Στα αζήτητα οι ερωτικές επιστολές του Γκέμπελς

Αδοξα έληξε η πολυσυζητημένη στα τέλη του περασμένου μήνα δημοπρασία των προσωπικών εγγράφων του υπουργού Προπαγάνδας του Γ’ Ράιχ Γιόζεφ Γκέμπελς. Ο ιδιοκτήτης της συλλογής δεν έμεινε ικανοποιημένος από τις προσφορές των πλειοδοτών (οι 140.000 δολάρια που προσέφερε ένας ευρωπαίος ιδιώτης απείχαν κατά πολύ από την τιμή εκκίνησης των 200.000 δολαρίων) και έτσι λίαν πικάντικα αναμνηστικά του ναζισμού έμειναν στα αζήτητα.

«Με εξέπληξε», λέει στο «Βήμα» ο Μπιλ Παναγόπουλος, ο 54χρονος ελληνοαμερικανός πρόεδρος του οίκου δημοπρασιών Alexander Historical Auctions (με έδρα το Κονέκτικατ), «πώς σε μια εποχή που ένα φόρεμα της Μέριλιν Μονρόε πιάνει 4,5 δισ. δολάρια και τα “ρουμπινί γοβάκια” από τον “Μάγο του Οζ” πιάνουν σχεδόν 700.000 δολάρια, κανένας ιδιώτης αλλά και κανένα ίδρυμα δεν θεώρησε τα έγγραφα αυτά αρκετά σημαντικά ώστε να προσφέρει ένα πολύ πιο ευτελές από τα προηγούμενα ποσό. Πολύ φοβάμαι ότι ο ιδιοκτήτης θα αναγκαστεί να σπάσει τη συλλογή και να την πουλήσει τελικά σε μικρά κομμάτια, κάτι που για μένα συνιστά ιστορικό έγκλημα».

Η νοσοκόμα και τα πειστήρια

Δεν είναι τυχαίο ότι ο ελληνοαμερικανός δημοπράτης (γιος του εφοπλιστή Ευγένιου Παναγόπουλου που υπηρέτησε ως έφεδρος ανθυποπλοίαρχος στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο) δέχθηκε σωρεία επιθέσεων, κυρίως από τον αμερικανικό Σύλλογο Εβραίων Επιζώντων του Ολοκαυτώματος.

«Οι αντιδράσεις στην πώληση της συλλογής του Γκέμπελς και των “αναμνηστικών” του Γ’ Ράιχ είναι σε γενικές γραμμές εξαιρετικά θετικές» λέει ο ίδιος. «Σε ολόκληρο τον πλανήτη ο κόσμος αντιλαμβάνεται τη σπουδαιότητα που έχει η διατήρηση της Ιστορίας, είτε μιλάμε για “καλή” Ιστορία είτε για “κακή”, διότι δεν παύουν να είναι απτές αποδείξεις, αυτό που εγώ αποκαλώ “πειστήρια εγκλημάτων”. Κάποιοι αμφισβήτησαν την “ηθική” μου να προβώ στην πώληση αυτού του υλικού. Τους ρωτώ: Δεν θα ήταν ανήθικο να αφήσει κανείς ένα τέτοιο αρχείο να καεί στην πυρά, όπως ζήτησαν κάποιοι, ή να κατακερματιστούν και να πουληθούν κάτω από το τραπέζι σε υπαίθριες αγορές και εμποροπανηγύρεις; Ηθικό είναι να φέρεις αυτό το υλικό στην πρώτη γραμμή και στο τώρα, να το καταστήσεις προσιτό σε εκείνους που έχουν τη δυνατότητα να το αγοράσουν και να το φυλάξουν για τις επόμενες γενιές».

Σύμφωνα πάντα με τον κ. Παναγόπουλο, τη συλλογή του Γκέμπελς (μεταξύ άλλων οι ερωτικές του επιστολές, η πανεπιστημιακή διατριβή, τα ποιήματα και τα ημερολόγιά του) προσέφερε στα τέλη της δεκαετίας του ’40 (με το αζημίωτο φυσικά) στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας μια γερμανίδα νοσοκόμα. Οταν το πήρε είδηση η αδελφή του Γκέμπελς, μήνυσε τη νοσοκόμα για την κυριότητα των εγγράφων. Κέρδισε την υπόθεση μόλις το 1955.

Εν συνεχεία τα έγγραφα κληροδοτήθηκαν σε έναν Ελβετό, ο οποίος είτε τα πούλησε σε μια ελβετική εταιρεία είτε την εξουσιοδότησε να τα πουλήσει εκ μέρους του. «Αυτό που λέω με βεβαιότητα είναι ότι η οικογένεια Γκέμπελς δεν θα είχε από την πώληση το παραμικρό οικονομικό όφελος» υπογραμμίζει ο ίδιος.

Το «κριάρι» και οι έρωτες

Αξίζει να σημειωθεί ότι η εν λόγω συλλογή του Γκέμπελς φέρνει στο φως πολλές, άγνωστες πτυχές μιας βαθιά αντιφατικής (αλλά ψυχοπαθολογικής ως το μεδούλι) προσωπικότητας. Οπως ότι ήταν… ερωτιάρης.

Οι πλείστες ερωτικές επιστολές του δεν αφήνουν καμία αμφιβολία ότι το κακομούτσουνο αρπαχτικό του Γ’ Ράιχ, το πρωτοπαλίκαρο του Χίτλερ που, μεταξύ άλλων, κυκλοφόρησε προπαγανδιστικά σλάιντς στα οποία οι εβραίοι απεικονίζονταν ως καρκινικά κύτταρα και οι γερμανοί στρατιώτες ως ευεργετικές ακτίνες Χ, ο δεύτερος τη τάξει ναζιστής που πότισε υδροκυάνιο τα έξι γλυκοφίλητα παιδιά του, ήταν στα νιάτα του εξαιρετικά παθιασμένος αλλά και τυχερός με το άλλο φύλο. Μάλιστα για ένα φεγγάρι έβγαινε ταυτόχρονα με δύο αδελφές, ενώ η ελευθεριάζουσα σεξουαλική συμπεριφορά του τού χάρισε από νωρίς το παρατσούκλι «κριάρι». «Αν σε είχα τώρα μαζί μου, θα σε άρπαζα και θα σε ανάγκαζα να με αγαπήσεις, έστω για μια στιγμή. Και ύστερα θα σε σκότωνα» θα γράψει εν έτει 1920 στην Ανκα Στάλχερν, την πρώτη αγάπη της ζωής του.

Επώδυνες δημοπρασίες

Οσον αφορά εκείνους που διατείνονται ότι ένα τέτοιο αρχείο μπορεί να γίνει βορά κάποιας νεοναζιστικής ομάδας, ο κ. Παναγόπουλος είναι κάθετος. «Αυτό είναι εξωφρενικό. Οι νεοναζί δεν έχουν καμία ανάγκη την προσωπική αλληλογραφία του Γιόζεφ Γκέμπελς ή κάποιου άλλου αρχαίου ναζί. Εχουν δημιουργήσει τα δικά τους σύμβολα, τους δικούς τους ηγέτες και τη δική τους πλήρως αναθεωρημένη φιλοσοφία. Και ποτέ δεν έχει υποπέσει στην αντίληψή μου κάποια ναζιστικής νοοτροπίας ομάδα που να συλλέγει ιστορικό υλικό. Αξίζει να σημειώσει κανείς ότι οι τρεις μεγαλύτεροι πωλητές στρατιωτικών ενθυμίων του Γ’ Ράιχ είναι οι ίδιοι εβραίοι οι οποίοι (όπως και οι περισσότεροι Ελληνες) κατανοούν απόλυτα το μέγεθος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και τον αντίκτυπό του σε ολόκληρο τον κόσμο».

Ο ίδιος επιμένει ότι στέκεται ισότιμα απέναντι σε ένα ιδιόχειρο σημείωμα του Γκάντι και στο γραφείο που χρησιμοποίησε ο Χίτλερ κατά την υπογραφή του επαίσχυντου Συμφώνου του Μονάχου (1938). «Δεν κάνω καμία διάκριση. Ολα είναι ιστορικά κειμήλια που πρέπει να τα σεβαστούμε και να τα διατηρήσουμε. Βέβαια, παρ’ ότι έχω πουλήσει 40.000 αντικείμενα στα 25 χρόνια της δουλειάς μου, οφείλω να ομολογήσω ότι κάποια είναι τόσο “επώδυνα” ώστε απλά αδυνατώ να τα διαχειριστώ. Οπως τα κουτιά με Zyclon B (σ.σ.: το παρασιτοκτόνο με το οποίο έλουζαν τους εβραίους οι ντουσιέρες του Αουσβιτς)».

Το πιο πολύτιμο αντικείμενο που διατηρεί στην κατοχή του; «Ενα γερμανικό περιβραχιόνιο διακοσμημένο με κεντημένα τα γράμματα “Kreta” (“Κρήτη”), το οποίο δόθηκε στους Γερμανούς που συμμετείχαν στη ναζιστική εισβολή από αέρος στην Κρήτη το 1941. Το συγκεκριμένο ανήκε στον επικεφαλής της ναζιστικής αεροπορίας Χέρμαν Γκέρινγκ και ανακαλύφθηκε τυχαία από έναν αμερικανό στρατηγό σε ένα παριζιάνικο διαμέρισμα. Το φυλάω ως κόρην οφθαλμού, γιατί κάποια μέλη της οικογένειάς μου είναι από την Κρήτη και κάποια άλλα πολέμησαν εκεί τους Γερμανούς. Κάποια μέρα αυτό το κομμάτι ύφασμα θα γυρίσει στην Κρήτη…».