«O μοναχικός θάνατος της Χάτι Κάρολ» είναι ένα τραγούδι του Μπομπ Ντίλαν που κυκλοφόρησε τον χειμώνα του 1964. Μιλάει για τη δολοφονία, στη Βαλτιμόρη, της Χάτι Κάρολ, μαύρης υπηρέτριας 51 ετών, μητέρας δέκα παιδιών, από τον Ουίλιαμ Ζανζίνγκερ, λευκό κτηματία 24 ετών, ο οποίος τη σκότωσε χτυπώντας τη στο κεφάλι με το μπαστούνι του.
Ο Ντίλαν δεν είχε κλείσει τα 23 όταν κυκλοφόρησε το τραγούδι.
Εξήντα δύο χρόνια αργότερα, τον Ιανουάριο του 2026, δύο λευκοί Αμερικανοί, η Ρενέ Γκουντ και ο Αλεξ Πρέτι, 37 ετών και οι δύο, δολοφονήθηκαν, με διαφορά δεκαεπτά ημερών, στη Μινεάπολη από άνδρες των αμερικανικών ομοσπονδιακών υπηρεσιών για την πάταξη της μετανάστευσης.
Την ημέρα της δολοφονίας του Πρέτι, στις 24 Ιανουαρίου, ένας μουσικός, «παλικαράκι» 76 ετών, ονόματι Μπρους Σπρίνγκστιν, έγραψε ένα τραγούδι, το ηχογράφησε και το κυκλοφόρησε λίγες μέρες αργότερα.
Το τραγούδι είναι στο ύφος της «Χάτι Κάρολ», είναι «εφημεριδάδικο», αναφέρεται με κοφτό, δημοσιογραφικό τρόπο στα γεγονότα, χωρίς περιστροφές, μιλάει για τις δύο δολοφονίες, για τον ιδιωτικό στρατό του Τραμπ, για τους λακέδες του που εφαρμόζουν την αντιμεταναστευτική του ρητορική εδώ και έναν χρόνο τρομοκρατώντας τους πάντες και καταλύοντας κάθε έννοια δημοκρατίας και δικαίου.
Περιέργως, οι νεαροί αμερικανοί «μαχητικοί» ράπερ, οι οποίοι υποτίθεται είναι πιο συνειδητοποιημένοι σε σχέση με τους απλούς καλλιτέχνες της ποπ, καθώς τα βάζουν με το κατεστημένο και την «κακούργα κοινωνία», καθώς και οι συναδέλφισσές τους, οι ράπερ γένους θηλυκού, που κόπτονται για τη ενδυνάμωση των γυναικών, το δικαίωμά τους στη σεξουαλικότητα και οι οποίες θεωρούν επαναστατικό το να αποκαλούν η μία την άλλη «σκύλα» και να φωτογραφίζονται ελαφρά ενδεδυμένες στα κοινωνικά δίκτυα, δεν έδειξαν τα αντανακλαστικά του Σπρίνγκστιν.
Ισως γιατί δεν τους αφορά η καταστολή και η ωμή κρατική βία; Ή γιατί η Μινεάπολη είναι βαρετή και αδιάφορη σε σχέση με το πιο χλιδάτο Λος Αντζελες;
Γεγονός είναι πάντως ότι το παλικαράκι των 76 ετών έσωσε για ακόμη μία φορά την παρτίδα. Ο Σπρίνγκστιν, ο παγκόσμιος σταρ, έχει γράψει χιλιόμετρα, διανύοντας και μιλώντας για όλη την Αμερική: από το «Ασμπερι Παρκ» του Νιου Τζέρσεϊ (δίσκος του 1973), τη «Νεμπράσκα» (δίσκος του 1982), τους «Δρόμους της Φιλαδέλφειας» (δίσκος του 1993) και τώρα τους «Δρόμους της Μινεάπολης». Της πολυπληθέστερης πόλης της Μινεσότα. Την ίδιας Πολιτείας όπου πριν από σχεδόν 85 χρόνια γεννήθηκε ένα άλλο, επίσης παγκόσμιο, «παλικαράκι» ονόματι Μπομπ Ντίλαν.
