Η αντίστροφη μέτρηση για τις εκλογές έχει αρχίσει. Είτε τον προσεχή Ιούνιο είτε τον ερχόμενο Σεπτέμβριο, το αργότερον, οι κάλπες θα στηθούν και οι πολίτες θα κληθούν να κρίνουν και να αποφασίσουν ποιοι και πώς θα κυβερνήσουν τη χώρα.
Παρένθεση: Κατά τη γνώμη έγκυρων πηγών, η πρόθεση του κ. Κ. Καραμανλή ήταν και είναι να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές τον Σεπτέμβριο, οπότε θα έχει διανύσει το μέγιστο μέρος της τετραετίας του. Εν τούτοις αρκετοί υπουργοί εκφράζουν σχεδόν δημοσίως τη γνώμη ότι οι εκλογές πρέπει να γίνουν συντομότερα, ενώ την άμεση προσφυγή στις κάλπες ζητούν ανοιχτά όλο και περισσότεροι βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος.
Παράλληλα υπέρ της άμεσης προσφυγής στις κάλπες φαίνεται να συντάσσεται και ο επιχειρηματικός κόσμος, με πρώτη την Ενωση των βιομηχάνων που ζήτησε με δήλωση του προέδρου της εκλογές το ταχύτερον.
Οι πιέσεις αυτές, συνδυαζόμενες και με την επίμονη πρόκληση για εκλογές εδώ και τώρα από την πλευρά της Μείζονος Αντιπολιτεύσεως, εκτιμάται ότι θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε αιφνιδιασμό της Κοινής Γνώμης. Τίποτε δηλαδή δεν αποκλείει το ενδεχόμενο προκηρύξεως και διεξαγωγής εκλογών μέσα στο δίμηνο Μαΐου – Ιουνίου! Κλείνει η παρένθεση.
Με τις εκλογές, λοιπόν, να είναι ούτως ή άλλως επικείμενες, γεννάται το ερώτημα τι κρίνεται, τι θα κριθεί, ποιο επιτέλους είναι το διακύβευμα της εκλογικής αναμέτρησης.
Ολα δείχνουν ότι βαδίζουμε προς τις κάλπες με αναπαλαίωση γνωστών συνθημάτων περί σκανδάλων και διαφθοράς. Πριν από την εκλογική της νίκη η ΝΔ είχε επιδοθεί σε σκανδαλολογία, έκανε προεκλογικό αγώνα με κύριο άξονα τη διαφθορά που κατά την άποψή της διαπερνούσε το ΠαΣοΚ. Τώρα ως κυβέρνηση δοκιμάζει την αντοχή της σε σκληρές καταγγελίες περί δικής της διαφθοράς… Οσο και αν η σκανδαλολογία δεν αγγίζει τον κ. Κ. Καραμανλή (όπως ΔΕΝ άγγιζε και τον Κώστα Σημίτη), τείνει εν τούτοις να γίνει το βασικό αντικείμενο των εκλογών.
Η εξέλιξη αυτή είναι προφανώς δυσάρεστη, στο μέτρο που δείχνει διακομματική τη μόλυνση της διαφθοράς, αν τα εκάστοτε καταγγελλόμενα είναι αληθή. Το χειρότερο όμως είναι άλλο: Οι πολιτικές αναμετρήσεις μοιάζει να μην έχουν νόημα! Δεν υπάρχουν πολιτικά ζητούμενα, δεν παράγεται πολιτική, δεν αναμετρούνται πολιτικές δυνάμεις που έχουν πρόγραμμα, που έχουν όραμα.
Οι πολιτικοί καβγάδες συνεχίζονται με αλληλοκατηγορίες για διαφθορά, ενώ θα περίμενε κανείς από τον κ. Καραμανλή να δίνει τη μάχη του για ριζικές αλλαγές, αν τις έχει σκεφθεί και αποφασίσει, και από τον κ. Παπανδρέου να μάχεται για να του δοθεί η ευκαιρία όχι να γίνει και αυτός αρχάγγελος μιας άλλης «κάθαρσης», αλλά να εφαρμόσει ένα φιλόδοξο πρόγραμμα οικονομικής ανατάξεως και κοινωνικής προόδου.
Καλή και απαραίτητη είναι η κάθαρση από τα σκάνδαλα, αλλά οι πολιτικοί μας, χωρίς προγράμματα που θα πάνε τη χώρα μπροστά, κινδυνεύουν να κριθούν άχρηστοι!
