Ο ανασχηματισμός της κυβέρνησης και η απομάκρυνση όσων αναφέρονται στις δικογραφίες για τον ΟΠΕΚΕΠΕ ήταν μια επιβεβλημένη κίνηση του Πρωθυπουργού.
Θα δούμε αν θα αποδειχθεί και αρκετή.
Ούτως ή άλλως, θα ακολουθήσουν οι άρσεις ασυλίας βουλευτών και η αντικατάσταση του Γραμματέα του κόμματος.
Το βέβαιο είναι πως ούτε η κυβέρνηση ούτε η ΝΔ μπορούν να αψηφήσουν ή να προσπεράσουν μια δικαστική διαδικασία σε εξέλιξη.
Ιδίως όταν αγγίζει μια βρώμικη υπόθεση.
Πέσαμε από τα σύννεφα; Οχι. Ακούγαμε εδώ και δεκαετίες για τον «σκοτεινό κόσμο» των αγροτικών επιδοτήσεων. Για τις ψεύτικες δηλώσεις, τους αδικαιολόγητους πλουτισμούς, τα «σκυλάδικα» και τις Πόρσε Καγιέν.
Τώρα όμως η υπόθεση έσκασε στα χέρια της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Αναγκαστικά θα καταβάλει και το πολιτικό κόστος αφού δεν έκανε τίποτα για να το προλάβει.
Η Δικαιοσύνη και οι αρμόδιες ελεγκτικές αρχές θα ξεκαθαρίσουν το ποινικό σκέλος. Οι πολιτικές ευθύνες θα κριθούν από τον έλληνα ψηφοφόρο.
Ταυτοχρόνως όμως η κυβέρνηση έχει την υποχρέωση να αναδιαρθρώσει και να εξυγιάνει τους μηχανισμούς των επιδοτήσεων. Δεν νομίζω ότι υπάρχουν άλλα περιθώρια για κουτοπονηριές και πασαλείμματα.
Μια αρχή έγινε με τη διάλυση του ΟΠΕΚΕΠΕ και την ανάθεση της δουλειάς στην ΑΑΔΕ που θεωρείται αξιόπιστη και υγιής υπηρεσία. Δεν ξέρω αν είναι το ήμισυ του παντός αλλά ας περιμένουμε και τη συνέχεια.
Η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ πάντως αποκάλυψε και μια από τις πιο αποκρουστικές πλευρές μιας πελατειακής κοινωνίας. Δεν αφορά σκοτεινά συμφέροντα, δολοπλόκους μεγαλοεπιχειρηματίες ή επονείδιστες συναλλαγές.
Αφορά απλούς ανθρώπους που απευθύνονται στον τοπικό βουλευτή ή κομματάρχη για να διεκπεραιώσουν μια οικονομική συναλλαγή με το Δημόσιο.
Κάτι δηλαδή που θα έπρεπε εδώ και δεκαετίες να αποτελεί αυτονόητη, αυτοματοποιημένη και σχεδόν τυπική διαδικασία υπόκειται στη διαμεσολάβηση της πολιτικής και κομματικής εξουσίας.
Μπορεί η σημερινή κυβερνητική παράταξη να πληρώνει το κόστος, αλλά το βάρος επιμερίζεται σε όλα τα κόμματα που άσκησαν εξουσία και σε όλη την κοινωνία.
Το επιχείρημα ότι αυτά συμβαίνουν σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες (ίσως στις περισσότερες…) και αφορούν κατά προτίμηση τα ευρωπαϊκά κονδύλια, όταν δεν συνοδεύονται από μηχανισμούς ελέγχου είναι για αφελείς.
Καμία άλλη χώρα δεν φταίει αν η ελληνική κοινωνία και το ελληνικό πολιτικό σύστημα ανέχονται τη δράση επιτηδείων και τους πελατειακούς μηχανισμούς που τους εξυπηρετούν.
«Αυτή είναι η Ελλάδα!» είχε διαπιστώσει πριν χρόνια με διαυγή αυτογνωσία ο Κώστας Σημίτης.
Ναι. Αλλά αυτός δεν είναι λόγος για να μην την αλλάξουμε.
