Τις τελευταίες ημέρες οι χειρότερες στιγμές της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας ήλθαν στη μνήμη των παλαιοτέρων και σκιάζουν τις γνώσεις των νεοτέρων. Αφορμή η δημοσίευση των Αρχείων Κ. Καραμανλή.
Δέκτης ποικίλων αντιδράσεων της Κοινής Γνώμης, «Το Βήμα» κρίνει ότι εκτάκτως σήμερα η στήλη του κύριου άρθρου πρέπει να παραχωρηθεί σε επιστολογράφον που με την υπογραφή Παλαιός Φιλελεύθερος ανατρέχει στο παρελθόν και γράφει:
Κύριε Διευθυντά,
δεν μπορούσα ποτέ να φαντασθώ πως η δημοσίευση «ιστορικού αρχείου» θα προκαλούσε τη δικαιολογημένη αφύπνιση των Ερινύων. Με μόνη την διαφορά πως οι εκδικητικές θεότητες των προγόνων μας κατεδίωκαν ενόχους με συνείδηση ταραγμένη από το έγκλημα. Ενώ σήμερα οι ένοχοι αναπαύονται σε δάφνες τεχνητές και με συνείδηση τόσον αναπεπαυμένη ώστε τις Ερινύες να τις προκαλεί η ύβρις της ενοχής!
Οπως και οι περισσότεροι Ελληνες που κήδονται της ιστορικής αληθείας, εδιάβασα κι εγώ την μαρτυρία Καραμανλή και την συνοδευτική της στήριξη από τον Γεώργιο Ράλλη, εν σχέσει προς τις εκλογές του 1961, την υποτιθέμενη άψογη διεξαγωγή τους και την ανυπαρξία βίας και νοθείας.
Τριάντα έξι χρόνια μετά την ανήθικη εκείνη παρωδία εκλογικής αναμέτρησης (που οδήγησε διαδοχικά σε δολιοφθορά της λαϊκής ετυμηγορίας, σε σταυροφορία της Ενώσεως Κέντρου κατά της νοθεύσεώς της, σε επανάληψη της ψηφοφορίας και σε αυτεξορία του Κ. Καραμανλή στο Παρίσι) επίστευα πως η Δεξιά θα εκάλυπτε, αν μη τι άλλο, με πέπλο σιωπής την αμαρτωλή εκείνη περίοδο. Αλλοίμονον, όμως, εάν έτσι γράφεται η Ελληνική Ιστορία από τους πρωταγωνιστές της…
Εάν πράγματι ο κ. Καραμανλής και ο κ. Ράλλης είχαν δίκιο, αυτό θα εσήμαινε πως τα Ανάκτορα δεν παρενέβαιναν, μέσω της ΚΥΠ, του Στρατού και της Χωροφυλακής, καθ’ όλη την διάρκεια της προεκλογικής περιόδου. Θα εσήμαινε ακόμη πως η εφημερίδα που σήμερα διευθύνετε δεν εδιώκετο συστηματικά, μαζί με άλλα δημοκρατικά έντυπα, σε ολόκληρη την ελληνική επαρχία και ότι οι αναγνώστες της δεν υφίσταντο απειλές και εκφοβισμό από τα κρατικά όργανα. Θα εσήμαινε, τέλος, πως ο διετής αγώνας της Ενώσεως Κέντρου ηχούσε εις το κενό, πως ο βουλευτής της Αριστεράς Γρηγόρης Λαμπράκης δεν δολοφονήθηκε, αλλά υπέκυψε από «τυχαίο τροχαίο ατύχημα», πως ο ελληνικός λαός αδίκως ετιμώρησε την ΕΡΕ και πως η μακρά περίοδος αντιδημοκρατικών ενεργειών του επίσημου κράτους και του μοναρχικού παρακράτους αποτελεί μύθο και παραχάραξη της ιστορικής αλήθειας.
Τριάντα έξι χρόνια μετά τον βιασμό της λαϊκής θέλησης του 1961, μετά την απροκάλυπτα αντισυνταγματική κυβέρνηση των αποστατών και την επακόλουθη δικτατορία (που υπέκλεψαν άλλωστε οι συνταγματάρχες από τους ολιγωρήσαντας παλατιανούς…), θα περίμενε κανείς από την ηγεσία της Δεξιάς περισσότερη σιωπή.
Δεν είναι ίσως δυνατόν να διαχωρισθούν επακριβώς οι ευθύνες που βαρύνουν, στον χώρο της Δεξιάς, τους πρωταγωνιστές της θλιβερής εκείνης περιόδου. Είναι όμως δύσκολο να πιστέψει κανείς πως ο τότε πρωθυπουργός αγνοούσε παντελώς τις κινήσεις των Ανακτόρων και του κρατικού μηχανισμού, τις πρωτοβουλίες της ΚΥΠ και την καμπάνια εκφοβισμού από όργανα της δημόσιας τάξης.
Είναι βέβαια γνωστό πως η ίδια η τότε βασίλισσα Φρειδερίκη (η τρίτη μοιραία γερμανίδα βασίλισσα της νεοελληνικής ιστορίας…) δεν αρκείτο στο να δίνει οδηγίες στον πρωθυπουργό (της)· καλούσε για οδηγίες και τον στρατηγό Νάτσινα (που διοικούσε για λογαριασμό των ανακτόρων την ΚΥΠ), έδινε οδηγίες (…εξωτερικής πολιτικής!) στον μακαρίτη Ευ. Αβέρωφ· για τις προαγωγές αξιωματικών των Ενόπλων Δυνάμεων έδινε αμέσως εντολές στον υπουργό Α. Πρωτοπαπαδάκη· καλούσε τον ίδιο τον (υπηρεσιακόν…) πρωθυπουργό (της βίας και της νοθείας) στρατηγόν Δόβα για να απαιτήσει παρεμβάσεις, πιέσεις ή παροχές, κατά την κρίση της.
Αυτά είναι γνωστά. Είναι όμως… συχωροχάρτι;
