Η πολυαναμενόμενη – πάνω από έξι μήνες μεσολάβησαν από την προαναγγελία της – νέα δικογραφία για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, θέτει σε νέες βάσεις τα πολιτικά δεδομένα. Η κυβέρνηση βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα δεύτερο σκάνδαλο στον ίδιο οργανισμό, αλλά με μια ειδοποιό διαφορά σε σχέση με το πρώτο, από το οποίο προσπάθησε να απεμπλακεί μέσω μιας εξεταστικής επιτροπής-ανέκδοτο. Οτι σε αυτή τη δεύτερη εκδοχή του, η ανάμειξη κυβερνητικών στελεχών, νυν και πρώην υπουργών-υφυπουργών, είναι αποκαλυπτική της φιλοσοφίας που διαπνέει ολόκληρη τη διακυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Για το κυβερνών κόμμα το κράτος και οι δομές του είναι ένα λάφυρο που κατακτήθηκε, μαζί με τις σαρωτικές νίκες στις εκλογές. Αν και δεν πρόκειται για καινούργια αντίληψη, διότι πάντοτε σε βάθος χρόνου η συντηρητική παράταξη μεταχειρίστηκε το κράτος ως περιουσιακό στοιχείο, στην περίπτωση της διακυβέρνησης Μητσοτάκη το πράγμα ξέφυγε από κάθε όριο.
Ηταν η στα όρια της ανοχής ανεκτικότητα στη διαφθορά; Ηταν η αλαζονική αντίληψη ότι ουδείς απειλεί τη μονοκρατορία της Νέας Δημοκρατίας μιας και δεν υφίσταται ουσιαστική αντιπολίτευση; Ηταν η αίσθηση της ατιμωρησίας; Ηταν η γενικευμένη άποψη της ανομίας; Ηταν ο πλήρης έλεγχος της Δικαιοσύνης που γέννησε εκτιμήσεις ότι «με τη Νέα Δημοκρατία, δεν έχεις να φοβάσαι τίποτε», ακόμη κι αν δρας παρασιτικά σε βάρος του κράτους και του κοινωνικού συνόλου;
Ο,τι και να συνέβη, αν και μάλλον συνέπεσαν όλα τα προηγούμενα, η ουσία είναι ότι κάτω από τη σηκωμένη ψηλά μύτη της κυβέρνησης του 41% αναπτύχθηκε ένα διεφθαρμένο σύστημα απομύζησης των κοινοτικών κονδυλίων από μέλη, οπαδούς, φίλους, κομματική πελατεία και στελέχη του κυβερνώντος κόμματος. Το σύστημα αυτό, και εδώ είναι η εγκληματική, απάνθρωπη, διάσταση που έχει, ουσιαστικά κατέκλεψε τους τίμιους αγρότες οι οποίοι δίνουν καθημερινά μάχη για την επιβίωσή τους. Αντί δηλαδή οι ευρωπαϊκές επιδοτήσεις να δοθούν για τη βελτίωση της παραγωγικής ικανότητας της μεγάλης πλειονότητας του αγροτικού κόσμου, λεηλατήθηκαν με την ανοχή, τη στήριξη, και ίσως και τη διευκόλυνση, υπουργών, υφυπουργών και βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας.
Η αποκαλυπτική δεύτερη δικογραφία για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν αφήνει κανένα περιθώριο αμφισβήτησης ή αμφιβολίας για το τι πραγματικά έχει συμβεί. Επιβεβαιώνει στο ακέραιο όσα είχαν καταγγελθεί με την αποκάλυψη της πρώτης δικογραφίας, για τη «γαλάζια» ακρίδα που έπεσε στον Οργανισμό, και με όρους και δράσεις που παρέπεμπαν σε συμμορία απομύζησαν εκατοντάδες εκατομμύρια.
Αυτή η δεύτερη δικογραφία όμως κάνει και κάτι ακόμη, περισσότερο ίσως σημαντικό. Απογυμνώνει από κάθε επιχείρημα το Μέγαρο Μαξίμου. Κατακρημνίζει όλη την επιχειρηματολογία που οδήγησε στη δημιουργία της Εξεταστικής-παρωδία, που στήθηκε μόνο και μόνο για να αποπροσανατολίσει, να «μπαζώσει» ουσιαστικά την αλήθεια και το σκάνδαλο. Αν όλη εκείνη η επιχειρηματολογία στηρίχθηκε στους συμψηφισμούς, με την… εμπνευσμένη στρατηγική διεξόδου από το σκάνδαλο να διερευνηθεί ο ΟΠΕΚΕΠΕ σε βάθος 30ετίας, με τη δεύτερη δικογραφία δεν υπάρχουν επιχειρήματα. Ούτε άλλοθι. Πολύ περισσότερο δεν υφίσταται περίπτωση να ξεκινήσει καμία νέα επιχείρηση συμψηφισμού.
Είναι ένα εξ ολοκλήρου «γαλάζιο» σκάνδαλο, που εκτυλίχθηκε στην αυλή του κυβερνώντος κόμματος και μετείχαν σε αυτό ορισμένα από τα πιο γνωστά ονόματα του κόμματος, τα οποία έχουν καταλάβει και υπουργικά καθήκοντα, ακόμη και στο ίδιο το υπουργείο που εποπτεύει – επόπτευε για την ακρίβεια – τον ΟΠΕΚΕΠΕ.
Αυτή η λεπτομέρεια αποκτά όπως είναι φυσικό ευρύτερες διαστάσεις, καθώς αποδεικνύεται ότι πολιτικοί οι οποίοι ήταν εντεταλμένοι για την εύρυθμη λειτουργία του υπουργείου τους και κατ’ επέκταση και των οργανισμών που τελούσαν κάτω από τις εντολές τους, στην πραγματικότητα χρησιμοποιούσαν τη θέση τους για να διευκολύνουν τα κομματικά στελέχη και την εκλογική «πελατεία» της Νέας Δημοκρατίας να λεηλατήσουν τα ευρωπαϊκά κονδύλια, τα οποία προορίζονταν για όλους τους αγρότες. Πρόκειται για εγκληματική δραστηριότητα, η οποία υπερβαίνει τις τυπικές ευθύνες ενός υπουργού, στην αρμοδιότητα του οποίου υπήρχε η εποπτεία ενός οργανισμού, όπως εν προκειμένω του ΟΠΕΚΕΠΕ.
Οσο βαρύς και αν φαντάζει αυτός ο χαρακτηρισμός, δεν απέχει από την πραγματικότητα, αν ληφθούν υπ’ όψιν τα όσα κατέθεσαν στην εξεταστική επιτροπή στελέχη του ΟΠΕΚΕΠΕ όπως ο κ. Βάρρας ή η κυρία Τυχεροπούλου. Αποδεικνύονται περίτρανα. Και δημιουργούν επιπλέον τεράστια ερωτηματικά: αν αυτά συνέβαιναν στο υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης από την πρώτη κιόλας ημέρα που ανέλαβε την εξουσία η Νέα Δημοκρατία, τι μπορεί να έχει συμβεί σε άλλους τομείς του κυβερνητικού έργου, το οποίο επί του παρόντος παραμένει ένα καλά κρυμμένο μυστικό; Ας πούμε με το τεράστιο πάρτι των απευθείας αναθέσεων σε εταιρείες παροχής συμβουλευτικών υπηρεσιών. Βοά ο τόπος για τον τρόπο που ανατίθενται έργα, όπως και για την έντονη «δραστηριότητα» που επιδεικνύουν μία-δύο εξ αυτών, οι οποίες έχουν σημείο αναφοράς τις προνομιακές σχέσεις τους με την κυβέρνηση. Θα βρεθεί κάποιος αδέκαστος δικαστής να διερευνήσει αυτή την προβληματική «πτυχή» του κυβερνητικού «έργου» ή θα πρέπει να περιμένουμε πάλι καμιά έρευνα από τις ευρωπαϊκές Αρχές;
