“Είμαι ακόμη μόνο μια κουκκίδα στη γη της γυμναστικής”
Εισέβαλε στην παγκόσμια σκηνή της ενόργανης γυμναστικής και στην ελληνική αθλητική δημοσιότητα εξ ουρανού. Με μια εκπληκτική προσγείωση από την μπάρα του μονόζυγου ο Βλάσης Μάρας πάτησε στο ψηλότερο σκαλί του παγκόσμιου βάθρου για να πάρει την «κάρτα μέλους» της λέσχης των μεγάλων γυμναστών του κόσμου. «Welcome to the club» τον καλωσόρισε ο προπονητής του αυστραλού σπεσιαλίστα του μονόζυγου Φίλιπ Ρίτσο, αλλά ο Μάρας προτιμά να παραμένει προσγειωμένος και να αποφεύγει τους πειρασμούς του αθλητικού «σταρ σύστεμ». Στα 18 του έχει γεννηθεί στις 31 Μαρτίου του 1983 είναι ο νεότερος έλληνας παγκόσμιος πρωταθλητής στην κατηγορία των ανδρών και ο πλέον ελπιδοφόρος γυμναστής της ενόργανης εν όψει των επερχόμενων Ολυμπιακών Αγώνων. Ο ίδιος όμως με τη φυσική συστολή των 18 του χρόνων και την ειλικρίνεια της νεότητάς του ομολογεί ότι δεν μπορεί να αισθανθεί ακόμη παγκόσμιος πρωταθλητής και παραμένει το παιδί από τα δυτικά προάστια που βρήκε στη γυμναστική την αγαπημένη ρουτίνα της ζωής του αλλά και το μέσο για την προσωπική καταξίωσή του. Σήμερα μέσα από τις σελίδες του «Βήματος» ο νέος παγκόσμιος βασιλιάς του μονόζυγου αυτοαποκαλύπτεται και εξομολογείται τους στόχους του αλλά και τους φόβους του.
Ποιοι ήταν ως σήμερα οι σταθμοί της καριέρας σου;
«Ξεκίνησα τη γυμναστική σε ηλικία πέντε ετών. Ο πρώτος σταθμός στην καριέρα μου ήταν όταν άλλαξα σύλλογο και από τον Πρωτέα Αιγάλεω πήγα στην Ειρήνη Περιστερίου, όπου ανήκω ως σήμερα. Ο δεύτερος όταν κέρδισα για πρώτη φορά τον τίτλο του πρωταθλητή Ελλάδας εφήβων το 1997 ενώ την ίδια χρονιά συμμετείχα για πρώτη φορά σε διεθνή διοργάνωση, στους Βαλκανικούς Αγώνες, όπου είχαμε πάρει την πρώτη θέση στο ομαδικό και εγώ ήμουν δεύτερος στο μονόζυγο. Το 1999 σε ηλικία μόλις 16 ετών συμμετείχα στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στο Τιανζίν της Κίνας με την ομάδα των ανδρών. Αυτό όμως που άλλαξε τη στάση μου απέναντι στη γυμναστική ήταν το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα εφήβων πέρυσι στη Βρέμη της Γερμανίας. Ως τότε έλεγα καλός είμαι αλλά δεν μπορώ να φθάσω τους γυμναστές παγκοσμίου επιπέδου. Εκεί όμως απομυθοποίησα κάποια πράγματα και σκέφθηκα ότι πρέπει να αφιερωθώ ακόμη περισσότερο στη γυμναστική, να θέλω να κάνω ακόμη περισσότερη προπόνηση».
Υπήρξαν δύσκολες στιγμές σ’ αυτή την πορεία, στιγμές που σκέφθηκες ακόμη και να τα παρατήσεις;
«Η γυμναστική είναι πολύ δύσκολο άθλημα. Υπάρχει σωματική αλλά και ψυχολογική κούραση, πολύ περισσότερο όταν από μικρή ηλικία πρέπει να βγάλεις ασκήσεις. Υστερα υπάρχουν και οι μικροτραυματισμοί που σου σπάνε τη διάθεση. Κάποιες στιγμές, όταν ήμουνα 10-12 ετών, μου πέρασε από το μυαλό να τα παρατήσω. Τώρα όμως έχω συνηθίσει σ’ αυτή τη ζωή».
Εδώ και αρκετά χρόνια όμως οι άνθρωποι της ελληνικής γυμναστικής σε θεωρούσαν μεγάλο ταλέντο.
«Αυτό το ήξερα, από την άλλη πλευρά όμως κάποιοι αθλητές φάνταζαν για μένα σαν γίγαντες. Με όσα πέτυχαν όμως ο Γιάννης (σ.σ.: Μελισσανίδης) και ο Δήμος (σ.σ.: Ταμπάκος) με βοήθησαν να ξεπεράσω αυτό το αίσθημα. Οι επιτυχίες τους ήταν κίνητρο για μας».
Σήμερα, λίγες ημέρες μετά την επιτυχία σου στη Γάνδη, έχεις συνειδητοποιήσει ότι είσαι παγκόσμιος πρωταθλητής;
«Οχι. Δεν αισθάνομαι ακόμη παγκόσμιος πρωταθλητής. Αν παρομοιάσουμε την παγκόσμια γυμναστική σαν τη γη, εγώ δεν είμαι παρά μια κουκκίδα της ακόμη. Μια κουκκίδα που ξεχώρισε. Αυτό είμαι».
Πέρα όμως από το πώς εσύ μετράς την επιτυχία σου, ποιο είναι το μήνυμα που αυτή εκπέμπει;
«Το μήνυμα είναι ότι αν θέλεις μπορείς να πετύχεις. Αν δεν το πετύχαινα τώρα το χρυσό, θα ερχόταν αργότερα. Το ότι ήρθε τώρα είναι θετικό για μένα, αφού έχοντας εξασφαλίσει την οικονομική αποκατάστασή μου βλέπω χωρίς άγχος το μέλλον. Ετσι θα αφιερώσω ακόμη περισσότερο χρόνο στη γυμναστική».
Το χρυσό της Γάνδης το περίμενες;
«Οχι. Πίστευα ότι με μια καλή εμφάνιση θα μπορούσα να είμαι από την 3η ως την 6η θέση».
Πώς υποδέχθηκαν την επιτυχία σου οι παγκόσμιοι αστέρες της γυμναστικής;
«Αθλητές όπως ο Νέμοφ, ο Γιόφτσεφ, ο Ντραγκουλέσκου ήρθαν και με συνεχάρησαν λέγοντάς μου: “Μπράβο, έκανες πολύ καλή δουλειά”. Μετά από αυτό αισθάνθηκα και εγώ ισάξιός τους».
Ποιο ήταν το πιο όμορφο πράγμα που άκουσες μετά την επιτυχία σου;
«Αυτό που μου είπε ένας εξάδελφός μου: “Αυτή η μέρα είναι αφιερωμένη σε σένα”».
Η επόμενη μεγάλη διοργάνωση είναι το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στην Πάτρα, τον Απρίλιο. Ποιοι είναι οι στόχοι σου;
«Το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα μου δίνει μεγαλύτερη ευθύνη, αν και ούτως ή άλλως αντιμετωπίζω όλους τους αγώνες με την ίδια σοβαρότητα. Στο Ευρωπαϊκό ο πρώτος στόχος μου είναι να πάμε καλά στο ομαδικό, γιατί πάνω από όλα είμαστε ομάδα. Μετά σκέφτομαι το σύνθετο ατομικό, όπου πιστεύω ότι μπορώ να μπω στον τελικό. Εμένα με ενδιαφέρει πολύ το σύνθετο, γιατί όταν λέμε ενόργανη γυμναστική εννοούμε και τα έξι όργανα και όχι ένα ή δύο. Τέλος, υπάρχει το μονόζυγο, αλλά το ένα όργανο είναι για την πάρτη τού καθενός».
Η πιο μεγάλη πρόκληση όμως για κάθε αθλητή είναι οι Ολυμπιακοί του 2004. Εσύ πώς τους σκέφτεσαι;
«Με φόβο…».
Με φόβο, γιατί;
«Φοβάμαι μήπως δεν μπορέσω να συμμετάσχω. Είναι κάτι σαν εφιάλτης. Μπορεί να πιστεύω ότι το 2003 θα έχουμε καλή ομάδα για να πάρουμε την πρόκριση από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, τίποτε όμως δεν είναι σίγουρο και γι’ αυτό έχω αυτό τον φόβο. Αν οι Ολυμπιακοί ήταν σε άλλη χώρα δεν θα με ενδιέφερε τόσο πολύ. Τώρα όμως το να μην πάρω μέρος στους Αγώνες είναι κάτι που δεν θα ήθελα ποτέ να μου συμβεί».
Με τον προπονητή σου Δημήτρη Ράφτη είσαστε μαζί σχεδόν 10 χρόνια. Πώς είναι οι σχέσεις σας;
«Ο Δημήτρης με ζορίζει. Εχει μεγάλες απαιτήσεις. Και εγώ είναι αλήθεια ότι τις περισσότερες φορές στην περίοδο της προετοιμασίας, πολύ πριν από τους αγώνες, βαριέμαι. Βέβαια όταν πλησιάζουν οι αγώνες προσπαθώ περισσότερο. Ο Δημήτρης όμως πάντα μου λέει “δεν προσπαθείς αρκετά” και έτσι τσακωνόμαστε».
Με τρεις λέξεις τα προτερήματά σου;
«Προσγειωμένος, ειλικρινής, ρεαλιστής».
Το μεγαλύτερο μειονέκτημα.
«Εγωιστής».
Τρία πράγματα που αγαπάς;
«Τη μουσική, τα γρήγορα αμάξια, και να βρίσκομαι πάντα σε ένα περιβάλλον φιλικό, να μην αισθάνομαι εχθρότητα γύρω μου».
Η δημοσιότητα σε φοβίζει;
«Η δημοσιότητα φέρνει οπαδούς αλλά και εχθρούς. Εγώ με το μετάλλιο έδωσα χαρά σε όλον τον κόσμο. Δεν θα ήθελα λοιπόν κάποτε κάποιοι να με βρίζουν. Φοβάμαι την αρνητική κριτική».
* Πώς σκιαγραφεί τον Μάρα ο προπονητής του Δημήτρης Ράφτης «Εγωιστής αθλητής, σεμνός άνθρωπος»
Πίσω από την επιτυχία του Βλάση Μάρα βρίσκεται ένας νεαρός προπονητής. Ο 34χρονος Ζακυνθινός Δημήτρης Ράφτης. «Είμαστε με τον Βλάση από τις 20 Φεβρουαρίου του 1992» θυμάται με εντυπωσιακή ακρίβεια. Επέλεξε τον Μάρα «από ένστικτο» αλλά ο μικρός ήταν σκληρό καρύδι, «Επεσα με τα μούτρα επάνω του, πιεστικά. Δεν του άφηνα περιθώρια να ξεφύγει. Η εξέλιξή του ήταν εντυπωσιακή. Μετά τα 11 χρόνια του αποδέχθηκε τους κανόνες και τις νόρμες, αν και δύσκολα μπαίνει σε καλούπια. Αυτό είναι προτέρημα και γνώρισμα των μεγάλων αθλητών. Είναι υπέρμετρα εγωιστής και θέλει να έχει λόγο για την προπόνηση. Σαν άνθρωπος όμως είναι σεμνός και προσγειωμένος. Σέβεται τους άλλους. Είναι καλό παιδί και υπογράφω 100% ότι δεν πρόκειται να τον αλλάξει η επιτυχία». Μήπως όμως το ραντεβού του Μάρα με την παγκόσμια διάκριση ήρθε σε πολύ μικρή ηλικία; «Για κάποιον άλλο αθλητή αυτό θα ήταν επικίνδυνο. Για μας όμως ήταν θετικό. Ημασταν ανυπόμονοι. Τώρα είμαστε πιο ήρεμοι, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα επαναπαυθούμε στις δάφνες μας».
Η παγκόσμια καταξίωση για τον Μάρα ήρθε μέσω του μονόζυγου, όμως ο Δημήτρης όπως και ο αθλητής του δεν ενδιαφέρονται για περιστασιακές επιτυχίες. «Τα πάντα στη γυμναστική είναι το σύνθετο. Αυτό κάνει τον αθλητή πιο ώριμο και τον ανεβάζει στην εκτίμηση των κριτών. Εμείς δουλεύουμε πρώτα για τη γυμναστική, δηλαδή για το σύνθετο, και μετά για την κοινή γνώμη». Μόνο που το σύνθετο απαιτεί πολύ πιο σκληρή δουλειά και περισσότερες ώρες προπόνησης, που δυστυχώς για τον Μάρα και τον προπονητή του δεν υπάρχουν. Ο λόγος; «Εγώ εργάζομαι ως αναπληρωτής καθηγητής Φυσικής Αγωγής και έτσι δεν μπορώ να αποσπαστώ ώστε να αφιερωθώ εξ ολοκλήρου στη γυμναστική» εξηγεί ο Δημήτρης Ράφτης ο οποίος θεωρεί ως «μεγαλύτερο δώρο για την επιτυχία της Γάνδης τον διορισμό μου». Ο Μάρας έφθασε ως το παγκόσμιο μετάλλιο «με μία μόνο προπόνηση την ημέρα, κάτι που θεωρείται απίστευτο σύμφωνα με τα διεθνή στάνταρντ» τονίζει ο προπονητής του.
