Μια ανέκδοτη συνομιλία
με την Αλίκη και τη μητέρα της
Αλίκη Βουγιουκλάκη. Ριγέ κολλητό παντελόνι, γοφοί στον ρυθμό της μουσικής, γαρίφαλο στ’ αφτί και τσαχπινιά στο μάτι.
Αλίκη Βουγιουκλάκη. Ουρά έξω από τον κινηματογράφο ΡΕΟ για μια θέση στην πλατεία, για να δούμε στη μεγάλη οθόνη την κυρία που χαμογελούσε και μας πέφτανε τα σάλια, τραγουδούσε και η φωνή της έπαιρνε τα προβλήματα μιας μεταπολεμικής Ελλάδας και τα πετούσε έστω και για λίγο από το παράθυρο.
Αλίκη Βουγιουκλάκη. Η εξαίρεση που επιβεβαίωσε τον κανόνα, ότι η νεότητα είναι περαστική, δίνει σκυτάλη στην ενηλικίωση για να γεμίσει κάποτε το αρυτίδωτο παιδικό μας πρόσωπο σημάδια του χρόνου! Το μόνο πρόσωπο «ροδάκινο», πάνω απ’ τα 60, ήταν το δικό της και έμοιαζε να εκδικείται τον χρόνο, τον Θεό, τη φύση, για λογαριασμό όλων μας.
Αλίκη Βουγιουκλάκη. Η «Σταχτοπούτα» των τελευταίων 40 χρόνων, από την περασμένη Τρίτη, χωρίς σάρκα και οστά, ταξιδεύει σαν φως πάνω από τα κεφάλια μας και μας προειδοποιεί ότι η ψυχή της ήταν και είναι η απόδειξη μιας ζωής που μοιάζει με παραμύθι, αλλά δεν είναι παραμύθι, γιατί, ενώ πέρασε αυτή καλά κι εμείς καλύτερα, δεν συνέχισε να ζει όπως συμβαίνει στα παραμύθια, αλλά «έφυγε» κι αυτή όπως όλοι οι κοινοί θνητοί, ηττημένη από μια ολιγοήμερη μάχη με τον θάνατο!
Αλίκη Βουγιουκλάκη. Ολοι την αγαπήσαμε και όλοι την μισήσαμε… Κι εγώ είμαι ένας από αυτούς που ξεκίνησα τη γνωριμία μαζί της αφού πρώτα την έκανα να τρέμει κάθε φορά που άκουγε τον χτύπο του τηλεφώνου της. Οπου και αν βρισκόταν, ήταν μια περίοδος, γύρω στο 1992-93, που πίστευε ότι πίσω από κάθε χτύπο κρυβόταν η ραδιοφωνική εκπομπή «Τα κακά παιδιά» που έκανα με τον φίλο τον Λάμπη τον Ταγματάρχη. Είχε πέσει θύμα μας, αυτή η πανέξυπνη γυναίκα, μερικές φορές και το φύσαγε και δεν κρύωνε με τίποτα. Κάποια στιγμή στην πρεμιέρα του θεάτρου Βεάκη μας συστήσανε… Ηταν θυμωμένη, αλλά προσπαθούσε να μην το δείξει… Μετά το τέλος του έργου «Κάτι έχω να σας πω» του Λάκη Λαζόπουλου, στο φουαγέ έγινε ένα μικρό γλέντι… Ηρθε και μου ζήτησε να χορέψουμε… Κατά τη διάρκεια του χορού πλησίασε στο αφτί μου και μου ψιθύρισε… «Μην ανησυχείς… δεν σε παρεξηγώ… Εγώ είμαι εδώ για να πατήσετε όλοι εσείς επάνω μου και να λάμψετε!».
Αλίκη Βουγιουκλάκη. Από τότε, μπορεί ποτέ να μη γίναμε φίλοι, μπορεί πάντα να είχα τις επιφυλάξεις μου, αλλά μου έδωσε την ευκαιρία να της πω ό,τι σκεφτόμουν γι’ αυτήν και να αναπτυχθεί μια ειλικρινής σχέση όπου όλα ελέγοντο αλλά ελάχιστα δημοσιοποιούντο! Σεβάστηκα πάντα τις εκμυστηρεύσεις της, τις αδυναμίες της, και αυτό την έκανε να νιώθει εμπιστοσύνη και να ανοίγεται και να λέει πράγματα ανελέητα γι’ αυτό που όλοι εμείς θεωρούσαμε μαγικό! Οταν χαλάρωνε ήταν ένας άνθρωπος άλλος, γεμάτος πόνο και πολύ λίγη ευτυχία. Ηταν η περίπτωση του ανθρώπου που ο ένας της εαυτός άρπαξε τον άλλον απ’ τα μαλλιά και τον τράβηξε στη μεριά του, τον φυλάκισε στο φως, του απαγόρευσε τη μαγεία της σκιάς, εκεί όπου οι ψυχές βγάζουν τις τρέλες τους περίπατο χωρίς να κινδυνεύουν να γίνει παρεξήγηση. Αυτό ήταν η Αλίκη… όμηρος του ενός εαυτού της που κρατούσε, αυταρχικά, «σούζα» τον άλλο εξίσου υπέροχο εαυτό της!
Αλίκη Βουγιουκλάκη. Δεν θα ξαναπεράσουμε μαζί Πρωτοχρονιά, δεν θα συναντηθούμε σε πρεμιέρες φίλων, δεν θα κάνουμε βόλτες με εξώπλατο αυτοκίνητο στην παραλιακή, δεν θα απαντήσει πια σε καμιά σκληρή ερώτησή μου…
Αλίκη Βουγιουκλάκη. Η μόνη γυναίκα που με τον πιο διασκεδαστικό τρόπο, κρύβοντας και μπερδεύοντας τα στοιχεία για την πραγματική της ηλικία, απέδειξε το άγχος που νιώθουν οι άνθρωποι για τον χρόνο που περνάει… Πόση σημασία έχει ο χρόνος για τον άνθρωπο γενικότερα.
Αλίκη Βουγιουκλάκη. Η καλύτερη «μύτη» που οσφραινόταν με ακρίβεια τι ήθελε ο κόσμος να ακούσει για να επιβεβαιώσει τον μύθο της. Ως το τέλος της «πουλούσε» τη σχέση της με το βασιλόπουλο, τη διαφωνία της με τη βασίλισσα… Ηξερε ότι ο κόσμος ήθελε ν’ ακούει γι’ αυτό, ήθελε να μάθει λεπτομέρειες… Και την στενοχωρούσε αφόρητα που η αλήθεια της δεν «πουλούσε» όσο το ψέμα της!
Αλίκη Βουγιουκλάκη. Ενα πρόσωπο που ήταν δίκαιο όσο σκληρό και αν ακούγεται να πεθάνει νέο και όμορφο! Γιατί από παιδί αποφάσισε να γίνει η εξαίρεσή μας που θα μας επιβεβαίωνε τον κανόνα: ότι η νεότητα περνά και χάνεται! Το ότι η Αλίκη πέθανε νέα είναι ίσως η απόδειξη ότι ο Θεός υπάρχει, βλέπει, είναι ενίοτε δίκαιος!
Σκηνικό
Συνάντηση για συνέντευξη στο σπίτι της Αλίκης. Η Αλίκη φορούσε ένα υπέροχο κόκκινο ταγέρ και ήταν ξαπλωμένη στο κρεβάτι της. Ηταν πολύ κουρασμένη αλλά δεν ήθελε να αναβάλει το ραντεβού μας.
Η μητέρα σου ήθελε να γίνεις ηθοποιός;
«Δεν είναι καλύτερα να πάρουμε τη μητέρα μου ένα τηλέφωνο να σου πει η ίδια τι ήθελε για μένα;».
Γιατί όχι… Μήπως την ενοχλήσουμε;
(Σηκώνει το ακουστικό και σχηματίζει τον αριθμό. Η φωνή της μητέρας της ακούγεται μέσω του μεγάφωνου της κοινής ακροάσεως) «Μανούλα… Είν’ εδώ ένας φίλος μου και θέλει να σε ρωτήσει πώς αντέδρασες εσύ όταν εγώ ήθελα να βγω στο θέατρο. Αλλά να πεις αλήθεια… μην αρχίσεις πάλι τα ίδια… σόγια κι όλα αυτά που λες…» (γέλια).
Γεια σας, τι κάνετε; Μιλούσαμε εδώ με την Αλίκη και αναρωτήθηκα πώς αντιδράσατε όταν σας είπε ότι θέλει να βγει στο θέατρο… Πόσων χρόνων ήταν θυμάστε; Σας το ‘πε ξαφνικά;
ΜΗΤΕΡΑ: «ΟχιΩ από μικρό παιδί είχε το ταλέντο. Γιατί και στο σχολειό ήταν πρώτη, στις θεατρικές εκδηλώσεις και στις παραστάσεις… Ολοι οι καθηγητές της μου λέγανε: “Ασ’ το το παιδί να κάνει ό,τι θέλει… Αυτό το παιδί θ’ ανέβει πολύ ψηλά… Ασ’ το ν’ ακολουθήσει τον δρόμο του”».
Ηταν άτακτο παιδί;
ΜΗΤΕΡΑ: «Κοιτάξτε… όχι, είχε μια φλόγα μέσα του κι έλεγα ότι αυτό το παιδί κάτι Θα γίνει. Γιατί από πολύ μικρή έκανε πράγματα που δεν ήταν της ηλικίας της. Και όταν τελείωσε το Γυμνάσιο το τελείωσε πολύ μικρή γιατί είχε πάει πολύ μικρή σχολείο μου λέει: “Μαμά, θα πάω στη δραματική σχολή, θέλω να γίνω ηθοποιός…”. Λέω “Αυτό που μου λες το νιώθεις, το αισθάνεσαι;”. “Ναι”, μου λέει, “Μαμά… αν δεν γίνω ηθοποιός, δεν θα γίνω τίποτε άλλο…”».
Πώς είχε μάθει τι σημαίνει ηθοποιός; Την πηγαίνατε στο θέατρο;
ΜΗΤΕΡΑ: «ΟχιΩ ήταν μικρή, δεν είχε πάει ακόμη θέατρο… σινεμά μόνο και ό,τι διάβαζε και άκουγε. Εν πάση περιπτώσει, της λέω “Αλίκη μου, γιατί να γίνεις ηθοποιός; Δεν θες να σπουδάσεις… να πας στο εξωτερικό;..”. “Οχι”, μου λέει, “αν δεν γίνω ηθοποιός, δεν θα γίνω τίποτε άλλο”. Και σκέφτηκα κι εγώ ότι αφού το θέλει τόσο πολύ πρέπει να υποχωρήσω. Εγώ όμως αντέδρασα επειδή δεν ήξερα ότι θα φτάσει εκεί που έφτασεΩ και σε κάθε επάγγελμα δεν μ’ αρέσει η μετριότης…».
ΑΛΙΚΗ: «Βρε μαμά, γιατί δεν λες την αλήθεια… ότι ήθελες να με παντρέψεις μ’ έναν πλούσιο;».
ΜΗΤΕΡΑ: «Τώρα όμως είμαι πολύ ευτυχισμένη και περήφανη για την Αλίκη…».
Δεν είναι αλήθεια ότι εσείς θέλατε να την παντρέψετε με κάποιον που είχε πάρα πολλά χρήματα κι έτσι θα λυνόταν το πρόβλημα της ζωής της;
ΜΗΤΕΡΑ: «Οχι, δεν μου ζήτησε τέτοιο πράγμα ποτέ η Αλίκη…».
ΑΛΙΚΗ: «Εγώ δεν σου ζήτησα να παντρευτώ… εσύ ήθελες να παντρευτώ…» (γέλια).
ΜΗΤΕΡΑ: «Ο μοναδικός της στόχος ήταν να βγει στο θέατρο…».
ΑΛΙΚΗ: «Ο δικός μου ήταν να βγω στο θέατρο.. ο δικός σου σκοπός ποιος ήτανε;».
ΜΗΤΕΡΑ: «Εδωσε εξετάσεις στο Εθνικό Θέατρο, επειδή εγώ αντιδρούσα, εν αγνοία μου. Κι όταν με πήραν τηλέφωνο οι καθηγητές να με συγχαρούν επειδή μπήκε πρώτη, εγώ έκανα ότι το ήξερα και τους είπα “ευχαριστώ, ευχαριστώ πολύ”» (γέλια).
Εσείς αυτό είχατε ονειρευτεί για την Αλίκη;
ΜΗΤΕΡΑ: «Να σας πω… δεν έκανα όνειρα ακόμη τότε… Ελεγα ότι, όπως όλα τα παιδιά, κάπου θα σπουδάσει, κάτι θα γίνει…».
Ναι, αλλά τότε οι γονείς κυρίως αυτοί που είχαν κορίτσια θέλανε να τα καλοπαντρέψουνε και να τα τακτοποιήσουν όσο το δυνατόν πιο γρήγοραΩ δεν μπορεί να μην το ‘χατε μες στο μυαλό σας…
ΜΗΤΕΡΑ: «Ε, όχι και τόσο μικρήΩ ήταν πολύ μικρή σας λέω».
ΑΛΙΚΗ: «Μαμά, τώρα μεγάλωσα;».
ΜΗΤΕΡΑ: «Οχι… Η Αλίκη δεν μεγάλωσε ποτέ… έχει μείνει στάσιμη… Την ξέχασε ο χρόνος… Είναι πάντα η Αλίκη, η μικρή μου…».
ΑΛΙΚΗ: «Ελα, μαμά, άσ’ τα αυτά… Δηλαδή, δεν θα ‘θελες να παντρευτώ τώρα… να τακτοποιηθώ, να μην έχω έννοιες;».
ΜΗΤΕΡΑ: «Ναι… ήθελα πάντα να κάνεις έναν καλό γάμο, να είσαι ευτυχισμένη, να είσαι χαρούμενη… Αυτό κάθε μητέρα το θέλει για το παιδί της».
Πιστεύετε ότι αν έκανε έναν καλό γάμο, θα της έφευγαν αυτές οι έγνοιες που κουβαλάει και που την τυραννάνε μερικές φορές;
ΜΗΤΕΡΑ: «Οπωσδήποτε… Εγώ επιμένω ότι η Αλίκη έπρεπε να κάνει έναν καλό γάμο, να είναι ευτυχισμένη και να μην κουράζεται τόσο πολύ… Να δει λίγο τον εαυτό της…».
Εσείς πιστεύετε ότι, επειδή ασχολήθηκε με το θέατρο, έχασε έναν άνθρωπο που θα μπορούσε να την έχει κάνει ευτυχισμένη;
ΜΗΤΕΡΑ: «Να σας πωΩ αυτό μάλλον εκείνη πρέπει να το ξέρει. Εκείνη πρέπει να ξέρει αν πραγματικά θα ‘νιωθε ευτυχισμένη».
Εσείς ξέρετε ποιος από όλους αυτούς τους ανθρώπους, που τους έχετε δει με την κόρη σας, θα μπορούσε να την κάνει πραγματικά ευτυχισμένη;
ΜΗΤΕΡΑ: «Α… αυτό δεν το ξέρω. Κοιτάχτε να δείτε, δεν μπορώ να ψυχολογήσω τον κάθε άνθρωπο για να δω τι θα της πρόσφερε για να την κάνει ευτυχισμένη. Αυτό μόνο η Αλίκη μπορεί να το ξέρει».
ΑΛΙΚΗ: «Μαμά, άκου και μένα… Δεν υπάρχει κανείς που να μπορεί να με κάνει ευτυχισμένη… Γι’ αυτό καλύτερα μόνη μου σου λέω».
ΜΗΤΕΡΑ: «Εντάξει… Αλλά εγώ την κόρη μου θα την ήθελα να έχει στο πλευρό της έναν άντρα που να την βοηθάει… Εχει τόσα προβλήματα, τόσες σκέψεις… και τα διεκπεραιώνει όλα μόνη της…».
Τι θα άλλαζε δηλαδή αν είχε έναν σύζυγο;
ΜΗΤΕΡΑ: «Δεν θα κουραζόταν τόσο… Εναν άνθρωπο που θα της προσέφερε πολλή αγάπη και στοργή, πράγματα που τα έχει ανάγκη ο άνθρωπος».
ΑΛΙΚΗ: «Καλέ, εδώ μ’ αγαπάει όλη η Ελλάδα… έναν συγκεκριμένο θες εσύ;» (γέλια).
ΜΗΤΕΡΑ: «Ολη η Ελλάδα την αγαπάει διαφορετικά… Εγώ ήθελα έναν άνθρωπο πλάι της, δίπλα της, που να την λατρεύει σαν άνθρωπο με τα ελαττώματά του και τις αδυναμίες του».
Φαντάζεστε πόσοι άντρες την έχουν στο μυαλό τους την κόρη σας;
ΜΗΤΕΡΑ: «Πολλοί άντρες… αλλά αυτή δεν θα διάλεγε κανέναν από αυτούς… Αυτό έχει σημασία».
Πιστεύετε ότι δεν μπορούμε δια μέσου της οθόνης να ερωτευτούμε τρελά;
ΜΗΤΕΡΑ: «Οχι, βέβαια… Κάποτε ένας γιατρός την είχε ερωτευτεί βλέποντάς την στο σινεμά, χωρίς να την ξέρει» (γέλια).
ΑΛΙΚΗ: «Ο έρωτας αφορά δύο. Η Αλίκη της οθόνης είναι άλλη από την Αλίκη της Στησιχόρου…».
Δηλαδή η Αλίκη δεν ήταν αυτή που βλέπαμε όλοι εμείς στον κινηματογράφο;
ΜΗΤΕΡΑ: «Ναι, ναι… Αυτή ήταν… Αλλά όχι μόνο αυτή…».
Αρα ο γιατρός είχε ερωτευτεί τη μία Αλίκη μόνο (γέλια).
ΜΗΤΕΡΑ: «Βεβαίως… Και δεν έφτανε… Πάντως αυτό που ‘χω προσέξει είναι τρομερό! πάντοτε την Αλίκη την αγαπούν άνθρωποι μιας ηλικίας και τα μικρά παιδιά…».
Εχετε ζηλέψει ποτέ όλη αυτή τη φήμη του παιδιού σας;
ΜΗΤΕΡΑ: «ΟχιΩ γιατί ποτέ δεν είχα το ταλέντο της ποτέ δεν είχα όλ’ αυτά τα προσόντα που έχει η Αλίκη…».
Ποιος ήταν ο πρώτος ρόλος που την είχατε δει να παίζει;
ΜΗΤΕΡΑ: «Ηταν με την Κατερίνα στη “Θεατρίνα”».
ΑΛΙΚΗ: «Γιατί… δεν με θυμάσαι Ιουλιέτα;».
ΜΗΤΕΡΑ: «Α, ναι… εγώ λέω για όταν τελείωσες».
ΑΛΙΚΗ: «Α, ναι… ως μαθήτρια τα ‘κανα αυτά, έχεις δίκιο».
Πού σας άρεσε περισσότερο, στο θέατρο ή στον κινηματογράφο;
ΜΗΤΕΡΑ: «Να σας πω, εκείνα τα έργα που έπαιζε τότε στον κινηματογράφο ήταν έργα που βλέπονται και τώρα ακόμη. Αλλά και στο θέατρο έπαιξε αξιόλογα έργα που μ’ άρεσαν πάρα πολύ. Ιδίως στο “Μουσούρη”… και με την Κατερίνα… έπαιξε πολύ ωραία έργα».
ΑΛΙΚΗ «Σ’ αρέσει, μαμά, να με βλέπεις στο θέατρο;».
ΜΗΤΕΡΑ: «Μ’ αρέσει, παιδάκι μου, αλλά δεν έχω πόδια για να ‘ρχομαι» (γέλια).
ΑΛΙΚΗ: «Γιατί; Μια χαρά είσαι… Και πριν που είχες μήπως ερχόσουν; (γέλια) Πάντως, να σου πω, δεν είσαι “θεατρομαμά”… να ‘ρχεσαι στα καμαρίνια και στις πρόβες».
ΜΗΤΕΡΑ: «Ε… είχα κι άλλες ασχολίες, είχα κι άλλα παιδιά… υπήρχαν αντιξοότητες και το ξέρεις. Οχι ότι δεν μ’ άρεσεΩ μ’ άρεσε πολύ να ‘ρχομαι αλλά δεν με άφηναν τα προβλήματα».
ΑΛΙΚΗ: «Οταν σε ρώτησα μια φορά: “Μαμά, πώς σου φάνηκε που η κόρη σου έγινε διάσημη” θυμάσαι τι μου είπες;».
ΜΗΤΕΡΑ: «Ναι… Ανέβηκες τόσο γρήγορα κόρη μου που σάστισα… Ούτε που το κατάλαβα».
ΑΛΙΚΗ: «”Δεν το κατάλαβα”, μου ‘πες και μου έκανε πολλή εντύπωση αυτή σου η απάντηση».
ΜΗΤΕΡΑ: «Αυτή ήταν όμως η αλήθεια. Δεν το κατάλαβα… Ηρθαν το ένα κατόπιν του άλλου. Τόσο ξαφνικά».
ΑΛΙΚΗ: «Σου ‘λειψα όλα αυτά τα χρόνια, μανούλα;».
ΜΗΤΕΡΑ: «Πολύ».
ΑΛΙΚΗ: «Το ίδιο μου λέει κι ο Γιάννης… Τελικά σε ποιον περίσσεψα… ποιος με χόρτασε;».
ΜΗΤΕΡΑ: «Ξέρω ‘γω κόρη μου… Ισως οι ξένοι…».
Οταν ακούτε ανθρώπους να τσακώνονται για το πόσων χρόνων είναι η Βουγιουκλάκη, εσείς πώς νιώθετε που ξέρετε;
ΜΗΤΕΡΑ: «Κοιτάξτε, εγώ ξέρω πόσων χρόνων είναι η κόρη μου. Δείχνει τα μισά της χρόνια… γιατί λοιπόν να πω πόσο είναι; Ο άνθρωπος είναι τόσων χρόνων όσο φαίνεται. Εγώ, που είμαι μεγάλη γυναίκα, μπορώ να κάνω παρέα με κυρίες της ηλικίας της κόρης μου… δεν μπορώ να κάνω με μεγάλες, γιατί τις θεωρώ γριές. Τις γυναίκες της ηλικίας μου δεν μπορώ να τις κάνω παρέαΩ θέλω να ‘χουν τα μισά μου χρόνια».
ΑΛΙΚΗ: «Κι εγώ που θέλω να κάνω παρέα με κυρίους που έχουν τα μισά μου χρόνια… γιατί θυμώνεις;» (γέλια)
Σας στενοχωρεί που η Αλίκη είναι τώρα με τον Κώστα;
ΜΗΤΕΡΑ: «Οχι, αφού της αρέσει της ίδιας…».
Κατά βάθος όμως σας στενοχωρεί λίγο… Να είστε ειλικρινής.
ΜΗΤΕΡΑ: «Οχι, απλώς είναι κάτι που δεν μου φαίνεται σωστό. Για ένα φλερτ, για ένα δεσμό το καταλαβαίνω… Αλλά για να κάνει ένα γάμο θα ήθελα έναν άνθρωπο που να της ταιριάζει. Δεν σου λέω να είναι μεγάλος όχι. Ισως θα ‘πρεπε να είναι και πιο μικρός απ’ αυτήν, γιατί η Αλίκη μικροφέρνει. Αλλά να είναι ένας άνθρωπος που να στηριχτεί στις πλάτες του, να ξεκουραστεί λίγο όπως σας είπα… Ειδικά τώρα… Γιατί έχει κουραστεί, έχει φορτωθεί πολλά, πάρα πολλά στους ώμους της…».
ΑΛΙΚΗ: «Μαμά, άμα ξεκουραστώ εγώ, τα ‘φτυσα… Η ξεκούραση θα είναι ο θάνατός μου».
ΜΗΤΕΡΑ: «Ε… Μην το λες, πουλάκι μου… Ο άνθρωπος έχει ανάγκη και από ξεκούραση κάποτε. Η Αλίκη έχει κουραστεί πνευματικά, σωματικά, ψυχικά… Εχει κουραστεί πάρα πολύ και πρέπει κάποτε να ξεκουραστεί. Αυτό το φωνάζω και της το λέω κάθε μέρα».
Θυμάστε μια εμμονή που είχε ως παιδί;
ΜΗΤΕΡΑ: «Δεν είχε ιδιαίτερες απαιτήσεις, όχι».
Μπορείτε να μου πείτε τι ήταν αυτό που έκανε την Αλίκη να γίνει τόσο μεγάλη;
ΜΗΤΕΡΑ: «Είχε προσόντα. Ηταν έμφυτο… Είχε κάτι άλλο… Δεν ξερω… Και μια άλλη ταλαντούχα μπορεί να καλλιεργήσει το ταλέντο που διαθέτει και να μείνει εκεί που άρχισε. Η Αλίκη καλλιέργησε το ταλέντο της… Το ταλέντο της ήταν η ψυχή της».
Είναι αναγνωρίσιμο σε ένα παιδί, για παράδειγμα το αν θα γίνει κάτι μεγάλο;
ΜΗΤΕΡΑ: «Η μάνα το βλέπειΩ για τα ξένα παιδιά δεν ξέρω. Αλλά εγώ για την κόρη μου το ‘βλεπα ότι έχει κάτι άλλο. Είχε φλόγα μεγάλη μέσα της».
Η φλόγα λέτε είναι το παν;
ΜΗΤΕΡΑ: «Ναι, ναι… Οχι μόνο. Είχε και άλλα προσόντα. Την Αλίκη στο σχολείο τη βάζανε κάθε χρόνο την 25η Μαρτίου στο Ηρώο και εκφωνούσε τον λόγο της ημέρας, και μάλιστα όχι από χειρογράφου… έτσι, απ’ έξω. Η Αλίκη έχει το προσόν ν’ αποστηθίζει και να τα θυμάται, έχει τη φωτογένεια που είναι το βασικότερο απ’ όλα. Εχει πολλά ταλέντα η Αλίκη».
Ποια από όλες τις ταινίες της είναι η αγαπημένη σας;
ΜΗΤΕΡΑ: «Να σας πω, όλες οι ταινίες μ’ αρέσανε, αλλά οι αγαπημένες μου είναι η “Αστέρω” και… αυτή που γυρίσαμε στην Αντίπαρο… η “Μανταλένα”. Μετά βέβαια είναι το “Ξύλο βγήκε απ’ τον Παράδεισο”, που είχε γέλιο πολύ, και πολλές άλλες… Ολες της οι ταινίες ήταν η μία καλύτερη απ’ την άλλη».
Τι θα θέλατε: η κόρη σας να είναι η Μελίνα Μερκούρη ή η Αλίκη Βουγιουκλάκη;
ΜΗΤΕΡΑ: «Οχι… η Αλίκη Βουγιουκλάκη… Οχι επειδή είναι κόρη μου, αντικειμενικά…».
Τι είναι αυτό που σας κάνει να λέτε «Αλίκη Βουγιουκλάκη»;
ΜΗΤΕΡΑ: «Να σας πωΩ γιατί η Αλίκη είναι αυθόρμητη, είναι σωστή… είναι πολύ καλός άνθρωπος. Τη Μερκούρη την παραδέχομαι, είναι πάρα πολύ σπουδαία, αλλά είναι τελείως άλλο πράγμα».
ΑΛΙΚΗ: «Τι είχε η Μελίνα που δεν είχε η κόρη σου, μαμά;».
ΜΗΤΕΡΑ: «Η Αλίκη δεν είχε κανέναν… Κανέναν! Ο,τι έκανε το έκανε μόνη της, ενώ η Μελίνα από ένα σημείο και ύστερα είχε τον Ντασσέν που της άλλαξε την πορεία, τη ζωή και την καριέρα. Είχε αυτό που είναι και το παράπονο το δικό μου. Εναν δικό της άνθρωπο».
Είχε η κόρη σας λάμψη όμως.
ΜΗΤΕΡΑ: «Ηταν και σπουδαία θεατρίνα».
ΑΛΙΚΗ: «Αφησα όμως κάποια στιγμή τη θεατρίνα για να γίνω λαμπερό αστέρι».
Δεν θα μπορούσες να είσαι και τα δύο;
ΑΛΙΚΗ: «Από ένα σημείο και μετά η λάμψη του αστεριού είναι τέτοια που δεν μπορείς να δεις τίποτε άλλο».
Εσείς τι προτιμάτε από την κόρη σας; Τη θεατρίνα ή τη λάμψη της;
ΜΗΤΕΡΑ: «Την κόρη μου… Το θέμα για μένα είναι τι κάνει την κόρη μου ευτυχισμένη».
Τι κάνει την κόρη σας ευτυχισμένη;
ΑΛΙΚΗ: «Τι, μαμά, με κάνει ευτυχισμένη; Αλήθεια, μαμά, τι με κάνει περισσότερο ευτυχισμένη; Να είμαι φωτεινό αστέρι ή καλή θεατρίνα;».
ΜΗΤΕΡΑ: «Πού να ξέρω εγώ, κόρη μου;».
Αλίκη, τι θα ήθελες τώρα αν επρόκειτο να διαλέξεις από τα δύο;
ΑΛΙΚΗ: «Τη θεατρίνα. Θα είχα κερδίσει περισσότερο σαν άνθρωπος. Σαν αστέρι στερήθηκα πολλά…».
ΜΗΤΕΡΑ: «Τι στερείται ένα αστέρι, κόρη μου;».
ΑΛΙΚΗ: «Ενα αστέρι μπορεί να καεί από την ίδια του τη λάμψη. Μπορεί να στερηθεί το να βλέπει το ίδιο όλα αυτά που βλέπουν οι άλλοι σ’ αυτό. Ε, και ύστερα είναι και τόσα πολλά που στερείται, πολλά μικρά αλλά τόσο σημαντικά και ουσιαστικά».
Εσύ, δηλαδή, αισθάνεσαι ότι σαν λαμπρό αστέρι υπάρχουν πράγματα που δεν τα είδες;
ΑΛΙΚΗ: «Ολα τα είδα… Το ζήτημα είναι ότι δεν τα έζησα… Δεν τα γεύτηκα… Δεν τα αξιώθηκα».
Ζώντας κάτι τι κερδίζουμε σε σχέση με το να το έχουμε δει απλώς;
ΑΛΙΚΗ: «Καιγόμαστε μαζί μ’ αυτό. Οταν το ζούμε άλλες έννοιες περνάνε μέσα μας… Εγώ τώρα μπορώ να σου μιλάω και το μυαλό μου φεύγει».
Πού πάει;
ΑΛΙΚΗ: «Ταξιδεύω… Δεν είμαι ποτέ εδώ, μανούλα. Αλήθεια σου λέω. Ενώ εξωτερικά είμαι πάντα συγκροτημένη, μέσα μου είμαι πάντα φευγάτη. Πάντα έτσι ήμουνα. Φεύγω… Μπορεί να πάω… ξέρω ‘γω… ένα ταξίδι από τις πόλεις που πέρασα μέχρι τώρα. Μπορεί να με τραβήξει μια ανάμνηση, μπορεί μια έννοια, κάτι τέλος πάντων που να θέλω».
ΜΗΤΕΡΑ: «Εχω το πιο υπέροχο παιδί».
ΑΛΙΚΗ: «Σ’ ευχαριστώ, μανούλα».
Κι εγώ σας ευχαριστώ
