“Κόπος – μεράκι – οργάνωση το τρίποντο της επιτυχίας”
Ο πίνακας στα αποδυτήρια της εθνικής ομάδας μπάσκετ δεν είχε… αριθμούς, βελάκια και διακεκομμένες γραμμές, οι οποίες συνήθως προσδιορίζουν την τροχιά της μπάλας. Σαφώς και υπήρχε συγκεκριμένο αγωνιστικό πλάνο, βάσει του οποίου κινήθηκαν οι πρωταθλητές Ευρώπης. Σαφώς και υπήρχε στρατηγική, από την οποία ουδείς εδικαιούτο να παρεκκλίνει. Το 34ο Ευρωμπάσκετ όμως, το οποίο ολοκληρώθηκε την περασμένη Κυριακή στο παρκέ της «Αρένας» του Βελιγραδίου και θα μείνει χαραγμένο ανεξίτηλα στις μνήμες των ελλήνων φιλάθλων, αποτέλεσε για τον ομοσπονδιακό προπονητή Παναγιώτη Γιαννάκη, εκτός από αγωνιστικό στόχο και ένα προκλητικό «ψυχολογικό παιχνίδι». Ενα τεστ το οποίο οι δώδεκα διεθνείς έπρεπε να περάσουν χωρίς ούτε μία… κοκκινίλα στο χαρτί τους, προκειμένου να γευθούν το νέκταρ της επιβράβευσης των κόπων τους. Ο «δράκος» του ελληνικού μπάσκετ, ο άνθρωπος που έχει δώσει και την ψυχή του για την εκτόξευση της ελληνικής καλαθοσφαίρισης μετατρέποντας ένα σύνολο παικτών με διαλυμένη ψυχολογία σε ανίκητους πολεμιστές, άνοιξε την καρδιά του στο «Βήμα» σε μια πολύ ανθρώπινη εξομολόγηση.
– Παρεισφρέοντας στα… άδυτα των αποδυτηρίων, τα οποία παρέμεναν ερμητικά κλειστά επί εννέα ημέρες, αλλά ξεχείλισαν από τη λάμψη του κυπέλλου τη νύχτα του τελικού, διαπιστώσαμε ότι λατρεύετε το παιχνίδι της ψυχολογίας. Τρία ρητά μας έκαναν εντύπωση, τα οποία μάλιστα ήταν γραμμένα στον πίνακα των… συστημάτων σας με την εξής σειρά: «1. Τα μεγάλα έργα επιτυγχάνονται όχι μόνο με τη δύναμη, αλλά με την επιμονή. 2. H μόνη διέξοδος της ομάδας είναι να είμαστε αυτό που είμαστε και να γίνουμε αυτό που μπορούμε να γίνουμε. 3. Μόνο όταν είσαι πρόθυμος να περάσεις τα όρια, μπορείς να γίνεις νικητής». Τι επιδιώκατε να πετύχετε με αυτή την κίνηση;
«Εγώ και οι συνεργάτες μου θέλαμε να παρακινήσουμε τη σκέψη και την ψυχή των παιδιών, ώστε να συγκεντρώσουν το μυαλό τους σε αυτό που θέλουν να πετύχουν, αλλά δεν γνώριζαν τον τρόπο»…
– Και εφόσον καταφέρατε να εμψυχώσετε με διάφορα τεχνάσματα τους διεθνείς, μας επιτρέπετε να ρωτήσουμε ποιο στοιχείο εμψύχωσε και ενέπνευσε εσάς τον ίδιο;
«Με εμψύχωσε η καριέρα μου»!
– Τι εννοείτε;
«Από τότε που άρχισα να αγωνίζομαι, ήξερα ότι για να πετύχω τον έναν μετά τον άλλον στόχο που έθετα στη ζωή μου έπρεπε να ξεπερνώ τον εαυτό μου. Αυτό μου έγινε βίωμα και προσπάθησα τον ορισμό που δίνω στις έννοιες “προσπάθεια” και “επιμονή” να τον εμφυτεύσω και στους παίκτες μου».
– Εχετε μετανιώσει για κάτι που κάνατε ή παραλείψατε στην καριέρα σας; Το 1982 σας επέλεξαν στο ντραφτ του NBA οι Μπόστον Σέλτικς, ωστόσο το αμερικανικό όνειρο δεν εκπληρώθηκε ποτέ…
«Για να είμαι ειλικρινής, είναι κάτι που σκεφτόμουν συχνά. Οταν είσαι αθλητής και κάνεις πρωταθλητισμό, σε συνεπαίρνουν οι ατομικές επιδόσεις σου και επιζητείς διαρκώς την εξέλιξη. Αισθάνεσαι να σε παρακινεί μια εσωτερική δύναμη, η οποία σε ωθεί στο κάτι παραπάνω. Επειτα από τόσα χρόνια, όμως, το συμπέρασμα είναι ότι δεν θα το αντάλλαζα με όλα όσα έζησα στο ελληνικό μπάσκετ και αυτό που λέω βγαίνει από την καρδιά μου».
– Λίγες ημέρες μετά τον θρίαμβο στο Βελιγράδι ποιο είναι το πρώτο πράγμα που έχει σφηνωθεί στη σκέψη σας; Τι είναι αυτό που δεν θα λησμονήσετε ποτέ;
(γέλια) «Το κύπελλο! Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη στιγμή της απονομής! Οχι, δεν είναι μόνο αυτό. Θα θυμάμαι τη σχέση αυτών των παιδιών και ότι αυτό το συγκλονιστικό αποτέλεσμα ήλθε με πολύ κόπο και μεγάλη θέληση».
– Υπάρχει όμως μια ειδοποιός διαφορά. Οι Γάλλοι πανηγύρισαν έξαλλα το χάλκινο μετάλλιο διοργανώνοντας πάρτι. Το ίδιο και οι Σλοβένοι, οι οποίοι μολονότι είχαν νικήσει την Ελλάδα, κατετάγησαν έκτοι εξασφαλίζοντας την πρόκριση για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2006. Σκέφτεστε τις αντιδράσεις σε περίπτωση νέας αποτυχίας; Θα υπήρχε τρομερή γκρίνια…
«Αυτό συμβαίνει γιατί είμαστε άνθρωποι των άκρων. Πιστεύω ότι τις περισσότερες φορές δεν εκτιμούμε τον κόπο με τον οποίο επιτυγχάνονται μεγάλοι στόχοι. Αυτό συνιστά ελάττωμα, το οποίο πολύ δύσκολα μπορεί να διορθωθεί».
– Θεωρείτε ότι η τεράστια επιτυχία της Εθνικής μπορεί να εξαργυρωθεί από το ελληνικό μπάσκετ, όπως συνέβη τα πρώτα χρόνια μετά το χρυσό μετάλλιο του 1987;
«Δεν θα είναι καθόλου εύκολο. Υπάρχει μια συγκεκριμένη νοοτροπία ότι για να επιτύχει κάποιος ορισμένα πράγματα, δεν χρειάζεται κόπος και αυτό αποτελεί ολέθριο σφάλμα. Ποια είναι η πραγματικότητα; Χρειάζεται πολύς κόπος, μεράκι, οργάνωση. Ολα σε υπερθετικό βαθμό, ώστε το ελληνικό μπάσκετ να εξαργυρώσει αυτή την επιτυχία».
– Ισχύει η πληροφορία ότι επιθυμία της Ελληνικής Ομοσπονδίας είναι να σταματήσετε ως «part timer» και να αναλάβετε εξ ολοκλήρου την τεχνική ηγεσία της εθνικής ομάδας; Ακούστηκε, μάλιστα, ότι αυτός ο σχεδιασμός αφορά την περίοδο 2006-07, υπό την έννοια ότι εφέτος είστε δεσμευμένος από τον σύλλογό σας, το Μαρούσι.
«Δεν έχει γίνει κάποια συζήτηση, συνεπώς δεν γνωρίζω κάτι επίσημο. Το μόνο που με ενδιαφέρει αυτή τη στιγμή είναι να απολαύσω τη χαρά της επιτυχίας που μας χάρισαν αυτά τα παιδιά στο Βελιγράδι και μετά βλέπουμε»…
– Υπήρξε κάποιος παίκτης ο οποίος αποτέλεσε προσωπικό στοίχημά σας στο Ευρωμπάσκετ;
«Το στοίχημα που είχα βάλει με τον εαυτό μου ήταν να πετύχουν όλοι μαζί και να καταλάβουν, όχι πόσο καλοί είναι ατομικά, αλλά σε ποιον βαθμό μπορεί να συνεργαστούν μεταξύ τους για να φτάσουν στην κορυφή. Ποτέ δεν σκέφτομαι ατομικά για κάθε παίκτη, ούτε έχω κάποιον χαϊδεμένο».
– Προτού ακόμη αναχωρήσετε για το Βελιγράδι είχατε δηλώσει ότι «το μέλλον αυτών των παιδιών είναι καλύτερο από το σήμερα». Μάλιστα, είχατε χαμογελάσει όταν μας ακούσατε να λέμε ότι η συγκεκριμένη δήλωση παρέπεμπε σε… πολιτική τοποθέτηση. Εκ του αποτελέσματος, δεν νομίζετε ότι και το… παρόν αυτών των παικτών είναι λαμπρό;
«Θα πρέπει να κατανοήσουμε όλοι ότι το μέλλον μιας ομάδας δεν ισοδυναμεί απολύτως με την κορυφή. Για μένα σημαντικότερη είναι η προσπάθεια που θα πρέπει να καταβάλεις ώστε να παραμείνεις στην κορυφή. Στη ζωή μου πάντοτε έθετα βραχυπρόθεσμους στόχους».
– Και ποτέ δεν θέλατε να χάνετε. Ακόμη και σε φιλική αναμέτρηση σας διέκρινε το ίδιο αγωνιστικό πάθος…
«Οι στόχοι είναι όπως τα βήματα. Οταν ήμουν 12 ετών έβαλα στοίχημα με τον εαυτό μου να αγωνιστώ στην παιδική ομάδα του Ιωνικού Νικαίας, την οποία συγκροτούσαν 16χρονοι! Αρχικά κέρδισα τη θέση μου στη δεκάδα, μετά στην πεντάδα. Και τον επόμενο χρόνο, σε ηλικία 13 ετών, πήρα προαγωγή στην… ανδρική ομάδα».
– Τι είναι αυτό που θα συνιστούσατε στους εκκολαπτόμενους άσους των γηπέδων;
«Στην Ελλάδα δεν έχουμε υπομονή. Αυτό είναι το μυστικό. Να πραγματοποιείς μικρά αλλά σταθερά βήματα προόδου. Από το 5% των δυνατοτήτων σου, είναι αδύνατο να φτάσεις στο 70%. Πρώτα θα πας στο 10%, μετά στο 15% και συνεχίζεις».
– Με δεδομένο ότι η πορεία της ομάδας μπάσκετ στη Σερβία/Μαυροβούνιο συγκρίνεται με τον άθλο της ποδοσφαιρικής ομάδας στην Πορτογαλία πριν από 14 μήνες, θεωρείτε πιθανό στο συγκεκριμένο κομμάτι να μοιάσετε στον κ. Ρεχάγκελ;
«Δεν ξέρω πώς ακριβώς σκέφτεται ο συνάδελφός μου, αλλά έχω την πεποίθηση ότι η εθνική ομάδα ανήκει σε όλους. Δικαίωμα να αγωνιστούν σε αυτό που ονομάζεται “βιτρίνα του ελληνικού μπάσκετ” έχουν όλοι οι αθλητές της χώρας, αρκεί να ήταν προσεκτικοί τις ημέρες του Ευρωμπάσκετ, ώστε να έχουν αντιληφθεί τη φιλοσοφία μας, τι ακριβώς ζητάμε και με ποιον τρόπο θα μπορέσουν να συνεισφέρουν. H πόρτα είναι ανοιχτή».
– Τι σας έκανε εντύπωση από αυτό το ταξίδι; Τι σας άγγιξε περισσότερο;
«Μια δήλωση του Αντώνη Φώτση προτού αναχωρήσουμε για το Βελιγράδι».
– Του Φώτση;
«Ακριβώς! Τον παρακολούθησα σε μια τηλεοπτική εκπομπή και αυτό που είπε μου έκανε μεγάλη εντύπωση. Οτι κανείς δεν έχει υπογράψει συμβόλαιο με την Εθνική. Μάλιστα αναρωτήθηκε δημοσίως γιατί να μην κοπεί από την τελική δωδεκάδα. “Θέλω να είμαι μέλος αυτής της ομάδας και θα παλέψω για να τα καταφέρω” ήταν η δήλωση του Αντώνη, η οποία θα πρέπει να εμφυτευτεί στο μυαλό όλων».
– Αν σας ζητούσαμε να απαριθμήσετε τους πέντε βασικούς λόγους που έφεραν το χρυσό μετάλλιο στο 34ο Ευρωμπάσκετ, ποιους θα ιεραρχούσατε;
«1. Αγάπη για την Εθνική. 2. Θέληση. 3. Πάθος. 4. Σεβασμός προς τον συμπαίκτη. 5. Πίστη στον στόχο».
