που δεν γνώριζα ήταν η ένταση της παρουσίας της. Μια γυναίκα με σπάνια ενέργεια, απίστευτη αντοχή, καθαρό βλέμμα και μια γενναιοδωρία που δεν διαφημίζεται, απλώς υπάρχει. Η Αργυρώ δεν «παίζει» ρόλους. Είναι αυθεντική, γρήγορη στο μυαλό, σταθερή στις αξίες της και απρόσμενα ζεστή χωρίς να είναι επιτηδευμένη.

Τα ταξίδια που κάναμε μαζί ήταν μαθήματα ρυθμού και αυθορμητισμού, εξωστρέφειας και ανακάλυψης. Από τις πρώτες πρωινές ώρες, ακούραστη, με διάθεση να μιλήσει σε όλους, με ειλικρινές ενδιαφέρον για κάθε άνθρωπο που συναντούσαμε, ανεξαρτήτου ηλικίας ή επαγγέλματος. Με γέλιο δυνατό, με περιέργεια ζωντανή, με εκείνη τη σπάνια ικανότητα να συνδυάζει τη δουλειά με τη χαρά χωρίς να χάνει στιγμή την πυξίδα της.

Κι αν υπάρχει κάτι που τη χαρακτηρίζει βαθιά, είναι ο τρόπος που στέκεται απέναντι στις γυναίκες. Υποστηρικτική χωρίς επιτήδευση, παρούσα χωρίς να επιβάλλεται. Σαν δασκάλα, σαν μέντορας, σαν φίλη. Δεν υψώνει το δάχτυλο, δεν χτίζει μύθο γύρω από το όνομά της. Ακούει. Καταλαβαίνει. Μοιράζεται γνώση, εμπειρία και δύναμη με φυσικότητα, σαν να είναι το πιο αυτονόητο πράγμα στον κόσμο.

Υπάρχει λόγος, λοιπόν, που φιλοξενούμε σήμερα, την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, την συνέντευξή της. Για να φωτίσουμε μια πορεία που δεν ήταν ούτε εύκολη ούτε γραμμική, αλλά σταθερά προσανατολισμένη. Με συνέπεια, με στρατηγική, με αφοσίωση και με πίστη στον εαυτό της. Η Αργυρώ δεν εμπνέει με λόγια αλλά με το παράδειγμά της. Και αν κάτι επαναλαμβάνει με απόλυτη βεβαιότητα, είναι αυτό: τα όνειρα δεν μπαίνουν σε παύση. Τα διεκδικείς. Τα υπηρετείς. Και δεν επιτρέπεις σε κανέναν και σε τίποτα να σε βγάλει από την πορεία σου.

Αργυρώ, μεγάλωσες σε μια εποχή όπου η γυναίκα μαγείρευε στο σπίτι, αλλά σπάνια είχε δημόσιο λόγο ως δημιουργός. Πότε ένιωσες ότι η μαγειρική μπορούσε να γίνει η δική σου φωνή;
Από πολύ νωρίς κατάλαβα πώς ό,τι ένιωθα και ήθελα να μοιραστώ με τους ανθρώπους περνούσε μέσα από τις αισθήσεις της κουζίνας. Η μαγειρική μού έδινε έναν ακόμη τρόπο να εκφράζομαι με αμεσότητα και αλήθεια.

Για χρόνια, η κουζίνα θεωρούνταν «γυναικείος χώρος», αλλά οι επαγγελματικές κουζίνες ανήκαν κυρίως σε άνδρες. Ένιωσες ποτέ ότι έπρεπε να αποδείξεις περισσότερα επειδή ήσουν γυναίκα;
Δεν ένιωσα ποτέ την ανάγκη να αποδείξω τίποτα και σε κανέναν. Είχα ένα στόχο και σκοπός μου ήταν να τον πραγματοποιήσω, ακόμα κι αν έπρεπε να τολμήσω δύσκολα βήματα κι αν έπρεπε να δουλεύω συνεχόμενα χωρίς ανάσα. Άλλωστε, η δουλειά μου σε επαγγελματική κουζίνα δεν διέφερε σε τίποτα από τη δουλειά ενός άνδρα. Πιστεύω ότι το σεβασμό στον περίγυρο τον κερδίζεις με τη δουλειά και το ήθος σου, δεν τον επιβάλλεις.

Η γυναίκα μάγειρας κουβαλά μια διαφορετική ευαισθησία ή αφήγηση μέσα από το φαγητό;
Δεν πιστεύω στους διαχωρισμούς, αλλά στις εμπειρίες. Και οι εμπειρίες των γυναικών είναι διαφορετικές. Έχουμε μάθει να φροντίζουμε, να αντέχουμε, να δημιουργούμε μέσα σε περιορισμούς, να χαϊδεύουμε και να αγκαλιάζουμε χωρίς ντροπή και δισταγμό. Αυτό αφήνει αποτύπωμα και στο φαγητό. Για μένα, η μαγειρική δεν είναι επίδειξη τεχνικής, είναι πράξη μνήμης και ταυτότητας. Κι αυτό δεν το διαπραγματεύομαι.

Σήμερα, βλέπεις τις νεότερες γυναίκες να διεκδικούν πιο δυναμικά τη θέση τους στη γαστρονομία ή εξακολουθούν να υπάρχουν αόρατα εμπόδια;
Χαίρομαι που οι νεότερες γυναίκες δεν περιμένουν την πρόσκληση. Μπαίνουν στο χώρο και τον ορίζουν. Αυτό είναι τεράστια αλλαγή. Τα αόρατα εμπόδια υπάρχουν ακόμη και είναι τα στερεότυπα, η καχυποψία, η ανάγκη ένα νέο κορίτσι να αποδείξει διπλά την αξία του. Όμως, αυτά τα εμπόδια δεν έχουν πια την ίδια δύναμη. Γιατί οι γυναίκες δεν ζητούν χώρο, αλλά τον καταλαμβάνουν με δουλειά, συνέπεια και φωνή.

Από την Πάρο στην Αθήνα. Πώς βίωσες τη μετάβαση; Ήταν ένα εύκολο εγχείρημα;

Τίποτα δεν ήταν εύκολο και ανώδυνο. Αυτό που έμεινε αναλλοίωτο ήταν το πάθος που, ευτυχώς, δεν με εγκατέλειψε ποτέ. Αν το καλοσκεφτείς, ήταν μεγάλο το τόλμημα 20 χρόνια πριν, να φτάσω στην αθηναϊκή εστίαση όπου κυριαρχούσαν οι ξενόφερτες ιδέες και τα δυσεύρετα υλικά. Το να ανοίξω εστιατόριο στην καρδιά του Κολωνακίου με νησιωτική ταυτότητα, με συνταγές και πρώτες ύλες από τον τόπο μου, μπορεί τώρα να φαίνεται πολύ απλό, αλλά τότε ήταν τόλμημα. Ήταν εκτός εποχής, θα έλεγα!

Μη βλέπετε τώρα που η ελληνική κουζίνα έχει πάρει τη θέση της κι όλοι πειραματίζονται με αυτήν. Συνταγές όπως φάβα, ρεβιθάδα, ταραμοσαλάτα, φρικασέ ψαριού, χταποδάκια με μέλι, ξινομυζήθρες, άγρια χόρτα, γιουβετσάκια θαλασσινών, κακαβιές και ψαρόσουπες ήταν ντεμοντέ και βγαλμένες από άλλο πλανήτη. Από τον δικό μου πλανήτη, που τον πίστευα τόσο πολύ, ώστε στο τέλος έγιναν μόδα και τώρα πλέον όλα τα εστιατόρια έχουν στο μενού τους όλα εκείνα που τότε ούτε κατά διάνοια δεν πλησίαζαν.

Μεγάλωσες στην Πάρο, σε ένα περιβάλλον όπου η μαγειρική ήταν μέρος της καθημερινότητας και της οικογένειας. Τι πήρες μαζί σου φεύγοντας;

Η μαγειρική της οικογένειας δεν ήταν απλά καθημερινότητα, ήταν τρόπος ζωής. Όλη μέρα στην κουζίνα γινόταν παρέλαση από γυναίκες που μαγείρευαν καλούδια. Ήταν μια γιορτή. Ζύμωναν, έψηναν, έκαναν γλυκά κουταλιού, τύλιγαν αμπελόφυλλα, έκοβαν παξιμάδια, καθάριζαν χόρτα –αφού τα μάζευαν πρώτα–, ξέραιναν σύκα για παστελαριές, άπλωναν ντομάτες στην ταράτσα να λιαστούν, έφτιαχναν τον πελτέ της χρονιάς, χτυπούσαν σουσάμια στο γουδί, κοπάνιζαν μαστίχα για γλυκά και ψωμιά και μοσχοβολούσε το σπίτι. Μαγεία ήταν. Ήταν σχολείο για μένα η κουζίνα του σπιτιού μου και οι γυναίκες της οικογένειάς μου.

Πήρα λοιπόν μαζί μου όσα μου δίδαξαν, κυρίως τη φροντίδα και την αγάπη με την οποία έφτιαχναν το καθετί. Πήρα και όλη την αγάπη για τον τόπο μου και για τα προϊόντα των νησιών. Με αυτά τα όπλα και την πίστη μου ότι αξίζει οι τοπικές συνταγές να βρίσκονται σε ένα αθηναϊκό εστιατόριο στην καρδιά του Κολωνακίου, έφτασα στην Αθήνα. Και επιβεβαιώθηκα για την απόφασή μου, γιατί αυτό το φαγητό έγινε γρήγορα ανάρπαστο από Έλληνες επιχειρηματίες και ξένους επισκέπτες σε επαγγελματικά γεύματα.

Θυμάσαι την πρώτη στιγμή που συνειδητοποίησες ότι άφησες πίσω την ασφάλεια του νησιού για κάτι άγνωστο;

Ναι, αλλά ένιωθα μέσα μου ότι ήταν η σωστή στιγμή. Άλλωστε πίστευα τόσο πολύ σε αυτό που, μαζί με το σύζυγό μου, είχαμε ήδη δημιουργήσει για μια δεκαετία στη Νάουσα της Πάρου και είχαμε δει να θεριεύει χρόνο με το χρόνο, ώστε ξέραμε πως η απόφασή μας να το μεταφέρουμε στην Αθήνα ήταν σωστή και είχε παρθεί την κατάλληλη στιγμή. Και είναι γεγονός ότι οι φίλοι-πελάτες του «Παπαδάκη» της Πάρου ύψωσαν ασπίδα από τις πρώτες κιόλας μέρες λειτουργίας του νέου εστιατορίου «Παπαδάκης» στην Αθήνα.

Ακόμα και σήμερα τα παιδιά τους, που τότε τριγύριζαν μικρά γύρω από τα τραπέζια των γονιών τους στη Νάουσα, παραμένουν πιστοί για τα επαγγελματικά τους γεύματα κοντά μας και πλέον έρχονται με τη δική τους οικογένεια στα τραπέζια μας. Χαίρομαι που νιώθουν το εστιατόριό μας κομμάτι του σπιτιού τους.

Η Αθήνα σε αγκάλιασε αμέσως ή χρειάστηκε χρόνος για να κερδίσεις τη θέση σου;

Κανείς δεν σε αγκαλιάζει αν αυτό που κάνεις δεν αξίζει. Σου δίνει την ευκαιρία κι, αν κάνεις σωστά τη δουλειά σου, είσαι τίμιος σε αυτό που προσφέρεις, έχεις καλά υλικά, γεύση και περιβάλλον οικείο, τότε τον κερδίζεις. Είναι νόμος σε όλα τα επαγγέλματα αυτό.

Υπήρξε ποτέ στιγμή που ένιωσες «ξένη» μέσα σε έναν κόσμο πιο σκληρό και ανταγωνιστικό από αυτόν που μέχρι τότε είχες συνηθίσει;

Ποτέ δεν φοβήθηκα τον επαγγελματικό ανταγωνισμό σε όλη τη διάρκεια της καριέρας μου. Άλλωστε, αυτός μας κάνει καλύτερους επαγγελματίες. Μην ξεχνάς ότι ξεκίνησα από το μηδέν σε ένα σημείο της Πάρου όπου ο ανταγωνισμός ήταν μεγάλος, οι προηγούμενοι είχαν χτίσει όνομα 20 και πλέον χρόνια πριν από μένα. Κι όμως, φάνηκε ότι οι επισκέπτες του νησιού μού έδωσαν την ευκαιρία να απλώσω τη γεύση των νησιών στο τραπέζι τους.

Ποτέ δεν με ενδιέφερε τι κάνει ο διπλανός μου. Κοιτούσα μόνο τη δουλειά μου, έψαχνα τα καλύτερα προϊόντα της Πάρου και των νησιών, έχτιζα εμπιστοσύνη με τους μικρούς παραγωγούς και τους Παριανούς ψαράδες μέρα με τη μέρα. Ήδη από τον πρώτο χρόνο έγινε αισθητή η διαφορά. Το ότι συνέρρεαν τα σκάφη από τα γειτονικά κοσμοπολίτικα νησιά στην όχι τόσο κοσμοπολίτικη τότε Πάρο, 30 χρόνια πριν, μόνο και μόνο για να φάνε στον «Παπαδάκη» τις συνταγές της Αργυρώς, ήταν τεράστια επιτυχία.

Η τηλεόραση σε έφερε σε εκατομμύρια σπίτια. Πόσο εύκολο ή δύσκολο ήταν να εκτίθεσαι δημόσια, όχι μόνο για τη δουλειά αλλά και για την προσωπικότητά σου;

Δεν με δυσκόλεψε ποτέ γιατί ποτέ δεν είχα να κρύψω τίποτα. Αυτό που βλέπεις είμαι. Ανοιχτό βιβλίο είναι η Αργυρώ του «Παπαδάκη» από τη Νάουσα της Πάρου και έτσι παραμένω μέχρι σήμερα. Δεν ένιωσα ποτέ ότι είμαι κάτι διαφορετικό από αυτό που ήμουν σε όλη μου τη ζωή. Ευγνωμοσύνη μόνο νιώθω που με εμπιστεύτηκε ο κόσμος, μου άνοιξε την αγκαλιά, το σπίτι του, την κουζίνα του.

Είκοσι χρόνια τώρα που εκτίθεμαι στα ΜΜΕ και στα social, έχω εισπράξει πάρα πολλή αγάπη και κυρίως εμπιστοσύνη στη δουλειά μου. Τώρα, σίγουρα υπάρχουν και μικρές κακίες, αναμενόμενο. Άλλωστε, δεν μπορούμε να αρέσουμε σε όλους και είναι φυσιολογικό. Ποτέ δεν με ένοιαξε τι κακό μπορεί να λέει κάποιος για εμένα. Με ενδιέφερε μόνο η πρόθεση και ο τρόπος που το εκφράζει.

Ένιωσες ποτέ ότι σε αντιμετώπισαν περισσότερο ως «τηλεοπτική περσόνα» και λιγότερο ως επαγγελματία chef;

Οι πελάτες που με γνώρισαν για πρώτη φορά στο εστιατόριό μου στην Πάρο πριν από 30 χρόνια και όσοι με τιμούν όλα τα χρόνια που το εστιατόριο βρίσκεται στην Αθήνα, με έχουν συνδέσει με την εστίαση. Άλλωστε οι πελάτες μου, που είναι κυρίως πολυάσχολοι επιχειρηματίες και αλλοδαποί που έρχονται για δουλειές κι ενίοτε για διακοπές, δεν γνωρίζουν την τηλεοπτική Αργυρώ γιατί δεν παρακολουθούν μαγειρικές εκπομπές. Ο κόσμος που με γνώρισε μέσα από την τηλεόραση με έχει συνδέσει με αυτήν.

Όμως, η κύρια δουλειά μου είναι το εστιατόριο και πολλοί δεν το γνωρίζουν γιατί δεν το προβάλλω. Οι εκπομπές προέκυψαν στην πορεία μου τα τελευταία 20 χρόνια. Είναι φυσικό ο περισσότερος κόσμος να με γνωρίζει από τις τηλεοπτικές εμφανίσεις αλλά νομίζω πια ξέρουν ότι δεν είμαι μόνο αυτό.

Πώς προστατεύει μια γυναίκα τον εαυτό της όταν γίνεται δημόσιο πρόσωπο;

Έχω ακούσει τα πάντα όλα αυτά τα χρόνια. Από τη μια δέχομαι πάρα πολλή αγάπη και προσπαθώ ακόμα περισσότερο γι’ αυτούς που με τιμούν και από την άλλη υπάρχουν και διάφορα άλλα σχόλια. Απαντώ σε όλα. Βάζω στη θέση του τον καθένα και την καθεμία που θα πει μια κακία απλά για να πει κάτι ή θα παρεξηγήσει κάτι που λέω. Η πρόθεσή μου είναι πάντα να σέβομαι τους γύρω μου. Συνεχίζω να πιστεύω στους ανθρώπους και είναι λίγες οι φορές που με απογοήτευσαν. Θέλω να βλέπω πάντα το καλό.

Όταν επιστρέφεις στην Πάρο, αισθάνεσαι ότι σε αντιμετωπίζουν διαφορετικά από ό,τι παλιότερα;

Οι Παριανοί με αγαπούν και τους αγαπώ κι εγώ και το γνωρίζουν. Στον τόπο μου, κάθε φορά που πάω, νιώθω σαν να μην έλειψα ούτε μια μέρα. Με βλέπουν όπως με έβλεπαν πάντα, μου μιλούν οικεία, απλά και με αγάπη όπως έκαναν πάντα, τίποτα δεν έχει αλλάξει.

Υπάρχει μια ιδιαίτερη συγκίνηση όταν επιστρέφεις στο νησί, εκεί που ξεκίνησαν όλα;

Πάντα. Γιατί εκεί δεν είσαι ο ρόλος σου ούτε οι τίτλοι σου. Είσαι η αρχή σου. Όταν επιστρέφω, θυμάμαι γιατί ξεκίνησα. Θυμάμαι τον ενθουσιασμό, την άγνοια κινδύνου, το θάρρος και τη δύναμη που δεν ήξερα ότι έχω. Η επιστροφή στην εκκίνησή σου δεν είναι νοσταλγία, είναι υπενθύμιση ρίζας. Και όποιος έχει ρίζα, δεν φοβάται τα μελτέμια του Αιγαίου.

Ένιωσες ποτέ ότι η επιτυχία σου οφείλεται στην Πάρο και τους ανθρώπους της που σε πίστεψαν από την πρώτη στιγμή;

Να σου πω την αλήθεια, δεν νιώθω ότι έχω καταφέρει και τίποτα σπουδαίο. Έκανα καλά τη δουλειά μου από την πρώτη μέρα, όπως οφείλει να κάνει ο κάθε επαγγελματίας που σέβεται την επιχείρησή του και τον εαυτό του. Όταν μεγαλώνεις σε ένα νησί, δεν μεγαλώνεις μόνο με την οικογένειά σου, αλλά και με τα βλέμματα που σε παρακολουθούν. Προσπαθείς, με την πολύτιμη συμβουλή τους την κατάλληλη στιγμή.

Αυτοί οι άνθρωποι χαίρονται αληθινά όταν κάνεις βήματα μπροστά. Κουβαλώ αυτές τις ρίζες της Πάρου μαζί μου, τις τιμώ και πάντα θα το κάνω. Μεγάλωσα με αυτούς τους ανθρώπους, με στήριξαν, με βοήθησαν, με συμβούλεψαν, είναι κομμάτι της ζωής μου.

Υπήρξαν στιγμές που ένιωσες ενοχές ως γυναίκα που επέλεξες να ακολουθήσεις το όραμά σου;

Ναι, υπήρξαν, αλλά δεν άφησα τις ενοχές να με καθοδηγήσουν. Οι ενοχές, όπως όλοι γνωρίζουμε, προέρχονται από κοινωνικές συμβάσεις, το όραμα, όμως, είναι ανάγκη εσωτερική. Και όταν επιλέγεις το όραμά σου, δίνεις και στους άλλους άδεια να κάνουν το ίδιο. Ανοίγεις τον δρόμο τους.

Τι θυσιάζει μια γυναίκα για να παραμείνει πιστή στον εαυτό της;

Θυσιάζει την ευκολία του να είναι αρεστή σε όλους. Η αυθεντικότητα κοστίζει, αλλά η απώλεια του εαυτού σου κοστίζει πολύ περισσότερο.

Υπήρξε στιγμή που αμφισβήτησες τον εαυτό σου;

Φυσικά. Η αμφισβήτηση δεν είναι αδυναμία, αλλά εξέλιξη. Αν δεν αμφισβητούσα θα περέμενα στάσιμη. Το θέμα δεν είναι το αν θα πέσω, αλλά το αν θα σηκωθώ πιο συνειδητοποιημένη και πιο δυνατή.

Από πού αντλείς δύναμη όταν τα πράγματα δυσκολεύουν;

Η δύναμη είναι μέσα μου και μπορώ να το πω με πολλή σιγουριά αυτό. Όλα υπάρχουν μέσα μας.

Ποια ήταν η πιο μοναχική στιγμή της διαδρομής σου;

Όταν έχασα τον πατέρα μου. Φέτος κλείνουν 33 χρόνια που έφυγε. Ο καπετάν Γιάννης ο Παπαδάκης ήταν αυτός που με έμαθε να τολμώ και να πιστεύω στον εαυτό μου. Με δίδαξε να πορεύομαι με καθαρή ψυχή. Η φράση του που με ακολουθεί συνεχώς είναι: «αν μπορείς, παιδί μου, να κάνεις καλό σε άνθρωπο, να πασχίζεις να το κάνεις, κακό μην κάνεις ποτέ σε κανέναν». Να ξέρετε βέβαια ότι εγώ αυτό το πλήρωσα στη ζωή μου πολύ ακριβά. Γιατί δεν σκέφτονται όλοι έτσι! Όμως τα μαθήματά μου τα πήρα, έχοντας συνείδηση πεντακάθαρη και τιμώντας όσα μου δίδαξε ο Καπετάνιος της ζωής μου.

Αν μπορούσες να μιλήσεις στη νεότερη εκδοχή του εαυτού σου, τι θα της έλεγες;

Να μην αφήσει ποτέ κανέναν να της κόψει τα φτερά. Να κοιτάει πάντα το στόχο της και να πορεύεται με τις αξίες με τις οποίες γαλουχήθηκε, σεβόμενη πρώτα τον εαυτό της και μετά τους γύρω της.

Τι σημαίνει για σένα το να είσαι γυναίκα σήμερα;

Γεννήθηκα σε μια οικογένεια όπου οι γυναίκες ήταν πολύ σεβαστές από τους υπόλοιπους. Η γυναίκα ήταν η ήρεμη δύναμη. Η μαμά Κωνστάντζα ήταν η δασκάλα μου στη ζωή, έπαιρνα από τη δύναμη και την υπομονή της, έμαθα να τα βγάζω πέρα στα δύσκολα χωρίς να βαρυγκομώ. Έμαθα να μην κλαίω πάνω από το πρόβλημα, αλλά να βρίσκω λύση σε αυτό. Δεν θεωρώ ότι σήμερα ή χτες ένιωθα κάπως διαφορετικά επειδή είμαι γυναίκα.

Πιστεύεις ότι η επιτυχία έχει διαφορετικό βάρος όταν συμβαίνει από μια γυναίκα;

Η επιτυχία, άσχετα από το αν είσαι άνδρας ή γυναίκα, είναι πάνω από όλα επιτυχία για τον εαυτό σου, για την οικογένειά σου, για το στόχο σου, για την επαγγελματική σου υπόσταση. Η επιτυχία σου έχει νόημα όταν μοιράζεται με ανθρώπους που αγαπάς και σε αγαπούν. Δεν παίζει ρόλο το φύλο.

Αν η ζωή σου ήταν ένα πιάτο, τι γεύση θα είχε;

Θα είχε σίγουρα τόλμη, ένταση, καυτερή αποφασιστικότητα, οξύτητα καθαρότητας και μια βαθιά, ζεστή επίγευση αντοχής. Δεν θα ήταν ένα «εύκολο» πιάτο, όμως θα ήταν αληθινό.