από metereologos.gr
Δευτέρα 20 Νοεμβρίου 2017
 

Τάσος Γιαννίτσης: Ξέρουμε; Σκεφτόμαστε; Θέλουμε;

Ομιλία του πρώην υπουργού στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου στη Ρόδο
Τάσος Γιαννίτσης: Ξέρουμε; Σκεφτόμαστε; Θέλουμε;
εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

 

Ο πρώην υπουργός Τάσος Γιαννίτσης  πραγματοποίησε ομιλία σε εκδήλωση που οργάνωσε η Μονάδα Έρευνας για την Ευρωπαϊκή και Διεθνή Πολιτική του Τμήματος Μεσογειακών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αιγαίου στην Ρόδο με τίτλο «Ξέρουμε; Σκεφτόμαστε; Θέλουμε;» για το μέλλον της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας.

Τα κυριώτερα σημεία της ομιλία του κ. Γιαννίτση είναι:

«Το θέμα μου, στην ουσία, είναι ένα: Πού βρισκόμαστε σήμερα και κυρίως που πάμε αύριο.

·         Πρέπει να σταματήσει επίσης το γαϊτανάκι του ‘εσύ, όχι εγώ’, ‘οι άλλοι, όχι εμείς’, ‘που κρύβει μια καθολική αποποίηση ευθυνών, και πρέπει να δούμε τι κάνουμε για να μην τελματωθούμε για άλλη μια δεκαετία.

·         Το 1999 ήταν η χρονιά που εξοφλήσαμε την τελευταία δόση του χρέους μας μετά την εγκαθίδρυση του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου το 1898. 100 χρόνια ελέγχου! 100 χρόνια αποπληρωμής των λαθών των κυβερνήσεων των παππούδων μας.Η χρονική διάρκεια από το 1999 μέχρι τα επονείδιστα και επαχθή χρέη να μας ξαναφέρουν σε συνθήκες πτώχευσης, κράτησε μόλις 11 χρόνια. Γι αυτά τα 11 χρόνια θα μείνουμε πάλι σε διεθνή εποπτεία για απροσδιόριστο διάστημα, δεκαετίες, ίσως και έναν αιώνα. Θα ήθελα να θέσω το ερώτημα ποιος τελικά είναι επονείδιστος στη διαδικασία αυτή. Τα χρέη, εμείς, η Ευρώπη, όσοι πουλάνε κίβδηλες φαντασιώσεις, όλοι;

·         Πρέπει συλλογικά να θέλουμε να κάνουμε κάτι.

·         Θεωρώ, ότι όσο ανεπτυγμένες είναι οι ατομικές μας ικανότητες, τόσο η συλλογική ευφυία μας ως κοινωνία είναι αναιμική. Δεν πιστεύουμε σε συλλογικές αξίες, ευρωπαϊκές ή και εθνικές, δεν έχουμε κανένα σοβαρό όραμα, όχι μόνο για την οικονομική μας ανάπτυξη, αλλά ούτε για την κοινωνική μας οργάνωση, την εθνική μας υπόσταση, το μέλλον μας ή τα παιδιά μας.

·         Το ερώτημα είναι πώς ορίζεται το ανάλγητο, το αντιλαϊκό.Είναι αντιλαϊκό ο,τι μπορεί να επιδεινώνει ισορροπίες κάποιας δεδομένης στιγμής, αλλά αποτρέπει μεγαλύτερες, πολλαπλές και μακροχρόνιες αρνητικές εξελίξεις για ευρύτερα στρώματα και την χώρα; Είναι λαϊκό ο,τι φαινομενικά αφήνει ανέπαφες καταστάσεις που λίγο αργότερα καταρρέουν, συμπαρασύροντας σημαντικά κοινωνικά τμήματα με υψηλό κόστος;

·         Η ανάπτυξη και η κοινωνική δικαιοσύνη ήταν οι μόνιμες αναφορές όλων. Και τα δύο κατέρρευσαν. Όταν λοιπόν ακούω μεγαλοστομίες για προστασία των αδύναμων φοβάμαι για το αντίθετο.

·         Ο πόλεμος των γενεών είναι ήδη σε εξέλιξη. Μέχρι στιγμής, πάντως, στον πόλεμο αυτό η ήττα είναι συντριπτική: έχουν ηττηθεί οι νεότερες γενεές, η κοινωνική προστασία, η ανάπτυξη, η απασχόληση, η χώρα η ίδια και οι προοπτικές της. Έχουν ηττηθεί, γιατί κάθε καίρια πραγματικότητα όλου αυτού του κόσμου είναι σήμερα σημαντικά χειρότερη απ’ ο,τι ήταν κάποια χρόνια πριν και γιατί η υπέρβαση αυτής της χειρότερης πραγματικότητας απαιτεί πρόσθετες θυσίες, σε σχέση με προηγούμενες φάσεις .

Οι ανατροπές που ζήσαμε στην πολιτική συμπεριφορά της ελληνικής κοινωνίας όλα αυτά τα χρόνια δείχνουν: τη σύγκρουση των νέων με το παλιό και την απόφαση σημαντικότατου τμήματος των νέων ότι αυτή η κοινωνία έχει υπονομεύσει βαθύτατα το μέλλον τους, ότι οι διαγενεακές ανισορροπίες όπου βρίσκονται εγκλωβισμένοι είναι βαθύτατες και ότι το μέλλον τους εξαρτάται από την αμφισβήτηση και ανατροπή της ισχύουσας λογικής. Το αν η σύγκρουση αυτή δεν πήρε ακόμα ισχυρές και ορατές διαστάσεις δεν αίρει τη ριζική διαφορά στο είδος της αντιπαράθεσης που έχει ξεκινήσει στη βιολογικά και ιδεολογικά γερασμένη Ελλάδα.

·         Στην κοινή γνώμη κυριαρχούν πολλές κατασκευές χωρίς σχέση με την πραγματικότητα. Θα σταθώ σε μία, που είναι αρκετά διαδεδομένη: ότι την κρίση την πλήρωσαν οι πιο αδύναμοι. Την κρίση την πλήρωσαν όλοι. Οι κάτω, οι μεσαίοι και οι επάνω.

·         Μπορεί κάποιος να ισχυριστεί, ότι η πολιτική δεν θα ασχοληθεί με τις απώλειες των μεσαίων και πλουσίων. Όμως, κάθε σοβαρή μεταβολή επηρεάζει το σύνολο της οικονομίας και κοινωνίας, άρα και των πιο αδύναμων, και οφείλουμε να ξέρουμε τι επιπτώσεις προκύπτουν από κάθε τέτοια μεταβολή σε κάθε κρίσιμο κρίκο της κοινωνικής και οικονομικής αλυσίδας, τόσο για να κατανοήσουμε γιατί έχουμε και θα συνεχίσουμε να έχουμε το ένα ή το άλλο πρόβλημα, όσο και γιατί κάθε διακριτή μεταβολή στο κοινωνικό σύνολο απαιτεί διακριτές παρεμβάσεις.

·         Στο κέντρο όμως της ελληνικής αποτυχίας βρίσκεται η μόνιμη διάρρηξη της σχέσης ανάπτυξης και διαρθρωτικών αλλαγών.

·         Η επιστροφή της χώρας στις διεθνείς χρηματοοικονομικές αγορές, όταν γίνει,  θα συνδέεται με πολύ μικρότερη έκταση δανεισμού και με υψηλότερα  επιτόκια από ό,τι στο παρελθόν. Αυτό σημαίνει, ότι αν δεν ενισχύσουμε τους εγγενείς μηχανισμούς της ανάπτυξής μας, η χώρα θα κινείται σε συνθήκες χαμηλής πτήσης.

·         Ανάπτυξη χωρίς αναδιάρθρωση του παραγωγικού συστήματος, επενδύσεις, σοβαρές προσαρμογές του εκπαιδευτικού συστήματος, ενίσχυση της καινοτομίας, της επιχειρηματικότητας, χωρίς μεταρρύθμιση του κοινωνικού, ασφαλιστικού και του νοσηλευτικού συστήματος, χωρίς σοβαρές νέες υποδομές και χωρίς ένα Κράτος που να λειτουργεί, δεν θα έρθει ποτέ.

·         Τελικά, η ανάπτυξη δεν επιτυγχάνεται με αποφάσεις ‘από επάνω’, αλλά με την δημιουργική ικανότητα των ‘επάνω’. Η ανάπτυξη προϋποθέτει επίσης γνώση, τόλμη, σύγκρουση με το παλιό και κατανόηση των αποτυχιών, της κρίσης, της φτώχειας και όλων των νέων πραγματικοτήτων, που εμείς δημιουργήσαμε. Δεν έχει νόημα να λέει κανείς ότι θέλει μεγέθυνση, αλλά ταυτόχρονα να αρνείται να αλλάξει καταστάσεις που μπλοκάρουν την μεγέθυνση, να αρνείται να επιλέξει πολιτικές που θα οδηγήσουν σε αυτήν, πόσο μάλλον να επιλέγει πολιτικές που την αντιστρατεύονται.

·         Όλοι και πάντα στην ιστορία έχουν όρια. Πρέπει να ξέρουμε κάθε στιγμή μέχρι πού μπορούμε να φτάσουμε, ποια είναι τα όριά μας. Ιστορικά, έχουμε ένα πρόβλημα στη σχέση μας με τα όρια.

·         Όμως, πρέπει να κατανοήσουμε, ότι άλλες αξίες και ευθύνες έχουμε όταν ενεργούμε για τον εαυτό μας, και άλλες όταν αναφερόμαστε στη χώρα και οι επιλογές μας επηρεάζουν την τύχη άλλων, αγγίζουν το συλλογικό, το εθνικό, το συνολικό.

·         Το συγκεκριμένο Κράτος είναι ο κεντρικός μοχλός της κρίσης μας. Χωρίς ένα διαφορετικό κρατικό σύστημα, θα μένουμε ακινητοποιημένοι.

·         Το ερώτημα που τίθεται, είναι πώς ξεπερνάμε τον ρόλο του θεατή στα συλλογικά δρώμενα. Αν δεν το απαντήσουμε, είναι σαν να δεχόμαστε το όποιο αποτέλεσμαΑυτό δεν είναι αδιάφορο ούτε για όποιον το αποφασίζει,, ούτε για τους άλλους. Έχει ουσιαστική επίπτωση στην ποιότητα της Δημοκρατίας στη χώρα μας.

·         Η πολιτική αδυναμία που οδήγησε στην κρίση και  που, επιπλέον, οδήγησε στην παράταση της κρίσης μετατρέπεται σε πολιτική αδυναμία αυτοπροστασίας της Δημοκρατίας. Το βλέπουμε μέσα και έξω από την Ελλάδα. Σε τέτοιες συνθήκες ανθούν ο αυταρχισμός και καταστάσεις, που ποτέ στην  ιστορία δεν είχαν καλό αποτέλεσμα για τις κοινωνίες που αφέθηκαν στην μαγεία τους. Το τίμημα ήταν πάντα πολύ βαρύ για όσους αδιαφόρησαν, αλλά και για όσους δεν αδιαφόρησαν.

·         Η προσδοκία ότι θα φτάσουμε πάλι στον Χαμένο Παράδεισο, με την ανόρθωση όσων μας οδήγησαν στην κατάρρευση, θα σημαίνει παράταση της σημερινής εμπλοκής.

·         Στα χρόνια αυτά ιδεολογίες, ιδεοληψίες, στερεότυπα, ταμπού τσακίστηκαν. Αυτό που δεν φαίνεται ακόμα είναι η οικοδόμηση του νέου. Ένα νέο, που θα μας βγάλει αργά και επώδυνα από την κρίση, θα αρχίσει να εκπέμπει θετικά μηνύματα σε σχέση με την παραγωγή, την απασχόληση, την φτώχεια, τα εισοδήματα, την αποτελεσματικότητα της πολιτικής. Ένα τέτοιο ‘νέο’ δεν μπορεί να προκύψει από τα κάτω.  Θα γίνει μόνο από τα πάνω. Το πρόβλημα είναι ότι σημαντικό τμήμα της κοινωνίας χάνει τις προσδοκίες του στο πολιτικό σύστημα, αλλά και λειτουργεί αντιφατικά. Περιμένει από τις πολιτικές δυνάμεις να συγκρουστούν με ό,τι προκάλεσε την κρίση, ενώ ταυτόχρονα αντιδρά σε κάθε αλλαγή. Περιμένει, επίσης, να δει στοιχεία που να εμπνέουν. Αυτά δεν φαίνονται. Οι αλλαγές είναι ελάχιστες, δειλές και ενοχικές. Εξ άλλου, μια υπέρβαση των πολιτικών και άλλων στερεότυπων, που θα σηματοδοτούσαν αλλαγή προσανατολισμού, θα πληρωθεί ακριβά από όσους πρωτοπορήσουν. Όποιος όμως κατανοήσει, ότι αξίζει το τίμημα, ότι αξίζει να πάρει το ρίσκο, όποιος δημιουργήσει ελπίδες που αρχίσουν να μετατρέπονται σε  πραγματικότητα, θα πιστωθεί και την επιτυχία».



Πολιτική περισσότερες ειδήσεις

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

 
 
σχόλια (23)
 
 
απομένουν 700 χαρακτήρες
Τα πεδία που είναι σημειωμένα με * είναι υποχρεωτικά
 
Τα μηνύματα που δημοσιεύονται στο χώρο αυτό εκφράζουν τις απόψεις των αποστολέων τους. Το ΒΗΜΑ δεν υιοθετεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο τις απόψεις αυτές. Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει την γνώμη του, όποια και να είναι αυτή. Δεν δημοσιεύονται συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια και όσα είναι γραμμένα με κεφαλαία γράμματα. Τέτοια μηνύματα θα διαγράφονται όποτε εντοπίζονται.
     
    Το νέο τοπίο στην Ευρώπη και η Ελληνική κρίση | 03/06/2016 18:42
    Κύριε καθηγητά δεν θα μπορούσα σε τίποτα να διαφωνήσω με όλα αυτά που αναπτύξατε στην εξαιρετική ομιλία σας! Όμως με τις δεδομένες συνθήκες, σήμερα πλέον, θεωρώ πως δεν ειναι αρκετό να βλέπουμε την ελληνική κρίση "εσωτερικά" χωρίς να την συνδέουμαι με τις εξελίξεις και τις συνθήκες στην Ευρώπη σήμερα! Το δικό μου ερώτημα λοιπόν, που δυστυχώς δεν πρόλαβα να θέσω στην ομιλίας σας, είναι πώς βλέπετε το νέο τοπίο που δημιουργείται στην Ευρώπη και πως αυτό αλλάζει τα δεδομένα και τις δυνατότητες αντιμετώπισης της ελληνικής κρίσης ; Ευχαριστώ
    Δώρα Αναστασιάδη
    απάντηση00
     
     
    Ούτε ξέρουμε ουτε σκεφτόμαστε ουτε θέλουμε | 02/06/2016 20:58
    Κύριε Γιαννίτση , όταν οι πρωτοκλασάτοι υπουργοί μιας κυβέρνησης δηλώνουν "υπερτιμήσαμε τις δυνάμεις μας". Οταν ο υπουργός οικονομικών επί έξι μήνες παίζει στα ζάρια την τύχη μιας χώρας. Οταν ο ίδιος ο πρωθυπουργός της δηλώνει ανερυθρίαστα "είχαμε αυταπάτες " τότε τι να περιμένει κανείς απο έναν λαό που αρέσκεται στα πολιτικά παραμύθια που του σερβίρουν με τόση ευκολία , και καταπίνει τα ψέματα αμάσητα, ε τότε είναι απόλυτα συνυπεύθυνος και είναι εξαιρετικά δύσκολο αν όχι αδύνατο να τον πείσεις με σκληρές αλήθειες. Για την Ανάσταση ειναι απαραίτητη προϋπόθεση η σταύρωση . Δυστυχώς είμαι βαθύτατα απαισιόδοξος ,περιμένω πολύ χειρότερες μέρες.
    Αλλά νομίζουμε, ελπίζουμε και αντιστεκόμαστε
    απάντηση81
     
     
     
    Αλλος ενας του θιασου Σημιτη | 02/06/2016 15:29
    ερχεται να μας πει τι? Η πολιτικη κυριε δεν ειναι προθεσεις αλλα δρασεις. Και οι πραξεις σας ηταν προδοτικες κατα της χωρας. Και βεβαια δεν θελουμε να ανηκουμε στο νεοναζιστικο μορφωμα που λεγεται Ενωση Ευρωπαικων Εθνικοσοσιαλιστικων Δημοκρατιων. Δεν μας ρωτησατε. Τοσο σεβεστε τη γνωμη μας. Συνηγορρησατε στο να χτιστει μεθοδικα ενα υπερκρατος αφιερωμενο εξαιρετικα στην Ελιτ με δημοκρατικο φερετζα (συμφωνα με το οραμα τοπυ κομητος Coudenhove-Kallergi).......Αρα καλον ειναι σιωπατε.
    Derzhinsky
    απάντηση329
    Απαντήσεις  2 | Εμφάνιση όλων
     
     
    k. Γιαννίτση μου, Στου κουφού ("λαού") τη πόρτα... | 02/06/2016 13:59
    H Eλλάδα φαλήρισε με τη πολιτική του " δανείσου και μοίρασε". Εγινε το πάθημα μάθημα? Οχι βέβαια. Ο πρώτος που σταμάτησε να "μοιράζει" λοιδωρήθηκε άγρια. Τον αντικαταστάτη του "ανοιχτοχέρη", μόλις συμφιλιώθηκε με τη πραγματικότητα, ο "σοφος λαός" τον ξαπόστειλε . Και ήρθε ο τρίτος και -μακράν- "ανοιχτοχερότερος" όλων. Και η αμείλικτη πραγματικότητα του έκοψε κι' αυτού τα χέρια, και νά πάλι οι λοιδωρίες. Εγιναν τα παθήματα μαθήματα? Από πολλούς όχι ακόμα. Υπάρχουν οι αιώνιοι "λαϊκοί αγωνιστές" της άκρας Δεξιας και Αριστεράς στούς οποίους προστρέχουν. Τι θέλω να πώ? Φοβούμαι ότι αν δεν κλείσει πλήρως ο "κύκλος", αν δεν δωθεί και σ' αυτούς η ευκαιρία να "μας σώσουν" μυαλό δεν βάζει ο... "λαός"!
    anti
    απάντηση211
     
     
    Μεγάλες αλήθειες από έναν σοβαρό πολιτικό. | 02/06/2016 11:28
    Πρέπει κάποιος να εξηγήσει στους Έλληνες μια απλή αλήθεια. Η αντίσταση στην αλλαγή του μοντέλου ανάπτυξης της χώρας και η εμμονή στην υπεράσπιση των κεκτημένων θα έχει με μαθηματική βεβαιότητα ένα διπλό αρνητικό επακόλουθο: (1) Τα κεκτημένα θα χαθούν ούτως ή άλλως με την οριστική κατάρρευση που όσο η χώρα δεν βγαίνει από την κρίση τόσο πιο κοντά έρχεται. (2) Τα κεκτημένα είναι η εμμονή σε ένα στρεβλό και αδιέξοδο μοντέλο το οποίο σημαίνει ακριβώς την καταδίκη των νέων γενεών της χώρας στην μοναδική διέξοδο που έχουν και που είναι η φυγή στο εξωτερικό. Κάποιος πρέπει να εξηγήσει στους Έλληνες πως τελικά τη νύφη θα την πληρώσουν τα παιδιά τους και τελικά και οι ίδιοι. Πρέπει να σοβαρευτούμε.
    Observer
    απάντηση250
     
     
    Η φράση που τα λέει ΟΛΑ: | 02/06/2016 10:52
    "Μια υπέρβαση των πολιτικών και άλλων στερεότυπων, που θα σηματοδοτούσαν αλλαγή προσανατολισμού, θα πληρωθεί ακριβά από όσους πρωτοπορήσουν."
    gp
    απάντηση240
     
     
    Ο πόλεμος των γενεών είναι ήδη σε εξέλιξη. Μέχρι στιγμής, πάντως, στον πόλεμο αυτό η ήττα είναι συντριπτική: έχουν ηττηθεί οι νεότερες γενεές | 02/06/2016 10:13
    απο τους λιγους, αν οχι ο μονος της γενιας του, που παραδεχεται το αυτονοητο...και ακομα χειροτερα...καταδικαζουμε σε ανυπαρξια εκατονταδες χιλιαδων ελληνων,οταν ΔΕ δινουμε την ευκαιρια σε νεους ανθρώπους να κάνουν οικογένεια... οταν χρειαζονται ασφα-ληστρικες εισφορες απο 25 νεους των 586 ευρω(μικτα) για να παντελωνιασει 2700€ ενας 55χρονος συνταξιουχος, πρωην κηφηνας του οτε, ο οποίος έχει και το θράσος να λέει οτι συντηρει τα παιδιά του!...και τα παιδια των αλλων ρε μπάρμπα?
    έχουν ηττηθεί και οι αγενητες γενεές
    απάντηση190
     
     
    Μπουρδολογιες.... | 02/06/2016 09:26
    Ολος ο πολιτικος θιασος ελαβε μερος στο ξεπουλημα της χωρας (προφανως με το αζημιωτο). Τοσα χρονια δεν καταλαβατε τιποτα? Ολα κυριε μου εγινανα βασει σχεδιου! Γιατι μας εβαλαν στην ΕΕ και κυριως στο Ευρω και μαλιστα υπερχρεωσαν τη χωρα με την διανομη αφειδως δανειων? Μα για να την ρευστοποιησουν οταν θα ερχοταν η ωρα......Και ηρθε η ωρα ....Εκτος αν .....
    AZAZEL
    απάντηση241
     
     
    Αξιότιμε κύριε Γιαννίτση, | 02/06/2016 08:34
    το πρόβλημά μας είναι ηθικό. Δεν έχουμε ηθική συνείδηση γιατί δε μάθαμε ποτέ να έχουμε ούτε κοινωνική. Επομένως δεν θα υπάρξει ποτέ πολιτική. Η άποψή μου είναι πως δε μπορεί να στηρίζουμε την εκπαίδευση των παιδιών μας στην ηθική της εκκλησίας και της θρησκείας. Σκοπός του κράτους είναι να εκπαιδεύσει με σωστό μείγμα τους νέους για να προσφέρουν αναλόγως στο μέλλον ως ολοκληρωμένοι ενσυνείδητοι πολίτες. Σήμερα η διαφθορά είναι μια μεγάλη μόδα. Τιμάμε και αγαπάμε το φαύλο, το ανώμαλο και τη μισαλλοδοξία. Δεν εμπιστευόμαστε το ορθό διότι συνήθως είναι και διεφθαρμένο όπως όλοι. Καλά τα λέγατε επί πρωθυπουργίας κ. Σημίτη αλλά ούτε ο τελευταίος ετόλμησε ν' αλλάξει κάτι.
    Ανώνυμος / η
    απάντηση201
     
     
    Οι κάτω «δεν μπορούν», | 02/06/2016 04:08
    οι πάνω «δεν θέλουν». Και οι «σκεπτόμενοι» θα κερδίσουν το λαχείο. Ευχαριστούμε για την πρόταση,
    Μεγάλε
    απάντηση24
     
     
    οι σκεπτομενοι ελληνες να βγουν μπροστα | 02/06/2016 02:16
    Εξαιρετικη ομιλια, μεστη απο αληθειες που λιγοι τολμουν να πουν και ο ανωριμος λαος δε θελει να ακουσει. πολιτικοι σαν τον κο Γιαννιτση εχουν εξοστρακιστει απο τον σοφο σανοφαγο ελλ. λαο που ανεδειξε ενα τσιρκο αγραμματων αμοραλιστων τεμπελχαναδων να βενεζουελοποιησει τη χωρα. οργιζομαι και ντρεπομαι για το περιθωριακο μορφωμα που εγινε η κυβερνηση του μισους της ανικανοτητας, της κατασυκοφαντισης των παντων, του διχασμου και του διασυρμου της χωρας.
    anna
    απάντηση330
     
     
     
    «Την κρίση την πλήρωσαν όλοι. Οι κάτω, οι μεσαίοι και οι επάνω.» | 02/06/2016 00:37
    ...να το πούμε κι έτσι: Αφού η κρίση επαληθεύει την τριάδα θέσεων (κάτω, μεσαίοι, επάνω) ανήκει στο πεδίο ορισμού της αμαρτωλής περιόδου. Άρα, την κρίση την πληρώνουν αυτοί που πλήρωσαν την αμαρτωλή περίοδο, δηλαδή οι κάτω.
    εξω οι τζιχαντιστες
    απάντηση020
    Απαντήσεις  1 | Εμφάνιση όλων
     
     
    «Την κρίση την πλήρωσαν όλοι. Οι κάτω, οι μεσαίοι και οι επάνω.» | 02/06/2016 00:33
    Η αμαρτωλή περίοδος που οδήγησε στην κρίση ήταν αυτή που καθόρισε ποιοί ήταν στην αρχή της κρίσης οι κάτω, οι μεσαίοι και οι επάνω. Οι θέσεις των κάτω, των μεσαίων και των επάνω δεν ανατράπηκαν κατά την διάρκεια της κρίσης αλλά επιβεβαιώθηκαν. (Δηλαδή ο κανόνας της αμαρτωλής περιόδου συνεχίζεται.) Επομένως την κρίση την πλήρωσαν απολύτως οι κάτω - τουλάχιστον για όσο είναι χειρότερα να είσαι στους κάτω από το να είσαι στους επάνω και για όσο η θέση ήταν το αποτέλεσμα της αμαρτωλής περιόδου. Δυστυχώς όμως: η εκσυγχρονιστική Ελλάδα και οι ισλαμικές χώρες είναι οι μόνες χώρες όπου η Κοινή Λογική χάνει την εγκυρότητά της όταν τα συμπεράσματά της αντίκεινται σε ότι «βολεύει», τσέπη και/ή φανατίλα
    εξω οι τζιχαντιστες
    απάντηση16
     
     
    Συμφωνώ, αλλά | 02/06/2016 00:25
    εκείνο το "‘νέο’ δεν μπορεί να προκύψει από τα κάτω. Θα γίνει μόνο από τα πάνω." τι τόθελες; Δυό αιώνες τώρα αυτό το πάνω και αυτοί που ήταν πάνω απέτυχαν. Γιατί περιμένεις τώρα να πετύχουν; Υποθέτω πως εσύ θεωρείς πως ανήκεις στους απάνω, άρα κάποια μελλοντική σου θέση υπερασπίζεσαι και περιμένεις να σε ακολουθήσει ποιός; Αυτοί που μας έφεραν ως εδώ: οι πάνω. Κύριε Γιαννίτση, ανήκεις στα περασμένα.
    2λάμδα
    απάντηση219
     
     
    οι ελληνες δεν κατανοουν. | 01/06/2016 23:11
    Μια/δυο γενεες που το μονο που εχουν μαθει είναι , μαγητο, τσιγαρο και καφε και φιλοσοφια καφενε, και πιο βασικα ένα ανυπαρχτο κρατος, προοδος δεν γινεται. Οι ελληνες χρεαζονται γερμανικο ελενχο τα επομενα 30-50χρονια για να γινουν ανθρωποι.
    Louis Roussos
    απάντηση210
     
     
    Το πρόσωπο της Νεμέσεως | 01/06/2016 23:10
    Η υποβάθμιση που ζούμε είναι αδύνατο να ανατραπεί, προτού τα πλοκάμια και το δηλητήριό της απλωθούν περισσότερο και προκαλέσουν σημαντικότερα προβλήματα. Ολα τα λοιπά είναι απλά ευχολόγια. Ανομία- Έλλειψη παραγωγικής συνείδησης-και ένας Ηλιθιωδέστατος ατομικισμός, που καλλιεργήθηκαν, προφανώς συνειδητά, τις προηγούμενες δεκαετίες, δεν ήρθαν για πλάκα. Ήρθαν για να μείνουν! Δείτε παιδεία για παράδειγμα. Ενας από τους κυριώτερους επίσημους εκπρο- σώπους της, ο υπουργός Πελεγρίνης, δηλώνει πως η απαγόρευση του καπνίσματος στους κλειστούς χώρους δεν είναι δουλειά του κράτους, αλλά πρέπει να επαφίεται στην ιδιωτική πρωτοβουλία. Τέτοιο σουξέ του φιλελευθερισμού στην Ελλάδα μόνο στο Γκίνες...
    Ανώνυμος / η
    απάντηση110
     
     
    Ξέρουμε ; Σκεφτόμαστε ; Θέλουμε ; | 01/06/2016 22:17
    "Ξέρουμε; Σκεφτόμαστε; Θέλουμε;" Θα πρόσθετα και μπορούμε; Συχνά, κ. Γιαννίτση, στα χρόνια της κρίσης και μετά το τέλος των ψευδαισθήσεων και των "αυταπατών" (ομολογία του κ.Τσίπρα) , οι κάθε είδους " δημοσιολογούντες " επικαλούνται το " Σχέδιο Ν. Γιαννίτση ". Αν ήσαστε βέβαιος το 2001, αν θυμάμαι καλά, ότι η λύση στο ασφαλιστικό ήταν να ψηφισθεί το Ν/Σ και να γίνει Νόμος γιατί υποχωρήσατε; Παρακαλώ πολύ μην σπεύσει κανείς να υποστηρίξει ότι αντέδρασαν οι συνδικαλιστές , με πρώτους αυτούς της ΠΑΣΚ, αλλά και οι συνάδελφοι υπουργοί του ΠΑΣΟΚ. Οι Πολιτικοί δεν υποχωρούν όταν προέχει το καλό της χώρας. Εσείς συνεχίσατε ως υπουργός σε άλλο υπουργείο. Δεν είστε άμοιρος ευθυνών !
    Έκτωρ
    απάντηση216
     
     
    Οι σοβαροι ας δρασσουν επιτελους | 01/06/2016 20:54
    Καλη η αναλυση και η περιγραφή των αιτιων καταρευσης σε γενικουσ ορους . Σε ειδικοτερη υεωρηση όμως ποια ηταν η εθυνη εγκαιρα ορισμενω σοβαρψν παραγοντως όπως ο Γιαννιτσης .Κρυφτηκαν στην εισοδο της χωρας με υψηλη ισοτιμια γιατι βολευε βραχυπροθεσμα ,Αλλαξαν υπουργειο στην απορριψη ασφαλιστικου Βεβαια καμμια σχεση με την ανευθυνοτητα των μετα το 2004 ή της ΝΔ μετα το 2010 αλλα παντως καποια στιγμη αν θελουν να συνεισφερουν οι σοβαροι σε κατι ας κανουν την υπερβαση από προσωπικους εγωισμουσ .Αν οι προς συνεργασια είναι ασχετοι τοτε καλυτερα να μη μιλουν θεωρητικα ας δράσουν και θα τους ακολουθησουν πολλοι
    pan montr
    απάντηση63
     
     
    Η επιτομή του κοινωνικού "αναποδογυρισμού" | 01/06/2016 19:32
    Είπε ο κατά τα άλλα συμπαθής κος Γιανίτσης :" Ένα τέτοιο ‘νέο’ δεν μπορεί να προκύψει από τα κάτω. Θα γίνει μόνο από τα πάνω". Τα "πάνω" ως υποκείμενο της ιστορίας. Θλίψη.
    ks
    απάντηση213
     
-