Ως μέσο καλλιτεχνικής έκφρασης που συνυφαίνεται με μια σχεδόν απόλυτη ελευθερία του λόγου, η σάτιρα υποφέρει συνήθως στα αυταρχικά καθεστώτα: εκεί φιμώνονται, εάν δεν διώκονται μέχρι τελικής εξοντώσεως, οι θεράποντες του είδους.
Συμβαίνει όμως καμιά φορά να υποφέρει και στις δημοκρατίες. Συμβαίνει όταν χρησιμοποιείται ως όχημα έξαλλης καταγγελίας και «ιερής αγανάκτησης» – είναι η περίπτωση της σάτιρας που γελοιοποιείται επειδή υποτίθεται πως «σοβαρεύει». Αλλά συμβαίνει και όταν χρησιμοποιείται ως πρόσχημα για να δικαιολογηθεί ο σεξιστικός ή ο ομοφοβικός λόγος: σε αυτήν την δεύτερη περίπτωση είναι που γίνεται πραγματικά κουρέλι.
Το πρώτο κρούσμα κακοποίησης της σάτιρας εκδηλώθηκε πρόσφατα στην τηλεόραση με αφορμή την τραγωδία των Τεμπών. Το δεύτερο εμφανίστηκε στην πολιτική με αφορμή μια κομματική υποψηφιότητα.
Αλλά εάν το πρώτο σχετίζεται με την ισχύ ενός μέσου, τους όρους του θεάματος και το δικαίωμά του να επιλέγει τους διασκεδαστές του, το δεύτερο έχει να κάνει με την αδυναμία ενός κόμματος και την υποχρέωσή του να κάνει τις επιλογές του με όρους που δεν υπόκεινται στον χαβαλέ ή το θέαμα.
Η πολιτική, με άλλα λόγια, είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να την αφήσει κανείς στους διασκεδαστές. Κι ακόμη σοβαρότερη για να την παραδίδει βορά στην ομοφοβία και τον σεξισμό.
