Ενα φαρμακείο το όνειρό μας
Σε ένα τυπικό διαμέρισμα στα Μελίσσια η Μόνικα και ο Βίκτωρ περιμένουν. Μια όμορφη γυναίκα παίζει με το μωρό της έχοντας το μυαλό της στο τηλέφωνο. Μήπως και πάρει ο Βαλέριος. Ο σύζυγος για εκείνη, ο ολυμπιονίκης αρσιβαρίστας για όλους εμάς. Οταν η Μόνικα μιλάει για τον Βαλέριο Λεωνίδη τα μάτια της λάμπουν. «Από την πρώτη στιγμή που γνωριστήκαμε κατάλαβα ότι έχει πολλή δύναμη μέσα του. Εκεί στην Κατερίνη, σε ένα ξενοδοχείο όπου προετοιμαζόταν η Εθνική ομάδα για τους Ολυμπιακούς της Βαρκελώνης. Τώρα, τέσσερα χρόνια μετά, στην Ατλάντα, σήκωσε με τη δύναμη της ψυχής του τα βάρη. Είναι χρυσός ολυμπιονίκης για μένα…».
Είναι μαζί σχεδόν από τότε που ο Βαλέριος Λεωνίδης ήρθε στην Ελλάδα. Εκείνος ήρθε το 1991 από τον Β. Καύκασο, από το Ερεβάν της Ρωσίας. Εναν χρόνο αργότερα, η Μόνικα πήρε δώρο από τα καλλιστεία όπου είχε βγει 4η Μις Τσεχία ένα ταξίδι στην Ελλάδα. «Ο Βαλέριος άφησε την πόλη του, κοντά στη Σταυρούπολη της Ρωσίας, για να έρθει στην Ελλάδα και να πραγματοποιήσει το όνειρό του, που ήταν ο αθλητισμός. Ε, εγώ άφησα τη δική μου πόλη, το Μπρνο, για να είμαι δίπλα του. Παντρευτήκαμε αλλά σκεφτήκαμε πολύ προτού κάνουμε το παιδί μας. Πώς να αντιμετωπίζαμε τα έξοδα της ζωής; Το αποφασίσαμε, όμως. Αλλωστε, ο Βαλέριος θέλει πολλά παιδιά» (γελάει).
Στο σπίτι τους η Μόνικα ήθελε μια μεγάλη βιτρίνα για να βάλει μέσα τα μετάλλια και τα κύπελλα του Βαλέριου. Της έφτιαξε, λοιπόν, ο πατέρας της, που είναι τεχνίτης ξύλου στην Τσεχία, μια εκπληκτική ξυλόγλυπτη κατασκευή. «Οταν τοποθέτησα τα μετάλλια στη θέση τους, φώναξα τον Βαλέριο να τα δει. Θύμωσε. “Πού είναι τα πρώτα μου κύπελλα;”, με ρώτησε. Εγώ είχα διαλέξει τα πιο σπουδαία, κατά τη γνώμη μου. Εκείνος όμως ήθελε να υπάρχει ακόμη και το πιο μικρό, όταν ξεκινούσε. “Δεν είναι ωραίο να ξεχνάς από πού άρχισες”, μου είπε. Ετσι, είναι ο Βαλέριος».
Τις πιο πολλές ώρες της ημέρας στην Ελλάδα η Μόνικα είναι μόνη στο σπίτι. Αυτό ήταν πάντα άγχος για τον Βαλέριο. «Σήκωνε βάρη στις προπονήσεις και συνέχεια ξέκλεβε χρόνο για να μου τηλεφωνήσει. Στενοχωριόταν που ήμουν μόνη, δεν ξέρω καλά ακόμη τη γλώσσα… Μετά, το παιδί. Είχε πολλές έννοιες στο κεφάλι του, εκτός από την άρση βαρών. Ξέρει όμως να είναι πάντα δυνατός…».
Λέει και ξαναλέει ότι ο Βαλέριος είναι ρομαντικός. «Θέλει να δίνει πολλά παρά να παίρνει. Δεν γκρινιάζει ποτέ. Τα οικονομικά μας τα ρυθμίζουμε έτσι που να μας φτάνουν. Εχουμε το νοίκι, τον λογαριασμό του τηλεφώνου που μας έρχεται πάντα φουσκωμένος γιατί αναγκαζόμαστε να το χρησιμοποιούμε πολύ. Οι γονείς μας είναι στο εξωτερικό… Αν κάναμε και ταξίδια στην Τσεχία ή στη Ρωσία τα έξοδα θα ήταν περισσότερα». Η Μόνικα πιστεύει ότι με το ολυμπιακό μετάλλιο θα γίνουν πραγματικότητα κάποια όνειρά τους. Στο τραπέζι υπάρχουν περιοδικά για κατοικία και διακόσμηση. «Τα ξεφυλλίζουμε συχνά με τον Βαλέριο. Θα θέλαμε να είχαμε ένα δικό μας σπίτι. Πάντως, ο καημός του Βαλέριου είναι να καταφέρει να ανοίξει ένα φαρμακείο. Πιστεύω ότι το κράτος θα τον βοηθήσει. Θέλει να πατήσει γερά στα πόδια του, οικονομικά, πιο πολύ επειδή σκέφτεται τον γιο μας, να πάει σε καλό σχολείο, να μεγαλώσει σωστά. Μια δουλειά θέλει ο Βαλέριος για να λιγοστέψει και το άγχος του».
