O Bίκτορ Ορμπαν έπεσε, και η πτώση του έφερε μια ανάσα ανακούφισης στις Βρυξέλλες, στους προοδευτικούς, δημοκράτες Ούγγρους και μια ικανοποίηση θα έλεγα σε άλλους Ευρωπαίους που στην πτώση του Ορμπαν «προβάλλουν» τη δική τους προσδοκία για καλύτερα θεμελιωμένες θεσμικά δημοκρατίες. Πολύ φοβάμαι όμως ότι τώρα που έπεσε ο Ορμπαν, δηλαδή το πρόσωπο που ενσάρκωνε αυτό το καθεστώς, θα έρθουμε αντιμέτωποι με σκληρές αλήθειες ή τουλάχιστον με απαιτητικά ερωτήματα.
Ερώτηση πρώτη: Η πτώση του Ορμπαν συνεπάγεται και πτώση του Ορμπανισμού; Ερώτηση δεύτερη: Για την επικράτηση και την εκλογική επιβράβευση αυτών των πρακτικών «φταίει» μόνο ο πολιτικός που τις εισηγείται και τις εφαρμόζει ή και οι πολίτες που ψηφίζουν; Ερώτηση τρίτη: Η Ουγγαρία με τον Μαγιάρ θα γίνει καλύτερη για τους Ούγγρους; Ερώτηση τέταρτη: Η Ουγγαρία με τον Μαγιάρ θα γίνει καλύτερος σύμμαχος για τους ευρωπαίους εταίρους της; Η απάντηση κατά την άποψή μου είναι ότι όλα τα παραπάνω δεν εξαρτώνται από την αλλαγή προσώπου στην ηγεσία της χώρας, ο οποίος άλλωστε ανήκει στο ΕΛΚ και προέρχεται από το κόμμα του Ορμπαν, το Fidesz, και μεγάλωσε με αφίσα του στο δωμάτιό του! Εξαρτάται από το πόσο έτοιμοι είναι οι Ούγγροι να αλλάξουν, να απωθήσουν την ανταλλαγή του κράτους δικαίου, της διαφάνειας, της θεσμικής θωράκισης με επιδόματα, στεγαστικά δάνεια και άλλα πολλά που επιστράτευσε ο Ορμπαν.
Για παράδειγμα, έχει αποδειχθεί και επαρκώς αναδειχθεί πως ο Ορμπαν χρησιμοποίησε ευρωπαϊκούς πόρους για να συντηρεί και να τροφοδοτεί ένα πελατειακό κράτος με τους ψηφοφόρους του – ο λόγος κυρίως για επιδοτήσεις αγροτικές και το συγκεκριμένο σκάνδαλο ήταν ο λόγος που η ΕΕ είχε παγώσει κονδύλια ύψους 20 δισ. που προορίζονταν για τη χώρα. Σας θυμίζει κάτι;
Παράλληλα ο Ορμπαν μοίρασε δημόσιες συμβάσεις, αρκετές χρηματοδοτούμενες από ευρωπαϊκά χρήματα, σε εταιρείες που ανήκαν σε συνεργάτες του. Εκείνοι με τη σειρά τους αγόραζαν μέσα ενημέρωσης, πιέζοντας δε την αγορά των media και εξωθώντας άλλα μέσα σε κλείσιμο. Μέσα σε λίγα χρόνια είχαν καταφέρει να ελέγχουν το 80% των ιδιωτικών μέσων ενημέρωσης της χώρας και με αυτόν τον τρόπο τη ροή της πληροφορίας, άρα το πολιτικό παιχνίδι. Ο Ορμπαν έχτισε τείχη στα σύνορα, έβαλε σε εφαρμογή αυστηρές πολιτικές μετανάστευσης και ασύλου, παρουσίαζε τους μετανάστες και πρόσφυγες ως μία άμεση απειλή για την «αντικατάσταση» του λευκού πληθυσμού της Ευρώπης. Αυτά μας θυμίζουν κάτι;
Είναι έτοιμοι λοιπόν οι Ούγγροι, οι ψηφοφόροι, οι πολίτες να κάνουν τις αναγκαίες υπερβάσεις; Για να καταλήξω σε ένα τελευταίο ερώτημα. Ολοι οι υπόλοιποι ευρωπαίοι πολίτες, συμπεριλαμβανομένων των ελλήνων «προοδευτικών» ψηφοφόρων, που πανηγύρισαν την πτώση του Ορμπαν, είναι έτοιμοι να κάνουν τη δική τους αυτοκριτική;
