Η θεωρία για τη χρήση της ψηφιακής τεχνολογίας σε όλα τα προϊόντα είναι πραγματικά ελκυστική. Τόσο όταν ψηφιακή γίνεται η ριζική λειτουργία, όπως στα CD, όπου ο ήχος είναι ψηφιακός, όσο και στις περιπτώσεις που απλά προσθέτουμε ένα είδος εξυπνάδας στο προϊόν. Αλλο πράγμα όμως η θεωρία και άλλο η πραγματικότητα. Καθώς φθάνουν στα χέρια μας τα πρώτα σημαντικά προϊόντα σύγκλισης, όπως τα DVD και τα DVD-ROM, γίνεται ξεκάθαρο ότι οι σχεδιαστές και οι κατασκευαστές των προϊόντων έχουν πολύ δρόμο να διανύσουν ώσπου να μας δώσουν πραγματικά εύχρηστα προϊόντα που θα μπορούν να ενταχθούν στην καθημερινή ζωή μας.
Συχνά το πρόβλημα είναι θέμα κουλτούρας. Αλλη η κουλτούρα των κατασκευαστών υπολογιστών και άλλη η κουλτούρα των κατασκευαστών ηλεκτρονικών. Πράγματα που η μια ομάδα θεωρεί απαραίτητα και σημαντικά είναι ημιαδιάφορα για την άλλη. Ταυτόχρονα η διαφορετική ιστορία και η διαφορετική συλλογή σχεδιαστικών, κατασκευαστικών και μαρκετίστικων δεξιοτήτων είναι επόμενο να οδηγεί σε προϊόντα με σημαντικές διαφορές. Μερικά θα πετύχουν και μερικά θα αποτύχουν.
Αυτό που μας δείχνει λοιπόν η πρώτη επαφή μας με τα μηχανήματα, με τις κάρτες και με τους δίσκους DVD-ROM είναι ότι πολλά πράγματα φαντάζουν παράξενα ακόμη και σε χρήστες εξοικειωμένους τόσο με τους υπολογιστές όσο και με τα ηλεκτρονικά. Ενα δισκάκι DVD είναι επόμενο να είναι δομημένο σαν ένας δίσκος δεδομένων, δηλαδή με ιεραρχική δομή δένδρων στην ταξινόμηση των πληροφοριών. Ωστόσο, επειδή πρόκειται να χρησιμοποιηθεί εντελώς διαφορετικά από ένα σκληρό δίσκο, για παράδειγμα σε ένα home cinema ή σε μια παιχνιδομηχανή, είναι επίσης επόμενο να θέλει να έχει μια λιγότερο «μαθηματική» προσέγγιση στην πρόσβαση των περιεχομένων του.
Οι δύο ταυτόχρονες συνθήκες συνθέτουν ένα δύσκολο και συναρπαστικό πρόβλημα. Προσεγγίζοντας αυτό το δύσκολο πρόβλημα από δύο διαφορετικές κουλτούρες δεν χρειάζεται και πολλή προσπάθεια για να καταλήξουμε σε λύσεις που έχουν μεγάλη διαφορά, χωρίς καμία να είναι ικανοποιητική.
Αυτό λοιπόν που είδαμε στα πρώτα δείγματα DVD Players, που προέρχονται από τους παραδοσιακούς κατασκευαστές ηλεκτρονικών, είναι ότι πολλές από τις σημαντικές νέες δυνατότητες των δίσκων DVD περνούν απαρατήρητες. Ο χρήστης τείνει να χρησιμοποιεί τα έξυπνα δισκάκια σαν «χαζές» βιντεοκασέτες ή «χαζά» CD μουσικής. Κατ’ αναλογία, αυτό που είδαμε από τα πρώτα κιτ DVD-ROM, που προέρχονται από τους παραδοσιακούς κατασκευαστές υπολογιστών, είναι ότι η ευχρηστία έχει πιάσει πάτο. Ακόμη και ένας βαθιά έμπειρος χρήστης στιγμές στιγμές θα καταλήξει να ξύνει το κεφάλι του και να μην ξέρει πώς θα ξαναβρεί αυτό που μόλις πριν από λίγα δευτερόλεπτα έβλεπε στην οθόνη του.
Οι παρατηρήσεις αυτές δεν πρέπει να θεωρηθούν αποκαρδιωτικές για τα νέα προϊόντα. Και συναρπαστικά είναι, και φθηνά, και καλά. Αυτό όμως για το οποίο πρέπει να είμαστε σίγουροι είναι ότι βρισκόμαστε ακόμη στην αρχή της καμπύλης εκμάθησης των αναγκών μας από τους κατασκευαστές. Συνήθως, στον ψηφιακό κόσμο, αυτή η καμπύλη εκμάθησης έχει πολύ απότομη εξέλιξη: του χρόνου μπορεί να έχουν μεσολαβήσει δύο γενιές προϊόντων και τα πράγματα να είναι ξεκάθαρα. Μπορεί να έχουν φτιαχτεί δύο σχολές και δύο προσεγγίσεις. Μπορεί όμως να έχει προκύψει μια νέα λύση, μια μεικτή προσέγγιση, που να μας δώσει μια νέα οικογένεια προϊόντων, που ίσως ονομαστεί οικογένεια σύγκλισης. Για να φθάσουμε εκεί όμως, οι νέες ιδέες των σχεδιαστών πρέπει να ριχτούν στην αγορά, να εγκριθούν ή να απορριφθούν από τους αγοραστές – χρήστες, να γίνουν διορθώσεις και, αφού μεσολαβήσουν αρκετοί κύκλοι, να καταλήξουμε σε μια βελτιστοποιημένη προσέγγιση. Ολα αυτά όμως δεν είναι καινούργια. Είναι το πανάρχαιο παιχνίδι της εξέλιξης που παίζει η φύση εδώ και δισεκατομμύρια χρόνια!
