Για πόσο ακόμη αρκούν τα αποθέματα όπλων των ΗΠΑ, του Ισραήλ και των συμμάχων του Κόλπου για τη συνέχιση των εχθροπραξιών; Ισχύει αυτό που είπε ο αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ πως «έχουμε απεριόριστα πυρομαχικά»; «Το Βήμα» απευθύνθηκε στον 6ο Στόλο των ΗΠΑ ρωτώντας για τα αποθέματα όπλων για τα μαχητικά αεροσκάφη του αεροπλανοφόρου Ford. Η απάντηση; «Δεν μπορούμε να σχολιάσουμε την κατάσταση των αποθεμάτων όπλων». Λογικό. Δεν διαμηνύεις στο Ιράν μέσω του Τύπου πόσο αντέχεις ακόμη.
Τα κρίσιμα όπλα
Ο Τζέρι Μακγκίν, διευθυντής του Κέντρου για την Αμυντική Βιομηχανία στη δεξαμενή σκέψης CSIS, λέει στους «New York Times» πως «εάν αυτό συνεχιστεί για μήνες… θα αρχίσουμε να αντιμετωπίζουμε πραγματικές προκλήσεις». Οι ΗΠΑ ωστόσο δεν κάθονται με σταυρωμένα τα χέρια. Και ας έχουν αρκετοί αυτή την εντύπωση τόσο για τον πρόεδρο Τραμπ όσο και για τον «λίγο» κατά πολλούς υπουργό Αμυνας, Πιτ Χέγκσεθ. Ιδού η απάντηση στις «προκλήσεις»: στις 6 Μαρτίου, η Lockheed Martin ήρθε σε συμφωνία με το αμερικανικό υπουργείο Αμυνας για την παραγωγή Patriot και όχι μόνο. Η συμφωνία περιλαμβάνει αύξηση της παραγωγής τους σε 2.000 μονάδες ετησίως έως το 2030, από περίπου 600 ετησίως σήμερα.
Ταυτόχρονα, το αμερικανικό Πεντάγωνο ανακοίνωσε ξεχωριστή συμφωνία με την ίδια εταιρεία την 1η Απριλίου για την επιτάχυνση της παραγωγής των πυραύλων Precision Strike Missiles (PrSM). Η συμφωνία συνδυάζει την περσινή σύμβαση ύψους σχεδόν 5 δισ. δολαρίων με τη νέα και προβλέπει τετραπλασιασμό της παραγωγής του καινοτόμου συστήματος. Η Lockheed κατασκευάζει και τους περιβόητους THAAD, πολλούς εκ των οποίων μετέφεραν οι ΗΠΑ στον Κόλπο από την περιοχή του Ινδο-Ειρηνικού. Τον Ιανουάριο η εταιρεία ανακοίνωσε ότι σχεδιάζει να τετραπλασιάσει την παραγωγή τους: 400 ετησίως μέσα στα επόμενα επτά χρόνια από 96 σήμερα.
Και με τους Τόμαχοκ, από τους οποίους έχουν χρησιμοποιηθεί σχεδόν 1.000 στον πόλεμο με το Ιράν, τι γίνεται; Η Μακένζι Ινγκλεν, ανώτερη συνεργάτις στο American Enterprise Institute, δήλωσε στη «Washington Post» ότι πριν από την Επιχείρηση Epic Fury το Ναυτικό διέθετε μεταξύ 4.000 και 4.500 πυραύλων Τόμαχοκ. Η Raytheon, που τους κατασκευάζει, είναι άλλη μια εταιρεία που ο Λευκός Οίκος πίεσε για αποτελέσματα «εδώ και τώρα» και έτσι αυτή δεσμεύθηκε για αύξηση της παραγωγής σε 1.000 πυραύλους ετησίως έως το 2033.
Σύμφωνα με τη βρετανική δεξαμενή σκέψης Royal United States Institute (RUSI) πάντως, φαίνεται ότι «ενώ η αμυντική βιομηχανία παράγει το μεγαλύτερο μέρος αυτών των πυρομαχικών, είναι εξαιρετικά πολύπλοκο και δύσκολο να αυξηθεί η παραγωγή τους γρήγορα, που σημαίνει ότι πιθανότατα θα χρειαστούν τουλάχιστον πέντε χρόνια για την αναπλήρωση των Τόμαχοκ».
Αύξηση παραγωγής
Ενα άλλο σημαντικό οπλικό σύστημα είναι οι πύραυλοι Standard που χρησιμοποιεί το αμερικανικό ναυτικό. Και εδώ «παίζει παιχνίδι» η Raytheon – καθώς οι ΗΠΑ, σε σχέση με την Ευρώπη, δεν έχουν τόσο κατακερματισμένη αμυντική βιομηχανία. Η εταιρεία ανακοίνωσε ότι θα αυξήσει την παραγωγή των πυραύλων SM-6 (και SM-2, SM-3) σε περισσότερους από 500 ετησίως, μια αύξηση της τάξης του 300% σε σχέση με τους 125 πυραύλους ετησίως σήμερα. Μαζί με τους Patriot, θεωρούνται από τα πιο αξιόπιστα αντιαεροπορικά συστήματα εναντίον αεροσκαφών, πυραύλων cruise και άμυνας έναντι βαλλιστικών πυραύλων σε φάση καθόδου. Αυτό που περιπλέκει την κατάσταση είναι ότι η Κίνα ελέγχει άνω του 90% των σπάνιων γαιών και υλικών για να κατασκευαστούν όλα αυτά. Κατά την επικείμενη επίσκεψη Τραμπ στο Πεκίνο στις 14-15 Μαΐου θεωρείται βέβαιο πως θα συζητηθεί αυτό το θέμα.
Οι αμερικανοί στρατιωτικοί ζητούν επιτακτικά την αύξηση της παραγωγής των παραπάνω – αλλά και άλλων – συστημάτων, κυρίως γιατί θέλουν να έχουν απόθεμα. Για ποιον λόγο; Πρωτίστως για επιχειρήσεις υψηλής έντασης, όπως είναι το ενδεχόμενο δυνητικής σύγκρουσης με την Κίνα, που θα απαιτούσε μεγάλα αποθέματα πυραύλων ικανών να πλήττουν στόχους σε ξηρά, θάλασσα και αέρα καθώς και ισχυρή αεράμυνα έναντι της κινεζικής πυραυλικής απειλής. «Το πρώτο βήμα για την ανασυγκρότηση [ενός οπλοστασίου] είναι η επανεξέταση των παραδοχών μας σχετικά με τον σύγχρονο πόλεμο. Οι συγκρούσεις μπορεί να είναι περιφερειακές, αλλά θα είναι παρατεταμένες. Θα καταναλώνουν πυρομαχικά σε ρυθμούς που υπερβαίνουν κατά πολύ τις παραδοχές σχεδιασμού σε καιρό ειρήνης. Θα δοκιμάζουν… την αντοχή της βιομηχανίας και την ανθεκτικότητα των παγκόσμιων αλυσίδων εφοδιασμού» αναφέρει σε έκθεσή του το American Enterprise Institute.
Οι αγωνίες των Αμερικανών
Και εκεί έγκειται η αγωνία των αμερικανών αναλυτών που είναι υπεύθυνοι για την επιμελητεία σε μια εποχή όπου οι ΗΠΑ ενδεχομένως να κληθούν να αντιμετωπίσουν έναν ή πολλούς εχθρούς, μικρότερης ή ίσης (στο χειρότερο σενάριο τύπου Κίνας) δυναμικής. Τον τελευταίο μήνα έχουν κληθεί πολλάκις να μεταφέρουν στη Μέση Ανατολή κρίσιμα συστήματα από ευαίσθητες περιοχές όπως η Νότια Κορέα, η Ιαπωνία, η Ουκρανία, η βάση Ράμσταϊν στη Γερμανία κ.ά. Θα έχουν στη διάθεσή τους αυτά τα συστήματα αν η Κίνα, για παράδειγμα, κρίνει πως ο καιρός γαρ εγγύς για την προσάρτηση της Ταιβάν; Αυτό είναι ένα ερώτημα που απασχολεί τους αμερικανούς επιτελείς ήδη από το 2011 με την απόφαση να εστιάσουν στον Ινδό-Ειρηνικό. Και απάντηση ακόμα δεν έχουν πάρει.
