Οι υιοί του εκλιπόντος «Σκαθαριού», αμφότεροι φτυστοί ο πατέρας τους, καταθέτουν τη δική τους συνεισφορά στη μουσική βιομηχανία
Η πρώτη προσπάθεια κλωνοποίησης για τη μουσική βιομηχανία επετελέσθη το 1984 με τον κωδικό «Τζούλιαν Λένον». Η δεύτερη, 14 χρόνια αργότερα, με μια ανεπαίσθητη αλλαγή στο πρώτο συνθετικό του ονόματος. Έτσι αυτόν τον μήνα θα ακούσουμε τον δίσκο ενός ακόμη διάσημου απογόνου του ροκ, του Σον Λένον. Η ομοιότητα με τον πατέρα του, Τζων, εκπληκτική. Οι μουσικές του ικανότητες; Θα κριθούν στο μέλλον, αφού το όνομά του από μόνο του δεν θα μπορεί να τον στηρίξει.
Ο πρωτότοκος Τζούλιαν γεννήθηκε στο Λίβερπουλ, το 1963, από την πρώτη σύζυγο του Τζον Λένον, Σίνθια. Ο Σον είναι ο μοναδικός καρπός ενός από τους μεγαλύτερους έρωτες του αιώνα μας. Εγινε το πρωτοσέλιδο πολλών ταμπλόιντ 23 χρόνια πριν, όταν γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη από τη φερόμενη ως υπεύθυνη της διάλυσης των «Μπιτλς», δηλαδή τη Γιόκο Ονο. Και ενώ ο Τζούλιαν προσπάθησε να σταθεί δισκογραφικά στην ασαφή δεκαετία του 1980, με αποτελέσματα μοιραία για την καριέρα του, ο Σον μεγαλώνοντας σε ένα καθαρά μουσικό περιβάλλον δείχνει να ξέρει ακριβώς τι επιζητεί. Η πρωτοτυπία με τους γόνους του «Σκαθαριού» έγκειται στο γεγονός ότι τα δύο ετεροθαλή αδέλφια κυκλοφορούν ταυτόχρονα τις καινούργιες τους δουλειές, κάτι που συμβαίνει πρώτη φορά στην ιστορία του ροκ. Δεν υπάρχει όμως καμία ένδειξη ότι η χρονική σύμπτωση ήταν αποτέλεσμα προγραμματισμού ή αγαστών σχέσεων.
Η πρώτη επαφή του Σον με το ροκ έγινε σε νεαρή ηλικία, όταν άκουσε τον Τζίμι Χέντριξ, ο οποίος του άλλαξε τη ζωή για πάντα. Στα δώδεκά του πήρε μαθήματα μουσικής από τον κιθαρίστα του διάσημου ντουέτου Hall and Oates. Τα επόμενα τρία χρόνια τα αφιέρωσε σε ένα κολέγιο της Ελβετίας. Επιστρέφοντας στις ΗΠΑ άκουσε για πρώτη φορά το «Bleach» των Νιρβάνα και αποφάσίσε να γράψει μουσική στο δωδεκακάναλο κασετόφωνο που του είχε χαρίσει ο Μάικλ Τζάκσον. Τότε δημιούργησε το βραχύβιο γκραντζ σχήμα ΙΜΑ, με το οποίο το 1996 πλαισίωσε τη μητέρα του Γιόκο στην περιοδεία της για την προώθηση του άλμπουμ της «Rising». Η συνεργασία του αυτή μαγνήτισε το ενδιαφέρον του Adam Yauch των Beastie Boys o οποίος και του έκλεισε συμβόλαιο στην εταιρεία του Grand Royal. Το πρώτο άλμπουμ του νεαρού Λένον «Into The Sun» είναι το καλύτερο άλμπουμ που έχει ηχογραφηθεί στην εταιρεία, αν εξαιρέσουμε αυτά των Beastie Boys. Ενας συνδυασμός τραγουδιών με λάτιν-ποπ αποχρώσεις (στο ομώνυμο και στο «Bath»), φανκ της δεκαετίας του ’70 (στο «Two Fine Lovers»), την έκδηλη αγάπη του στους Beach Boys (στο «Queue») και με τζαζ πινελιές (το υπέροχο ινστρουμένταλ «Photosynthesis»). «Δημιούργησα συνειδητά αυτόν το δίσκο» λέει ο Σον «νιώθω, όπως αρκετός κόσμος, ότι η ζωή είναι σκληρή αλλά επιβιώνω. Είναι όπως ακριβώς με αυτόν τον τύπο από τους Verve που περπατά στον δρόμο και σπρώχνει τους πάντες. Η ζωή είναι σκληρή γι’ αυτόν αλλά θα τα καταφέρει. Πίστεψα ότι θα ήταν καλό για μένα να κάνω κάτι που θα ήταν αθώο και αισιόδοξο». Μεγάλο ενδιαφέρον έχει η γνώμη του για τον αθυρόστομο Λίαμ Γκάλαχερ, που πιστεύει ότι ο Τζον Λένον ζει μέσα του. «Πιστεύω ότι ο πατέρας μου ήταν ιδιοφυΐα και οι Μπιτλς ένα ζωντανό κομμάτι της τέχνης. Απόψεις σαν και αυτήν αξίζουν, γιατί μου φτιάχνουν τη διάθεση. Οι Oasis σίγουρα δεν είναι οι Μπιτλς. Είναι μια μέτρια ποπ μπάντα».
Σε άλλο μήκος κύματος, ο Τζούλιαν επιμένει να δημιουργεί σε έναν χώρο που αρνείται να τον αναγνωρίσει ως αυτοδύναμο συνθέτη τα τελευταία δέκα και πλέον χρόνια. Εκανε την εμφάνισή του στη δισκογραφία δυναμικά με το άλμπουμ «Valotte», σε παραγωγή Phil Ramone, και την επιτυχία «Τοο Late For Goodbyes». Ένα άλμπουμ στις συνθέσεις του οποίου δεν διαφαινόταν η κατιούσα που θα έπαιρνε ο «γιος του Λένον». Αποκορύφωμα της στείρας παραγωγής του ήταν ο δίσκος του 1991 «Help Yourself» που έδειχνε ξεκάθαρα ότι αν δεν απεγκλωβιζόταν από το φάντασμα του Τζον, δεν είχε καμία ελπίδα. Ο ίδιος αναφερόμενος στο καινούργιο του άλμπουμ που έχει ως προπομπό του το σινγκλ «Day After Day» λέει: «Θα ήθελα να κάνω κάτι εντελώς δικό μου. Ο ήχος του θα είναι τελείως διαφορετικός και επιτέλους θα βρω τον δρόμο μου, μακριά από τη σκιά του πατέρα μου».
