«Είμαστε η γενιά της ερωτικής μελαγχολίας»

Ο βραβευμένος ποιητής, δοκιμιογράφος και διευθυντής του περιοδικού «Φρέαρ» μιλάει στο «Βήμα» για το νέο του βιβλίο, τον υπαρξιακό εγκλεισμό και τη μοναξιά, την πίστη και την ελπίδα, τον χριστιανισμό, την ελληνικότητα, την τέχνη της ζωής

«Είμαι ένας άνθρωπος πολλών χωρισμών που θα πει/αγαπήθηκα.//Είμαι ένας άνθρωπος πολλών προσευχών που θα πει/κατάμονος έζησα/χρόνια.// Ακούω να περνούν έξω απ’ το δάσος φορτηγά/ αναρωτιέμαι πώς άντεξα/ να με πατάτε.// Σβήσε το φως/και μη φοβάσαι./Ενας άνθρωπος/είμαι» γράφει ο Δημήτρης Αγγελής στο ποίημά του «Και πάλι ήρεμα μιλώ» που περιλαμβάνεται στη νέα, μεστή συλλογή του υπό τον τίτλο Πάντα βρέχει στο κεφάλι του σκύλου (εκδ. Πόλις, 2022). Το συγκεκριμένο βιβλίο ωστόσο ανοίγει με το ποίημα «Μάρτιος 2020». Εν προκειμένω, ο τελευταίος στίχος είναι μια απεγνωσμένη, συγκινητική έκκληση. «Αναψε ξανά λίγο μέλλον για μένα!» διαβάζουμε και διαπιστώνουμε, με ένα σάστισμα ευφρόσυνο αλλά και παρήγορο, πώς η μυχιότητα δύναται να εξαπλωθεί και να μετασχηματιστεί έντεχνα σε αίτημα ενός σκοταδιασμένου κόσμου.

Περιεχόμενο για συνδρομητές

Το παρόν άρθρο, όπως κι ένα μέρος του περιεχομένου από tovima.gr, είναι διαθέσιμο μόνο σε συνδρομητές.

Έχετε ήδη συνδρομή;Μπορείτε να συνδεθείτε από εδω

Ακολούθησε το Βήμα στο Google news και μάθε όλες τις τελευταίες ειδήσεις.