Τ ο Παλάτσο Στρότσι στο κέντρο της Φλωρεντίας ασφυκτιούσε καθημερινώς από κόσμο. Το κτίριο είχε προσφάτως ανοίξει τις θύρες του ύστερα από μια δύσκολη ανακαίνιση. Αυτός, όμως, δεν ήταν ο βασικός λόγος που κινούσε την περιέργεια των περαστικών (κυρίως ντόπιων και όχι τουριστών)· στην πρόσοψή του, ένα μεγάλο πανό έλυσε το μυστήριο: «Ο Σεζάν στη Φλωρεντία».
Πρόκειται για μια έκθεση (θα διαρκέσει ως 29 Ιουλίου) αφιερωμένη στον μεγάλο ζωγράφο Πολ Σεζάν (1839- 1906), ο οποίος αναδύθηκε από την πηγή του ιμπρεσιονισμού και άνοιξε τον δρόμο στον ανατρεπτικό κυβισμό.
Και γιατί οι Ιταλοί, άραγε, να επιθυμούν να δουν μια επιπλέον δόση τέχνης από Γαλλία; Μα, βέβαια, για τις δύο λέξεις-κλειδιά: Σεζάν και Φλωρεντία. Η Φλωρεντία συμβολίζει την καλλιτεχνική ανταλλαγή και πνευματική ζύμωση που αναπτύχθηκε κατά την εκπνοή του 19ου και την έλευση του 20ού αιώνα, όταν οι ευκολίες της παγκοσμιοποίησης δεν υπήρχαν. Τότε, ο Ετζίστο Φάμπρι (18661933) και ο Τσαρλς Λόζερ (1864 – 1928), δύο αμερικανοί προύχοντες και μαικήνες, ανάμεσα στα πολλά και «κουλτουριάρικα» ταξίδια τους, εισήγαγαν και στην Ιταλία ορισμένα αντιπροσωπευτικά δείγματα ιμπρεσιονιστικής ζωγραφικής. Είχαν περάσει πρώτα από το Παρίσι, από την γκαλερί του διάσημου εμπόρου Αμπρουάζ Βολάρ και είχαν προμηθευτεί με πίνακες της νέας σχολής.
Εισχωρώντας στις ανακαινισμένες αίθουσες του Παλάτσο, οι επισκέπτες στέκονται πρώτα στην ασπρόμαυρη φωτογραφία που καλύπτει ολόκληρο τοίχο του προθαλάμου. Είναι ο Ετζίστο Φάμπρι με τα εννέα αδέλφια του, ο ένας ωραιότερος από τον άλλον. Ο Φάμπρι φιλοδοξούσε να γίνει ζωγράφος (αλλά ήταν ικανότερος ως συλλέκτης). Στα ταξίδια του στο Παρίσι μαθήτευε στο εργαστήριο του Καμίλ Πισαρό, ενός από τους πατέρες του ιμπρεσιονισμού και γκαρδιακού φίλου του Σεζάν. Ετσι οι δύο αμερικανοί φίλοι γνωρίζουν το έργο του Σεζάν που ζούσε πάντα αποτραβηγμένος στη γαλλική επαρχία, παραγνωρισμένος από κριτική και κοινό. Οταν εκδήλωσαν το ενδιαφέρον τους το 1889, εξαίροντας την «αρχοντική και αυστηρή» ομορφιά της ζωγραφικής του σε ένα γράμμα, ουδείς Γάλλος «συγκινήθηκε». Παρά τον ζήλο των δύο νέων, ο Σεζάν αρνήθηκε να τους συναντήσει. Ως το 1919, όμως, είχαν καταφέρει να συγκεντρώσουν τη μεγαλύτερη συλλογή έργων του Σεζάν εκτός Ρωσίας (όπου βρίσκονταν πολλοί θαυμαστές του). Μεγάλο τμήμα της συλλογής χάθηκε. Ωστόσο, αυτό που παρουσιάζεται στη Φλωρεντία σήμερα αποδεικνύει ότι ο Φάμπρι και ο Λόζερ διέθεταν σημαντικά έργα. Αργότερα αυτά μοιράστηκαν ανάμεσα στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης της Νέας Υόρκης, στον Λευκό Οίκο, χάρη στην Τζάκι Κένεντι, και σε άλλα ιδρύματα.
Στην έκθεση βρίσκεται το ξεχωριστό πορτρέτο «Η Μαντάμ Σεζάν στην κόκκινη πολυθρόνα». Υπάρχουν ακόμη δύο παραλλαγές «Λουομένων» (επαναλαμβανόμενο θέμα στη ζωγραφική του), τοπία όπως η «Οικία στις όχθες του Μάρνη» και μια «Αυτοπροσωπογραφία». Ο επισκέπτης έχει επίσης την ευκαιρία να δει έργα του Πισαρό και να συγκρίνει την καλλιτεχνική συγγένεια των δύο φίλων. Οπως διακρίνουμε από τα έργα του τελευταίου τμήματος της έκθεσης, ο Σεζάν επηρέασε τη ζωγραφική της Φλωρεντίας εκείνης της εποχής. Εξάλλου, το 1910, έγινε η πρώτη ιμπρεσιονιστική έκθεση στην Ιταλία, στο ίδιο το Παλάτσο Στρότσι. Ισως, πάντως, η μεγάλη έκπληξη της εφετινής έκθεσης στην καρδιά της Φλωρεντίας να κρύβεται στο μοναδικό απόκτημα του Φάμπρι: τον εκφραστικό «Κηπουρό» του Βικέντιου Βαν Γκογκ.
