To Sani Festival θα φέρει το καλοκαίρι στον Λόφο της Σάνης στη Χαλκιδική ένα από τα πιο επιδραστικά συγκροτήματα της βρετανικής soul σκηνής, τους θρυλικούς Soul II Soul των δύο βραβείων Grammy και των συνολικά 10 εκατομμυρίων πωλήσεων. Με ηγετική μορφή τον Jazzie B, το μουσικό σχήμα που ευθύνεται για το διαχρονικά ακαταμάχητο «Back to Life» θα δώσει το Σάββατο 8 Αυγούστου μια συναυλία γεμάτη ρυθμό. Οι Soul II Soul αναδύθηκαν μέσα από το πολυπολιτισμικό και πολυτάραχο Λονδίνο των ύστερων 80s και άλλαξαν για πάντα το τοπίο της σύγχρονης soul, συνδυάζοντας funk, rap, R&B και dance επιρροές σε έναν ήχο που καθόρισε μια ολόκληρη εποχή. Γνώρισαν γρήγορα παγκόσμια επιτυχία με τραγούδια όπως το «Keep On Movin’» από το πολυπλατινένιο άλμπουμ τους «Club Classics Volume One». Στη διάρκεια της διαδρομής τους συνεργάστηκαν με κορυφαίους καλλιτέχνες της διεθνούς σκηνής, όπως ο Τζέιμς Μπράουν, η Σινέντ Ο’ Κόνορ, ο Nas και οι Destiny’s Child, εδραιώνοντας τη φήμη τους ως μία από τις πιο καινοτόμες μουσικές κολεκτίβες της εποχής τους. Πέρα από τη μουσική, οι Soul II Soul υπήρξαν πρωτοπόροι και σε επίπεδο πολιτιστικής έκφρασης, δημιουργώντας τη δική τους ταυτότητα μέσα από το Funki Dred λογότυπο και εκφράζοντας μια κοσμοθεωρία η οποία στο επίκεντρό της έχει τον χορό, την αλληλεγγύη και την αγάπη.
Κοιτάζοντας πίσω, θα μπορούσατε να φανταστείτε ότι αυτό που ξεκίνησε ως sound system (σ.σ.: μια ομάδα από disc jockeys, ηχολήπτες και MCs που παίζουν μουσική όπως ska, rocksteady, reggae, dub reggae και dancehall) στο Βόρειο Λονδίνο θα διαμόρφωνε τη βρετανική soul σκηνή τόσο έντονα;
«Ξεκινήσαμε στο Φίνσμπουρι Παρκ – η γειτονιά μας ήταν αυτή, η γειτονιά της Αρσεναλ. Hταν 1977, στο Αργυρό Ιωβηλαίο της βασίλισσας, όταν με πλήρωσαν για πρώτη φορά για να παίξω ως DJ. Τα sound systems είναι βαθιά ριζωμένα στην κουλτούρα της Καραϊβικής και ήρθαν από την Τζαμάικα στο Ηνωμένο Βασίλειο. Η γενιά μου γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αγγλία. Δεν νιώθαμε ξένοι, κι όμως το σύστημα ήταν εναντίον μας. Στις αρχές των 80s, η punk στάση έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξή μας. Πήραμε εκείνη την ενέργεια που προκαλούσε το κατεστημένο και την κάναμε δική μας. Ξαφνικά, λευκοί νέοι που δεν ταίριαζαν πουθενά, ένιωσαν συγγένεια μαζί μας. Μας ένωσαν οι περιορισμοί μιας ταξικής κοινωνίας. Eτσι γεννήθηκε το συλλογικό κίνημά μας. Το 1988 αποφασίσαμε ότι ο κόσμος ήταν έτοιμος να μας ακούσει. Είχαμε το θάρρος να ονομάσουμε το πρώτο μας άλμπουμ “Club Classics”. Σχεδόν σαράντα χρόνια μετά, είμαστε ακόμα εδώ».
Από όλες τις συνεργασίες που κάνατε με διάσημους μουσικούς, ποια σάς φαίνεται σήμερα πιο ξεχωριστή;
«Αυτή με τον Τζέιμς Μπράουν. Μας έφερε σε επαφή μια δημοσιογράφος, η Σίνθια Ρόουζ, λίγο μετά την τελευταία φυλάκισή του. Oταν ήρθε στη Βρετανία, με αναζήτησε – κι εγώ τον αναζητούσα χωρίς να το ξέρω. Hταν τέλειος συγχρονισμός. Ηχογραφήσαμε το 79ο άλμπουμ του, τον συνόδευσα σε περιοδεία, και κάθε φορά που ερχόταν στο Λονδίνο ήμουν ο οδηγός του – ο “μικρός αδελφός” του, όπως με αποκαλούσε. Μέχρι σήμερα δεν καταλαβαίνω πώς έγινε τόσο βαθιά η σχέση μας. Iσως γιατί τα πράγματα που μοιραστήκαμε είναι εν μέρει ο λόγος που είμαι ακόμα εδώ. Εκείνος μου έδειξε πόσο σημαντικό είναι να χτίζεις σχέση με το κοινό σου – γι’ αυτό άλλωστε τον αποκαλούσαν τον πιο ακούραστο άνθρωπο της showbiz. Eζησε για τη μουσική. Και σε κάποιον βαθμό, ήταν ο ίδιος η μουσική».
Η Funki Dred φιλοσοφία – «a happy face, a thumpin’ bass, for a lovin’ race» – παραμένει εξαιρετικά επίκαιρη. Το περιμένατε;
«Αυτή η στάση ζωής ήταν εξ αρχής αναγκαία προκειμένου να ορίσω ποιος είμαι – δεν σκεφτόμουν αρχικά με όρους κινήματος. Αλλά πάντα πίστευα ότι αυτό που κάνω απευθύνεται σε όλους, γιατί είχα ζήσει τον αποκλεισμό. Eνα χέρι δεν χειροκροτεί – χρειάζονται δύο, και όσο περισσότερα χέρια τόσο το καλύτερο. Η Funki Dred ιδεολογία σημαίνει σήμερα περισσότερα από ό,τι τότε. Η αισιοδοξία, η πίστη, οι δονήσεις που νιώθεις όταν είσαι ανάμεσα σε ανθρώπους που κινούνται μαζί σου – όλα αυτά συνοψίζονται σε “ένα χαρούμενο πρόσωπο, ένα δυνατό μπάσο, για μια φυλή της αγάπης”. Είναι λίγο σαν να βρίσκεσαι στις κερκίδες όταν η ομάδα σου παίζει καλά».
Σας ενδιαφέρει να εντοπίζετε την επιρροή σας σε σύγχρονους βρετανούς καλλιτέχνες, από τον Stormzy ως τη Little Simz;
«Εγώ ήμουν πάντα λάτρης της μουσικής. Ακούω μουσική είκοσι τέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο, αλλά ψάχνω να εμπνευστώ – και όχι το αντίστροφο. Οταν κάποιος μου λέει “αυτή η μπάντα ακούγεται σαν εσάς”, πηγαίνω και την ακούω, και σκέφτομαι ότι ίσως να ισχύει. Αλλά αν αρχίσω να το σκέφτομαι πιο καλά, βλέπω ότι και εμένα με επηρέασαν πάρα πολλοί: ο Eλτον Τζον, ο Ντέιβιντ Μπόουι, οι Fleetwood Mac. Eχω τα πόδια μου στη γη. Ακόμα ψάχνω το τέλειο beat, ακόμα αγοράζω δίσκους, παίζω ως DJ κάθε εβδομάδα. Μια τέτοια πρόσφατη σύνδεση που με ενθουσίασε, πάντως, είχε να κάνει με τον DJ Ρον Τρεντ, o οποίος βρέθηκε στις υποψηφιότητες των βραβείων Grammy για ένα remix που έκανε σε τραγούδι των Soul II Soul, το “Dreams A Dream”».
Αγοράστε εισιτήρια για τη συναυλία των Soul II Soul από το InTickets.
