Μία εβδομάδα μετά τον σημαντικότερο διεθνή θρίαμβο της ελληνικής καλαθόσφαιρας στη ροή του 2003, η αναδρομή στον χρόνο είναι χρήσιμη ως τεκμήριο του δυναμισμού του Αρη. Οταν το 1930 έγινε στη Θεσσαλονίκη το πρώτο «φάιναλ φορ» του ελληνικού μπάσκετ η νεοσύστατη ομάδα του Αρη (ήδη από το 1914 είχε αρχίσει η ποδοσφαιρική σταδιοδρομία του), εκείνοι οι σκαπανείς της εποχής, δεν φανταζόταν την εκτόξευση του ονόματος Αρης στα ύψη του αθλήματος. Ωστόσο η ιστορική νομοτέλεια έχει τη δική της θέληση. Οι τέσσερις ομάδες που διαγωνίστηκαν για τον τίτλο της πρωταθλήτριας Ελλάδας ήταν από την Αθήνα η Νήαρ Ηστ και ο Πανιώνιος και της Θεσσαλονίκης εκπρόσωποι ο Αρης και η ΧΑΝΘ. Ο Αρης κερδίζει το τρόπαιο, με δεύτερη τη ΧΑΝΘ, τρίτη τη Νήαρ Ηστ και τέταρτο τον Πανιώνιο. Εδώ κάπου συναντάμε το αγωνιστικό DNA του τωρινού – όχι βέβαια για πρώτη φορά – Κυπελλούχου Ευρώπης.
Είναι γνωστά και με το παραπάνω τα όσα πρόσφερε στο άθλημα αλλά και στον εθνικό αθλητισμό ο Αρης τα τελευταία 25 χρόνια. Τα έχει καταγράψει η ιστορία και η επαλήθευση, στις αρχές του 21ου αιώνα, επέρχεται βασισμένη σε ένα ακατάβλητο από τις αντιξοότητες «πιστεύω». Με την έννοια αυτή η επιτυχία του έχει την ιδιαιτερότητά της. Κάθε άλλο παρά συνηθισμένη. Ετσι, τόσο στο πλαίσιο του αγώνα της περασμένης Κυριακής όσο και στην πορεία, μέσα από αγκάθια και ατραπούς και απογοητεύσεις και εξάρσεις, έχει τη θέση του, ως ψυχολογικό κλειδί, αυτό που έγραψε ο μεγάλος Κορνέιγ (στο έργο του «Ελ Σιντ»): «Το να νικάς χωρίς κίνδυνο θριαμβεύεις δίχως δόξα…». Αυτό το τρόπαιο το κέρδισε επάξια η ιστορική ομάδα της Θεσσαλονίκης.
Και μια και ο λόγος για συλλόγους με μεστή και πολύχρονη ιστορία, ας σταθούμε – άλλωστε το καλεί και η εποχή – στους πρωτοπόρους του κυπριακού στίβου ΓΣ Ολύμπια Λεμεσού (έτος ίδρυσης το 1892) και ΓΣ Παγκύπρια Λευκωσίας (1896) που, όπως διαβάζουμε στην πολύ ενδιαφέρουσα έκδοση του Κυπριακού Οργανισμού Αθλητισμού (ΚΟΑ) «H Φωνή του Αθλητισμού», αποκτούν και νέα στοιχεία στην όλη λειτουργικότητά τους. Ετσι στον χώρο όπου είχε γεννηθεί ο ιστορικός ΓΑ-ΣΙ-Ο στη Λεμεσό θα δημιουργηθεί ένα θαυμάσιο αθλητικό πάρκο (το πρώτο βραβείο κέρδισε η αρχιτεκτόνισσα Μαργαρίτα Δανού) με την ονομασία «Φοιτίδειο Αθλητικό Κέντρο τα Ολύμπια» (δωρεά ο χώρος από την κυρία Φοιτίδου).
Οσον αφορά τον άλλο πρωτοπόρο του κυπριακού στίβου, τον ΓΣ Παγκύπρια (ΓΑ-ΣΙ-ΠΙ), θα προστεθούν στις εξαίρετες νέες εγκαταστάσεις του (στάδιο και γήπεδο) σύγχρονοι αρίστης λειτουργικότητας ξενώνες, κόστους 1.400.000 λιρών Κύπρου, όπου θα φιλοξενούνται 100 αθλητές και αθλήτριες της Κύπρου, αλλά και από το εξωτερικό, για την άρτια, και από κλιματολογική άποψη, προετοιμασία τους.
Αλλά και ένας άλλος αξιόλογος κυπριακός σύλλογος, με ιστορία μεστή και που το όνομά του θυμίζει τον κορυφαίο κύπριο αρχαίο φιλόσοφο, ο ΓΣ Ζήνων της Λάρνακας, είδε να ανακαινίζεται εκ βάθρων το στάδιο-γήπεδό του και παράλληλα με τις νέες λειτουργικές συνθήκες απέκτησε χωρητικότητα 13.200 θεατών.
(Σημείωση: Ο γνωστός και μη εξαιρετέος «δαίμων» αφήρεσε το «λ» από τα Ολύμπια, τις Ζάππειες Ολυμπιάδες, της περιόδου 1859-1889 και έτσι έγιναν «Ούμπια» στο κείμενο της περασμένης Κυριακής. Ισως η διευκρίνιση αυτή να μην ήταν και τόσο απαραίτητη, καθώς είναι γνωστός ο συνήθης ύποπτος.)
