Συνωστισμός από σήμερα με τις ταινίες της εβδομάδας Α προβολής στις κινηματογραφικές αίθουσες. Πρόκειται για έντεκα καινούργιες ταινίες και μια επανέκδοση. Ο υποψήφιος για αρκετά Οσκαρ «Μυστικός πράκτορας» ξεχωρίζει, τα «Ανεμοδαρμένα ύψη» με την Μάργκοτ Ρόμπι απογοητεύουν..
Βαθμολογία
5: εξαιρετική
4: πολύ καλή
3: καλή
2: ενδιαφέρουσα
1: μέτρια
0: απαράδεκτη
«Ο μυστικός πράκτορας» (O secreto agendo)
Παραγωγή: Βραζιλία/ Γαλλία/ Γερμανία/ Ολλανδία, 2025
Σκηνοθεσία: Κλέμενς Μεντόσα Φίλο
Ηθοποιοί: Βάγκνερ Μούρα, Αλίς Καρβάλο κ.α.
Πριν από ακριβώς ένα χρόνο η ταινία «Είμαι ακόμα εδώ» του Βάλτερ Σάλες απέσπασε το Όσκαρ διεθνούς ταινίας. Και να που η δικτατορία στη Βραζιλία στην δεκαετία του 1970, γίνεται το φόντο μιας ακόμη «οσκαρικής» ταινίας η οποία διεκδικεί τέσσερα, ανάμεσα στα οποία το Οσκαρ καλύτερης ταινίας της χρονιάς και το Οσκαρ καλύτερης διεθνούς ταινίας. Είναι η τελευταία και σίγουρα καλύτερη δημιουργία του πρώην κινηματογραφικού κριτικού και εδώ και χρόνια κινηματογραφιστή Κλέμενς Μεντόσα Φίλο, του οποίου η ταινία «Bacurau» (2019), έχει επίσης προβληθεί στις ελληνικές αίθουσες.
Αυτό που παρακολουθούμε είναι ένα δαιδαλώδες παιχνίδι γάτας – ποντικιού. Γάτα είναι το παρακράτος της Βραζιλίας σε εποχές επικίνδυνες, τότε που μπορούσες να δεις πτώματα στον δρόμο και κανείς να μην δίνει σημασία. Ποντικός, είναι ένας μυστηριώδης τύπος, ο Αρμάντο (Βάγκνερ Μούρα – υποψήφιος για το Οσκαρ Α ρόλου), ο οποίος έχει καταλήξει στην πόλη Ρεσίφε από όπου ελπίζει να διαφύγει από την χώρα.
Κρύβοντας με προσοχή τα χαρτιά του και δίνοντας με υπομονή τις πληροφορίες για τους λόγους που ο Αρμάντο βρίσκεται στο στόχαστρο και κινείται σαν φάντασμα, ο Μεντόσα Φίλο δημιουργεί μια καταπληκτική ατμόσφαιρα, πέρα για πέρα κινηματογραφική στην οποία έχουν συμβάλλει τα μέγιστα τόσο τα σκηνικά και τα κοστούμια των Θάλες Χουνκουείρα και Ρίτα Αζεβέδο, όσο και εικονογράφηση μέσω των φίλτρων της διευθύντριας φωτογραφίας Εβγκένια Αλεξάντροβα.
Νιώθεις ότι βρίσκεσαι πραγματικά στην Βραζιλία του 1977, ενώ στο ταμπλό του «Μυστικού πράκτορα» θα βρούμε χυμώδεις ήρωες • κρυφούς αντιστασιακούς και διεφθαρμένους αστυνομικούς, διεστραμμένους πλούσιους και επαγγελματίες δολοφόνους. Συνδέοντας όλα αυτά με ένα αρχετυπικό οικογενειακό δράμα, ο Μεντόσα Φίλο σε χτυπάει κατευθείαν στην καρδιά και βγαίνοντας από την αίθουσα σκουπίζεις τα δάκρια των ματιών σου.
Βαθμολογία: 3 ½
ΑΘΗΝΑ: VILLAGE MALL – OPTIONS ΓΛΥΦΑΔΑ – WEST CITY – ΕΛΛΗ – ΑΣΤΟΡ –
ΓΑΛΑΞΙΑΣ – ΑΘΗΝΑΙΟΝ – ΑΒΑΝΑ – ΣΠΟΡΤΙΝΓΚ – ΚΗΦΙΣΙΑ – ΑΕΛΛΩ – ΝΑΝΑ – ΖΕΑ κ.α. ΘΕΣ/ΚΗ: ΟΛΥΜΠΙΟΝ – ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΝ – ODEON ΠΛATEIA κ.α.
Ο δρόμος του εγκλήματος (Crime 101)
Παραγωγή: ΗΠΑ, 2026
Σκηνοθεσία: Μπαρτ Λέιτον
Ηθοποιοί: Κρις Χέμσγουορθ, Μπάρι Κέογκαν, Χάλι Μπέρι, Μαρκ Ράφαλο κ.α.
Ληστείες, προδοσίες, ρομάντζο και (ευτυχώς) όχι πολλές δολοφονίες διανθίζουν μια αρχετυπική ιστορία εγκλήματος στην οποία τέσσερις είναι οι βασικοί ήρωες: δυο κακοποιοί (Κρις Χέμσγουορθ, Μπάρι Κέογκαν), μια ασφαλίστρια (Χάλι Μπέρι) και ένας αστυνομικός (Μαρκ Ράφαλο). Όλα αυτά στο σύγχρονο Λος Αντζελες
Ωστόσο, αυτή η αστυνομική περιπέτεια είναι too much σε αρκετούς τομείς. Στις δύο ώρες και 50’ είναι υπερβολικά μεγάλη σε διάρκεια, φορτωμένη από πολλούς χαρακτήρες και υποιστορίες και ενώ δεν είναι έπος δίνει την αίσθηση επικής όψης. Τέλος δίνει σχετικά εύκολες λύσεις στα προφανή σεναριακά εμπόδιά της (όχι σε όλα αλλά σε αρκετά). Ισως το βασικό της πρόβλημα να είναι ότι ο σκηνοθέτης της Μπαρτ Λέιτον αγαπάει πάρα πολύ την «Ενταση» (1995) του Μάικλ Μαν. Δεν μπορεί να ξεφύγει από την σκιά της και να απογειωθεί σε κάτι που δεν θα… θυμίζει την «Ενταση».
Βεβαίως όλα αυτά δεν σημαίνουν ότι ο «Δρόμος του εγκλήματος» δεν είναι μια ταινία που παρακολουθείται με περιέργεια. Το σασπένς το έχει και για να λέμε τα τα πράγματα με το όνομά τους, δεν είναι και τόσο προβλέψιμη ταινία. Γοητευτικοτερος όλων των ηθοποιών ο Μαρκ Ράφαλο που όπως πάντα σε κερδίζει άνευ όρων, πόσο μάλλον, στον ρόλο ενό ανθρώπου που έχει παρατήσει τον εαυτό του αλλά εξακολουθεί να πιστεύει στις ικανότητές του χωρίς να δίνει σημασία στο ότι όλος ο περίγυρός του τον θεωρεί παρωχημένο.
Βαθμολογία: 2 ½
ΑΘΗΝΑ: ΟΛΑ ΤΑ VILLAGE – ΟΛΑ ΤΑ OPTIONS – ΑΕΛΛΩ – ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ – ΔΑΝΑΟΣ – ΤΡΙΑ ΑΣΤΕΡΙΑ κ.α. ΘΕΣ/ΚΗ: ΒΑΚΟΥΡΑ – VILLAGE – CINEMA ONE κ.α.
«Ανεμοδαρμένα ύψη» (Wuthering heights)
Παραγωγή: ΗΠΑ/ Αγγλία, 2026
Σκηνοθεσία: Εμεραλντ Φενέλ
Ηθοποιοί: Μάργκοτ Ρόμπι, Τζέικομπ Ελρόντι, Σαζάντ Λατίφ κ.α.
Ένα είναι το στοιχείο που κυριαρχεί πέρα για πέρα στην τελευταία κινηματογραφική εκδοχή του εμβληματικού λογοτεχνικού έργου της Εμιλι Μπροντέ και αυτό είναι της σεξουαλικότητας. Η άποψη της Φενέλ μοιάζει με επαναλαμβανόμενη πραγματεία στον σαδομαζοχισμό • θα μπορούσες να πεις ότι η ταινία κρυφο αλληθωρίζει προς της «50 αποχρώσεις του γκρι» και ότι το βικτωριανό φόντο δεν είναι παρά το αμπαλάζ.
Η εικονογράφηση από τον διευθυντή φωτογραφίας Λάινους Σάντγκρεν είναι μεν ελκυστική αλλά στην πραγματικότητα, το ερωτικό πάθος ανάμεσα στην Κάθι Ερνσο (Μάργκοτ Ρόμπι) και τον Χίθκλιφ (Τζέικομπ Ελόρντι), τον άνθρωπο με τον οποίο η πρώτη μεγάλωσε και εν συνεχεία παράτησε για να παντρευτεί έναν πλούσιο (Σαζάντ Λατίφ) δεν σε πείθει ιδιαίτερα, όπως δεν σε πείθουν τα σεξουαλικά βίτσια του Χίθκλιφ με μια τρίτη γυναίκα (Αλισον Ολιβερ) προκειμένου να «πικάρει» την Κάθι.
Σε αυτή την ταινία νιώθεις ότι όλοι βασανίζουν και βασανίζονται χωρίς να ξέρουν ακριβώς τον λόγο, οπότε αυτός ο έρωτας κάποια στιγμή, γίνεται απλώς ανυπόφορος – και για τους ήρωες και για τους θεατές. Πριν από 15 περίπου χρόνια είχαμε δει μια ακόμη ταινία πάνω στο ίδιο θέμα από γυναικείο πρίσμα. Και εκείνη η ταινία, της Αντρεα Αρνολντ, μέσα στην ωμότητά της ήταν πολύ ανώτερη και πολύ πιο ζωντανή. Αναζητείστε την αν δεν την έχετε δει.
Βαθμολογία: 1 ½
ΑΘΗΝΑ: VILLAGE MALL – VILLAGE ΠΑΓKΡΑΤΙ – ΟΛΑ ΤΑ OPTIONS – CINOBO ΟΠΕΡΑ – ΑΘΗΝΑΙΟΝ – ΝΙΡΒΑΝΑ – ΑΕΛΛΩ – ΚΗΦΙΣΙΑ – ΦΟΙΒΟΣ – ΛΑΜΠΡΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑΣ – ΣΙΝΕ ΒΑΡΚΙΖΑ – ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ κ.α. ΘΕΣ/ΚΗ: OPTIONS ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ – ΚΟΛΟΣΣΑΙΟΝ κ.α.
«Κραυγές»
Παραγωγή: Ελλάδα, 2025
Σκηνοθεσία: Πέτρος Σεβαστίκογλου
Ηθοποιοί: Αγλαΐα Παππά, Αλεξάνδρα Καζάζου, Μαργαρίτα Αλεξιάδη κ.α.
Δεν περιμένεις γραμμική αφήγηση και δραματουργική καθαρότητα από μια ταινία του Πέτρου Σεβαστίκογλου. Αυτό που ίσως περιμένεις είναι μια αίσθηση, μια «ζωντανή» επαφή με το φιλμικό «σώμα» και αυτό ακριβώς προσφέρουν οι «Κραυγές» μέσα από την ανάγνωση προσώπων, εκφράσεων, κινήσεων, καταστάσεων. Κάπου στο φόντο καταλαβαίνεις ότι ο Σεβαστίκογλου επιδιώκει κάτι να «αφουγκραστεί» • ίσως την γυναίκα (ως έννοια – όχι συγκεκριμένα) μέσα στο ασφυχτικό αστικό περιβάλλον των καιρών μας. Η κάμερά του (ο ίδιος είναι ο χειριστής της), καταγράφει σαν να χορεύει με τους ηθοποιούς • θα μπορούσες να πεις ότι η κάμερα ανήκει τους ηθοποιούς, δεν αποτελεί κάτι ξεχωριστό. Και αυτό μπορεί να κάνει την εμπειρία συναρπαστική, αρκεί να επιτρέψεις στον εαυτό σου να ακολουθήσει τον χορό χωρίς να το πολυσκέφτεται. Βαθμολογία: 3 ½
ΑΘΗΝΑ: ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ ΕΛΛΑΔΑΣ
«Δυο εποχές δύο ξένοι» (Tabi to Hibi)
Παραγωγή: Ιαπωνία, 2025
Σκηνοθεσία: Σο Μιγιάκε
Ηθοποιοί: Σιμ Εούν-κιούνγκ, Γιούνι Καβάι κ.α.
Ένα στατικό πλάνο που απεικονίζει πολυκατοικίες του Τόκιο, ένα άδειο σημειωματάριο, μια γυναίκα (Σιμ Εούν-κιούνγκ) που σκέφτεται και δισταχτικά αρχίζει και σημειώνει με μολύβι. Δεν θα περάσει πολλή ώρα για να αντιληφθούμε ότι η γυναίκα γράφει μια ιστορία και ότι τα δρώμενα που παρακολουθούμε παράλληλα στην οθόνη αντανακλούν τις σκέψεις της. Ενας νεαρός στην παραλία που μια τουρίστρια θέλει να φωτογραφίσει. Μια κοπέλα περιφερόμενη στους ερημικούς δρόμους του χωριού αυτής της παραλίας. Θα συναντηθούν. Τι θα προκύψει;
Κανείς δεν ξέρει, ούτε βεβαίως η κοπέλα που γράφει την ιστορία. Ετσι ο σκηνοθέτης Σο Μιγιάκε υφαίνει ένα ήσυχο, χαμηλότονο «παιχνίδι» ανάμεσα στον κόσμο της φαντασίας και του κινηματογράφου και τον πραγματικό κόσμο της ζωής, που κάποια στιγμή ταυτίζονται. Το ποια είναι αυτή η γυναίκα που γράφει, το τί θέλει και πως το αναζητεί, όλα αυτά τα μαθαίνουμε σταδιακά ακολουθώντας το άγρυπνο βλέμμα του Μιγιάκε ενώ την παρακολουθεί σε αυτήν την μοναχική περιπλάνηση, στην οποία μπορεί να συμβαίνουν πολλά, όλα όμως αφήνουν πίσω τους «κάτι».
Βαθμολογία: 3
ΑΘΗΝΑ: ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ ΕΛΛΑΔΑΣ – NEWMAN
Ντοκιμαντέρ
«Από τι είμαστε φτιαγμένοι»
Παραγωγή: Ελλάδα, 2026
Σκηνοθεσία: Σιαμάκ Ετεμάντι
Με βαρόμετρο της ιστορίας του τον Αρη, έναν τετραπληγικό φοιτητή ψυχολογίας ο οποίος δουλεύει πάνω σε μια πτυχιακή εργασία για τα στερεότυπα γύρω από τη σεξουαλικότητα των ατόμων με αναπηρία, ο Ιρανός σκηνοθέτης Σιαμάκ Ετεμάντι που ζει και εργάζεται στην Ελλάδα, αναζητά απαντήσεις σε όλα τα ερωτήματα που οι αρτιμελείς άνθρωποι έχουν για το πως ζουν – και κυρίως το πως θέλουν να ζουν – συνάνθρωποί τους με σωματικές αναπηρίες.
Η ταινία (που χρειάστηκε πέντε χρόνια για να ολοκληρωθεί) εξετάζει αρκετές περιπτώσεις (ποικίλων ηλικιών) και τελικά το συναίσθημα που σου προκαλεί δεν είναι τόσο η συγκίνηση όσο ο θαυμασμός. Το άτομο με αναπηρία δεν υπάρχει σε αυτόν τον κόσμο μόνο για να φάει και να κοιμηθεί. Εχει και συναισθήματα τα οποία θέλει να φροντίσει και η σεξουαλικότητα, βεβαίως παίζει τεράστιο ρόλο.
Η ταινία θέλει να καταρρίψει το στερεότυπο που λέει ότι ένα ανάπηρο άτομο είναι προορισμένο να είναι μαζί με ένα άλλο ανάπηρο άτομο. Και είναι πραγματικά τραγικό να ακούς ότι επικρατεί ακόμα και σήμερα σε μια σύγχρονη κοινωνία η μεσαιωνική αντίληψη «τι θα πει ο κόσμος;» Ένα μεγάλο μπράβο λοιπόν σε όλους όσοι δούλεψαν σε αυτήν την ταινία. Το αξίζουν και με το παραπάνω.
Βαθμολογία: 3 ½
ΑΘΗΝΑ: ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ ΕΛΛΑΔΑΣ – ΤΡΙΑΝΟΝ
«Το τραγούδι του δάσους» (Le chant de forets)
Παραγωγή: Γαλλία, 2025
Σκηνοθεσία: Βενσάν Μινιέ
Η σχέση άγριας φύσης – ανθρώπου, ενδεδυμένη με ποίηση πρωταγωνιστεί στην τελευταία δουλειά του διάσημου Γάλλου φωτογράφου και σκηνοθέτη ντοκιμαντέρ Βενσάν Μινιέ, ειδικού σε τέτοια θέματα, του οποίου μια προηγούμενη ταινία, «Η λεοπάρδαλη του χιονιού» έχει επίσης παιχθεί στις ελληνικές αίθουσες.
Εδώ, ο φακός του Μινιέ απαθανατίζει διάφορα πλάσματα της φύσης που κυκλοφορούν στα Βόσγια Ορη της Γαλλίας, τα οποία ο Μινιέ επισκέπτεται μαζί με τον πατέρα του Μισέλ και τον γιό του Σιμόν. Ο πρώτος ήταν εκείνος που μύησε τον Βενσάν στην ομορφιά της φύσης όταν ήταν ακόμα παιδί • όταν βρέθηκε με μια κάμερα μόνος στο δάσος αποφάσισε ότι αυτό θα ήθελε να κάνει στην ζωή του. Και ο γιός του, σήμερα, αναρωτιέται αν θέλει να ακολουθήσει τα βήματα του πατέρα και του παππού του. Ανάμεσά τους ελάφια, κουκουβάγιες, λύγκες, ακόμα και ένα σπάνιο είδος αγριόκουρκου • συμμέτοχοι σε ένα ταξίδι μυσταγωγικό μέσω του οποίου γινόμαστε κοινωνοί μιας σχεδόν μεταφυσικής εμπειρίας. Οταν η ταινία τελειώνει, αυτό που έχει μείνει είναι η αίσθηση μιας βαθιάς γαλήνης, σχεδόν σαν να έχεις περάσει από ένα είδος θεραπείας ανακαλύπτοντας πράγματα που ούτε καν είχαν περάσει ποτέ από το μυαλό σου άπαξ και δεν έχεις ιδιαίτερη επαφή με την φύση και τα γοητευτικά της μυστήρια.
Βαθμολογία: 4
ΑΘΗΝΑ: ΓΑΛΑΞΙΑΣ – ΣΠΟΡΤΙΝΓΚ – ΝΑΝΑ – CINOBO ΟΠΕΡΑ – ΖΕΑ κ.α.
Επανέκδοση – «Οι ζωές των άλλων»
Γιορτάζοντας τα 20 χρόνια ζωής της γερμανικής ταινίας «Οι ζωές των άλλων» (Das Leben der Anderen, 2006) του Φλόριαν Χένκελ φον Ντόνερσμαρκ, ο κινηματογράφος ΔΑΝΑΟΣ την προβάλλει κατ’ αποκλειστικότητα και σε εκ νέου επεξεργασμένη κόπια. Τεράστια επιτυχία της εποχής της, η ταινία πέτυχε γιατί ο σκηνοθέτης της επέστρεψε στην εποχή της διχοτομημένης Γερμανίας (1984) κάνοντας μια δεξιοτεχνική μείξη πολιτικοποιημένου – ψυχαγωγικού κινηματογράφου στο ύφος του επίσης γερμανικού «Goodbye Lenin!». Στιγμές γνήσιας συγκίνησης μέσα από μια ιστορία έρωτα και προδοσίας που απέσπασε και το Οσκαρ μη αγγλόφωνης ταινίας (παίζουν οι Ούλριχ Μούχε, Σεμπάστιαν Κοχ, Μαρτίνα Γκέντεκ, Ούλριχ Τούκουρ κ.α.)
Βαθμολογία: 4
Επίσης στις αίθουσες
Aποκλειστικά στην αίθουσα Cinobo Πατησίων προβάλλεται η εκμοντερνισμενη εκδοχή του Κόμη Δράκουλα, ο «Δράκουλας» (Dracula, διεθνής συμπαραγωγή με βάση την Ρουμανία, 2025), την οποία σκηνοθέτησε ο κόμης του πρωτοποριακού ρουμάνικου κινηματογράφου Ράντου Ζούντε («Αφερίμ» κ.α.)
Αθλητισμός και ζωοφιλία στην τελευταία ταινία animation της Sony Pictures Animation «Goat: Ο δρόμος προς την κορυφή» (ΗΠΑ, 2026) των Ταϊλι Ντίλιχεϊ και Ανταμ Ροσέτ. Μότο εδώ «και τα μικρά ζώα μπορούν να παίξουν μπάλα!» και κεντρικό «πρόσωπο» ο Γουίλ, μία νεαρή αρσενική κατσίκα που στοχεύει να ενταχθεί στους επαγγελματίες αθλητές του roar ball –στο οποίο κυριαρχούν τα γρηγορότερα και πιο άγρια ζώα του κόσμου.
Στο παραμύθι «Rabbit trap» (ΗΠΑ/ Αγγλία, 2025) του Μπριν Τσένι, ένα ζευγάρι μουσικών (Ντεβ Πατέλ, Ρόζι Μακ Γιούαν) που έχει μετακομίσει στο δάσος αναζητώντας έμπνευση στους ήχους της φύσης, έρχεται σε επαφή με ένα μυστηριώδες αγόρι (Τζέιντ Κρου) το οποίο φέρνει στην επιφάνεια κρυφές εντάσεις και δοκιμάζει τη σχέση τους.
Το ντοκιμαντέρ του Δημήτρη Τράγγαλου «Αβάντι μαέστρο» (Ελλάδα, 2024), αφορά την ελληνική λαϊκή τέχνη του Καραγκιόζη και προσκαλεί τον θεατή σε ένα ταξίδι στο μαγικό κόσμο του Ελληνικού Θεάτρου Σκιών με ξεναγό τον Ιάσονα Μελισσηνό που ασχολείται με τον Καραγκιόζη εδώ και περισσότερα από 60 χρόνια.
